گروه مطالعات اجتماعی - ۱۲/۱۱/۱۳۹۰
زائران پیاده هم از بودجه زیارت سهمی خواهند برد؟!
رصد، مجتبی محمودی/ هنوز جای پایشان تازه است؛ جای جای جاده های خراسان رضوی گواهی می دهند گام های عابرانی را که در این سرمای استخوان سوز زمستان، باز هم آمدند و سختی راه و بعد مسافت و حتی حجم انبوه برف این روزهای استان هم نتوانست حریف کوه همتشان شود و بالاخره به مدد توکل و ذکر و توسل، هفت خوان راه ها را درنوردیدند؛…
برف ها آب شدند و جاده ها آبرو گرفتند از این عبور معطر به عشق و حضور نورانی زائرانی که در عصر سرعت و سلطه ماشینیسم و توسعه وتکنولوژی های مدرن و فن آوری های نوین حمل و نقل و ارتباطات با پای پیاده آمدند و به پیروی و احیای سنت زیارت پیاده حضرت زهرا تا مرقد حمزه سیدالشهدا (ع) و بیش از ۲۰ بار تشرف پیاده امام مجتبی (ع) به حج و … پرداختند و در این فصل سرما به شوق وصل هشتمین خورشید شبستان آفرینش، رسم پروانگی آموختند و با هزاران امید و کوله باری از آرزو گل استجابت چیدند و ارمغان آرامش گرفتند.
زائران پرشماری که همه ساله در ایام شهادت حضرت رضا (ع) با پای پیاده به مشهد، مشرف می شوند در راه ولایت جز به رضای رضا (ع) و عهد عاشقانه با ولی نعمتشان نمی اندیشند و از کودک و کهنسال و جوان و زن و مرد، خالصانه و بی هیچ گلایه ای در این وادی مقدس قدم می گذارند و چه باک از کمی آذوقه و نبود خواب و … .
آنچه در راه طلب خسته نگردد هرگز / پای پرآبله و بادیه پیمای من است
جالب اینکه پیش از حضور زائران پیاده رضوی در سال جاری عمده پیش بینی ها با توجه به بوران و سرمای هوا، معطوف به حضور ۴۰ تا نهایتا یکصد هزار نفر بود درحالی که بنا بر آخرین آمارهای منتشر شده، تعداد زائران امسال با ۱۵درصد رشد نسبت به سال گذشته حدود ۱۲۰ هزار زائر پیاده ( حتی برخی با پای برهنه ) اعلام شده است.
البته این ها همه یک سوی ماجراست و نمایانگر آن که گفته اند ” عاقلان نقطه پرگار وجودند ولی عشق داند که در این دایره سرگردانند … ” اما به راستی مواجهه ما در برابر جلوه های این زیبائی و معنویت و عشق چیست؟ وچه می تواند یا چه باید باشد؟!
آنان از کجا آمده اند که اینگونه آماده اند؟! چگونه تاب می آورند این همه سختی را و براساس چه معیارهائی این طور بی تاب کوی ولایت شده اند؟!
آیا نمی توان خود را در آینه چشم آنان برانداز کرد؟ آیا نمی توان به ذره ای از اکسیر عشق آنان قد کشید؟ آیا به واقع در جهانی که عشق را به سطح حیوانی ترین نیازها و غرائض تنزل داده اند این عاشقان زائر که در میانشان از امام جمعه شهری مانند قوچان تا پزشک مجرب نیشابوری را می توان جست. ارزش دیده شدن و بلکه الگو شدن را ندارند؟ آیا در برابر آنان مسئولیتی نداریم؟ آیا صرف عاشقی آنان می تواند بهانه ای باشد برای عدم تدبیر و فقدان برنامه ریزی مدیران و متولیان؟
در سالیان اخیر تشکلی مردمی و خودجوش با عنوان جمعیت خدمتگزاران زائرین پیاده حضرت رضا (ع) در مشهد مقدس راه اندازی شده که اگرچه بسیاری از مدیران استانی و شهری مانند استاندار و فرماندار نیز به حمایت از آنان پرداخته اند اما به نظر می رسد حمایت عملی و کاربردی و نه تنها شعاری و تبلیغاتی و مقطعی همه نهادها در این راستا راهگشاست.
خوشبختانه بسیاری از افراد و نهادها در این ایام روسفید شدند و فرصت خدمتگزاری به خالص ترین زائران آقا را مغتنم دانستند؛ کارنامه خادمان زائران پیاده در سال جاری نمایانگر عملکرد ارزشمند خیران بی ادعاست؛ برخی مجموعه های مردمی مانند بیمارستان امام سجاد(ع) مرکز به آباد ، گروه خادم العباس جانبازان و معلولین فیاض بخش، شرکت سپاد و موسسه پدیده از این نمونه اند؛ خادمان بخش های مختلف آستانقدس و کفشداران و فراشان حرم رضوی(ع) با را ه اندازی حدود۳۱ ایستگاه استراحت صلواتی و توزیع اقلام متنوعی فراتر از صحن و سرای مولا به استقبال میهمانان حریم رضوی (ع) آمده اند، هلال احمر خراسان رضوی با ۳۵۴ امدادگر و پزشک و پرستار به درمان سرپائی حدود ۴۰ هزار نفر می پردازد، دانشگاه علوم پزشکی مشهد ، بهداری سپاه امام رضا(ع) و بسیج جامعه پزشکی و اداره راه و پلیس راهور هم برنامه های خاصی تدارک دیده اند؛ شهرداری مشهد (بخصوص مناطق ۷ و ۱۰ که اقدام به راه انداری ایستگاه های پذیرائی از این زائران در مبادی ورودی شهر نمودند) هم پای کارست، آموزش و پرورش استان تعدادی از مدارس خود را برای اسکان کاروانیان درنظر گرفته است و مبلغان و طلاب دغدغه مند هم برای پاسخ به شبهات و تصحیح قرائت نماز پای کارند و خلاصه همه و همه در تلاشند تا به شکرانه زندگی و ریزه خواری خوان نعمت ثامن الحجج (ع) در خدمت به این ارادتمندان زائر سهمیم باشند.
البته کلیه موارد ارزشمند فوق زمانی کامل و بهینه به نظر می رسد که مدیریت میزبانی برازنده در این عرصه با تمهید زیرساخت های مناسب مانند محل های اسکان و رفع حوائج ضروری زائران و چه بسا عابران در کلیه مسیرهای منتهی به پایتخت معنوی ایران اسلامی – مشهد – به صورت ثابت مهیا شده و بابهره مندی از بودجه های مقتضی زمینه خدمت هرچه شایسته تر به زائران حضرت غریب الغربا فراهم گردد که در این خصوص این پرسش ضروری می نماید که جای زائران پیاده در بودجه زیارت کجاست و چرا تاکنون توجهی به این طیف وسیع در تخصیص اعتبارات صورت نگرفته است؟!
به هرحال جای پای زائران پیاده بر برف ها هنوز تازه است و ای کاش صدای پای آنانی را که بارها آمده اند و باز هم می آیند را از هم اکنون و پیش از آنکه در راه بمانند و به دروازه های شهرمان برسند؛ بشنویم.
مطالب مرتبط
......................................................................................................................................................................................................................................................
يك نظر “ براي مطلب زائران پیاده هم از بودجه زیارت سهمی خواهند برد؟!”
درج نظرات
 |
 |
 |
 |
 |
 |
بهمن ۱۶م, ۱۳۹۰ at ۱:۲۷ ب.ظ
تشکر از مطلب ارائه شده ، به طور حتم برهیچکس پوشیده نیست کسی که عزم زیارت می کند با دل همراه وهمسفر می شودوان وقت است که هیچ چیز مانع رسیدن نیست ومی اید از این عالم وتعلقات مربوط به ان که در برابر هجمه ماشینیسم وتکنولوژی هم سوشده ،رهایی یا فته وکمر راست کند وغبار راه را نه پاک، که با خود به همراه برد تا همچون خاک باشد چرا که خود را خاکی این راه می داند . اما انچه در تیتر مطلب امده جای تامل دارد .به نظر می رسد تخصیص اعتبارات وبودجه مشکل اصلی خدمت رسانی به زائرین نیست .چراکه زمانی که بودجه اختصاص داده شود ولی طرح ،برنامه ومدیریت مناسب وکارامد نباشد، اب در هاون کوبیدن است . به طور مسلم استان قدس رضوی به عنوان یکی از بازوان قوی درعرصه خدمت رسانی می تواند وارد عمل شود در حالی که می بینیم تعداد زیادی از موقوفاتی که به حرم رضوی اختصاص داده شده بدون استفاده وکاربری مناسب مورد بی توجهی قرار گرفته در حالی اگر این اگاهی به واقفین داده می شد که خدمت رسانی به زائرین می تواند گونه ای دیگر از انواع نوین وقف باشد شاید تا حدودزیادی این مسئله برطرف ،و رفاه نسبی زائرین تامین می شد.به نظر میرسد مشکل استفاده نامناسب از منابع وسرمایه ها است . ممنون می شوم نظر نویسنده محترم را مطلع شوم.