در برخی از مشاغل، به ویژه مشاغل مربوط به بخش خدمات، کارگر مزد را در قبال وقتی دریافت می کند که صرف کاری مشخص کرده است. ماده ۱۲ آیین نامه مربوط به تبصره ۲ ماده ۳۵ قانون کار، مزد ساعتی را این گونه تعریف کرده است: «مزد ساعتی مزدی است که بابت ساعت هایی که وقت کارگر در اختیار کارفرماست محاسبه و پرداخت می شود.» این نوع قراردادها صرفا بر مبنای وقت اختصاص یافته به کار صرف نظر از میزان کار انجامی بسته و اجرا می شود.

با توجه به شرایطی که برای این نوع از قراردادها معین شده، قانون گذار تنها مشاغل خاصی را برای اجرای این نوع از نظام پرداخت دستمزد معین کرده و اجرای طرح در غیر این مشاغل را منوط به تایید وزارت کار دانسته است. مشاغل تعیین شده عبارت است از تصدی حمل و نقل کالا و مسافر (مانند باربری ها)، کارگری مطب های خصوصی پزشکان، کلینیک های پزشکی، پیراپزشکی و دام پزشکی (مشروط بر آن که ساعات کارکرد آن ها از حداکثر قانون کار در شبانه روز بیشتر نباشد)، مشاغل غیر تمام وقت در زمینه مشاوره و مانند آن، مشاغل مربوط به نگهداری اموال، تاسیسات، ساختمان و مانند این ها (در صورتی که ساعات آن از حداکثر قانون کار در شبانه روز بیشتر نباشد) و مشاغل آموزشی و پژوهشی.

باید توجه داشت که مزد این کارگران در مقایسه با نظام های روزمرد، نباید کمتر باشد. این کارگران علاوه بر مزد ثابت دریافتی استحقاق دریافت مزایای ثابت رفاهی نظیر حق عائله مندی، بن، حق مسکن و مانند آن را بر مبنای ساعات کارکرد دارند و در صورتی که کار آن ها جنبه مستمر و دائمی داشته باشد و یا به شکل فصلی باشد و در طول سال در زمان های مشخصی برقرار و مستمر محسوب شود، کارفرما موظف است کارگران مربوطه را از حق مرخصی استحقاقی با حقوق و نیز استفاده از روزهای تعطیل همراه با حقوق، مانند دیگر کارگران بهره مند کند.

نکته قابل ذکر آن است که اگر بر مبنای عرف منطقه میزان حقوق دریافتی کارگر، بالاتر از میزان مندرج در آیین نامه باشد، ملاک پرداخت همان عرف خواهد بود و کارفرما مجاز به تغییر در مقدار پرداخت نیست. (ماده ۱۰ آیین نامه فوق الذکر)