گلن گرینوالد، نویسنده و وکیل آمریکایی-مترجم: منصور کیایی/ آمریکا با پوشش رسانهای بیداری اسلامی، حمایت خود از معترضان این کشورها را نشان داد. کشورهایی که چند دهه پشتیبانی مالی و نظامی آمریکا را دریافت میکردند و این حمایت به دلیل محوریت «حمایت از دموکراسی و آزادی» در پروپاگاندای آمریکا بود. آمریکا در پشت این شعار وارد جنگهای متعددی شده است…
اما مفهوم دموکراسی برای آمریکا، در حقیقت خدمت به منافع این کشور است؛ در حالی که «مستبد» در ادبیات آمریکا به دولتی گفته میشود که از دستورات آمریکا سرپیچی کند، حتی اگر آن دولت با انتخابات آزاد حکمرانی نماید.
اتفاقات اخیر در جهان عرب، نقاب طرفداری از دموکراسی آمریکا را کنار زده و حقیقت آشکار شد. یکی از اهداف اصلی آمریکا در حمایت از دیکتاتورهای عرب، خاموش کردن دید و باور حقیقیِ مردم بود. زیرا این باورها برخلاف منافع دولت آمریکاست. دموکراسی در جهان عرب، آخرین چیزی است که آمریکا، خواهان آن است. زیرا دموکراسی باور حقیقی مردم را آشکار کرده و احساسات ضد آمریکا و ضد اسراییلی را در آن ها تقویت میکند.
سیاست خارجی آمریکا بین حمایت از دموکراسی اعراب و ترس از نتیجه این دموکراسی، عقبنشینی از موضع قبلی خود را انتخاب کرده و حال، صریحاً مخالف دموکراسی اعراب است. جان آلترمن، مدیر برنامه خاورمیانه در مرکز مطالعات بین المللی و استراتژیک و عضو شورای امنیت ملی، در نیویورک تایمز در رابطه با انتخابات مصر نوشت:
“بسیاری در اسراییل و آمریکا و حتی برخی در مصر، ترس از پیروزی اسلامگرایان در انتخابات مصر را دارند که این امر به خطر افتادن قرارداد صلح بین مصر و اسراییل را به دنبال خواهد داشت. همچنین دشمنی با آمریکا تقویت شده و آشکارا از حماس حمایت شود. آن ها شانس برنده شدن لیبرالها را کم دانسته و ترجیح میدهند دیکتاتوری نظامی فعلاً برقرار باشد.
هر چند منافع آمریکا راه دیگری را در پیش گرفته که توازنی بین مقامات ارتش و سیاستمداران جدید مصر برقرار شود. ما نمیخواهیم هیچ طرفی، طرف دیگر را از صحنه خارج کند. با توجه به نتایج اولیه انتخابات، حائز توجه است که این نتایج، به طبقه تحصیلکرده لیبرال مصر که رابطه اقتصادی خوبی دارند، کمک کند در قدرت باقی مانده و به جذب سرمایه و ایجاد شغل کمک کند.
غریضه ما، جستجو به دنبال نظم و ترتیبی است که زمستانِ قبل دیدیم. هر چند، چیزی که مصریها و آمریکاییها نیاز دارند، مبهمتر خواهد بود. آن ها به مساعدت نیاز دارند، نه پیروزی.”
چرا منافع آمریکاییها باید نوع دولت آینده مصر را تعیین کند؟ این به صراحت در فرضیه آلترمن ذکر شده است. سیاست خارجی آمریکا، دیکته کردن رفتارِ یک کشور را، حق مسلم خود میداند.
اما آلترمن به حقیقتی اعتراف میکند که اکثر رسانهها نادیده میگیرند. آمریکا در واقع به دنبال دموکراسی در مصر نیست و از این دموکراسی میترسد! نتایج نظرسنجی نشان داده در بین مصریها، مخالفت بسیاری در قبال سیاست آمریکا در این کشور وجود دارد. آمریکا به دنبال دشمنی مصریها با ایران، حفظ صلح با اسرائیل، بیاعتنایی به مخمصه فلسطین و پایبندی به اهداف ایالات متحده است. اما طبق نظرسنجی «پو» نزدیک هشت نفر از هر ۱۰مصری، دید بدی نسبت به آمریکا دارند. نظرسنجی در جهان عرب نشان میدهد آمریکا و اسرائیل دو دشمن اصلی هستند؛ نه ایران و سه رهبر محبوب خارجی، اردوغان، هوگو چاوز و دکتر احمدینژاد.
نظرسنجی دانشگاه مریلند در سال ۲۰۱۰ نشاندهنده حمایت گسترده مصریها از برنامه هستهای ایران است و حتی مردم این کشور معتقدند داشتن بمب اتمی حق ایران بوده و ایران هستهای امری مثبت برای منطقه است. با این اوصاف، نباید انتظار داشت آمریکا و متخصصان آن کشور علاقهای به حضور دموکراسیِ واقعی در مصر و به طور کل، جهان عرب داشته باشند.
نوام چامسکی، فیلسوف دانشگاه ام.آی.تی میگوید، آمریکا و متحدان غربیِ وی نه تنها موفق به کنترل منطقه نخواهند شد، بلکه بیرون رانده میشوند. آلرتمن به همین دلیل، خواستار یک توازن بین مقامات ارتش و سیاستمداران مصر است. در واقع، آن ها به دنبال تحکیم توانایی ارتش مصر برای جلوگیری از اجرای خواست شهروندان توسط رهبران برگزیده هستند. ترس از دموکراسی اعراب گاهی توسط نئوکانهای آمریکایی و حتی نتانیاهو بیان شده و حال به صاحبنظرانِ سیاست خارجی آمریکا نیز سرایت کرده است.
دولت اوباما چاپلوسی زیادی برای انقلاب مصر کرد؛ اما رییس شکنجهگر مبارک ـ عمر سلیمان ـ را به جای وی نشاند. وی در نظر مصریها فردی منفور است. این حرکت آمریکا، نظر رأیدهندگان کشور خود را جلب کرد، اما مصریها از این حرکت مطلع بودند. در نتیجه، مصریها دید بدتری نسبت به آمریکا در سالهای بوش دارند. مصریها ۶۴ درصد اعتماد کمتری نسبت به اوباما دارند که این رقم نسبت به سال گذشته، ۵ درصد افزایش یافته است. مصریها مشتاق دموکراسی هستند و شجاعانه به تظاهرات در خیابان ادامه خواهند داد.
آمریکا ممکن است مردم کشور خود را گمراه کرده و به آنان بقبولاند که به دنبال آزادی و دموکراسی است، هر چند برخلاف آن عمل میکند؛ اما نمیتواند شهروندان کشورهای تحت ظلم را فریب دهد.