رصد

کد خبر: ۱۲۴۰۹۳
تاریخ انتشار: ۲۶ ارديبهشت ۱۳۹۶ - ۱۳:۴۸
اختلاس، رانت، وام های کلان بی ضابطه و حقوق های نجومی؛ عباراتی که این روزها بیش از هر زمان دیگری دل مردم ایران را که چشم انتظار تغییر و بهبود روند اقتصادی و کاهش تورم و رکود هستند می آزارد. وقتی قرار بود 100 روزه نسخه اقتصادی کشور پیچیده و مشکلات حل شود ولی بعد به مذاکرات حواله داده شد و وقتی مذاکرات تمام شد، باز هم نتیجه به بعد از برجام و اجرایش موکول شد!

ایرانیان باز هم صبر کردند و دولت دوباره اعتماد کرد اما روز به روز اوضاع بدتر شد اما در این میان، فسادهای اقتصادی که هر روز گوشه ای از آن لو می رود و خبری از آن منتشر می شد بر وخامت اوضاع بیشتر می افزود دولت یازدهم روزهای پایانی خود را سپری می کند و انتخابات دوازدهم در راه است، اما ظاهرا قرار نیست فکری به حال اقتصاد شود. در همین رابطه در گفت و گویی با دکتر «ابراهیم رزاقی»، اقتصاددان و استاد دانشگاه تهران، شرایط روزهای سیاست های اقتصادی و مفاسد پیرامون آن را مورد بررسی قرار دادیم.

-- به اعتقاد شما با گذشت مدت مدیدی از مطرح شدن حقوق های نجومی و فسادهای بی شمار اقتصادی، پاسخگویی دولت نسبت به این موضوعات چگونه بوده است؟

به اعتقاد بنده بیشتر از پاسخگویی، دولت به دنبال مخفی کردن و توجیه این مفاسد بوده است چنان چه نمونه هایی بوده که خود آقای رئیس جمهور دخالت کرده و گفته اند که این اختلاس نیست، بلکه وام های معوقه است و سخنگوی دولت، هم بدتر از آن را بیان کردند که این مدیران سرمایه های نظام هستند.

شاهد بودیم که دولت اسامی این مدیران و کسانی را که مثلا همین وام های معوقه را گرفته اند، به قوه قضاییه اعلام نمی کند. به نظر می رسد دولت اصلا این ها را فاسد نمی داند و تصورش این است که این ها حقوق های نامتعارف است، نه حقوق های نجومی. در حالی که یک کارگر در نهایت اگر مزایایی هم بگیرد حقوقش یک میلیون تومان در ماه می شود، یک میلیون 50 میلیون تا 100 تومان و شاید هم بیشتر می گیرد، حالا در کشورهای دیگر با توجه به شرایط شان بحث دیگری است، ولی در جمهوری اسلامی که مدیران نماد مدیریت اسلامی حضرت علی(ع)، نماد مدیریت و زندگی ساده امام و رهبری هستند، چنین مواردی واقعا بعید است.

این ها همه مولود سیاست های تعدیلی است که از زمان دولت سازندگی و ریاست آقای هاشمی رفسنجانی آغاز شده است. فلسفه سیاست های تعدیلی و سرمایه داری آمریکا و صندوق بین المللی پول هم این است که هرکس به دنبال حداکثر سود، لذت و ثروت خود برود. این فلفه هیچ تناسبی با فلسفه اسلامی و انقلابی ندارد. همین سیاست ها هم امروز سبب ایجاد رانت خواری و فسادهای کلان و مدیران نجومی بگیر شده است. طبیعی هم هست وقتی فسادها و اختلاس ها و دزدی ها شروع شد و قراردادهای غیرعادی و خرید و فروش های غیرعادی و نامتعارف شکل گرفت، پولدار شدن عده ای از طریق خصوصی سازی ها و دلارهای ارزانی که برای واردات داده شده هم کم کم عادی می شود. 200 درصد سود در هر دلار ارزان وجود دارد، دلار را ارزان دادیم و این سودخوری ادامه یافت تا اکنون که به دولت روحانی و به اوج خود رسیده ایم و رقم های بالایی از این طریق نصیب برخی ها می کند.

-- آماری هم از این مدیران یا فسادهای اقتصادی دارید؟

اکنون می توان از 12 هزار جایگاه مدیریت تعیین تکلیف نشده صحبت کرد. دقت کنید مسئله این جاست که آن فردی که در راس قرار می گیرد برای آن که زیرمجموعه مدیریتش اعتراضی به وی نکنند یا در برابرش قد علم نکنند، سعی می کند به نحوی آنها را هم در فساد مشارکت دهد. مثلا اضافه حقوق های بالا یا وام های کلانی به آنها می دهد. اکنون یک سوم پول هایی را که به عنوان قرض الحسنه به بانک ها داده می شود، بانک ها به کارمندانشان می دهند؛ اما به کدام کارمندان می دهند وچرا؟ چون آنها را وادار به مشارکت کنند؛ به نوعی حق سکوت می دهند و این چنین است که هنوز وام 300 میلیونی و بازگشت اقساطش تمام نشده است که یک 500 میلیونی به طرف می دهند و آمار فساد را بالا می برد.

به نظر می رسد فضای آلوده خیلی خیلی گسترده تر از آن چیزی است که حتی مطبوعات منعکس می کنند و نکته ای که پیش می آورد این است که در فسادی که از تخم مرغ دزدی شروع می شود تا به فسادهای کلان اقتصادی می رسد، دیگر رشوه ای که فلان کارمند می گیرد عادی به نظر می رسد و انگار هیچ خطایی رخ نداده است.

-- وجود این مدیران چه عواقبی به دنبال دارد؟

اصلا مدیران فاسد مجازات نشده اند و قوه قضاییه با آنهایی هم که شناخته شده هستند برخورد نداشته و مجازاتشان نکرده است. همین شرایط هم نشان می دهد یک طبقه اشرافی در ایران به وجود آمده که نتیجه خصوصی سازی ها و سود دلالی های حاصل از واردات است.

در خصوصی سازی ها و تغییر کاربری زمین ها یا وام های کلانی که عده ای گرفتند و پس ندادند، یک طبقه اشرافی ایجاد شده که خیلی از موارد دیگر را تحت تاثیر قرار داده است. چرا باید در این شرایط و با این همه بیکاری و فقر تحت تاثیر سیاست های تعدیلی، این فسادها شکل بگیرد یا عده ای نجومی بگیرند؟ چطور باید مه این ها را تغییر داد؟

ببینید؛ براساس اصل 43 قانون اساسی همه مردم جامعه اسلامی باید کار داشته باشند، همه باید خانه داشته و بتوانند زندگی کنند و خود را درمان کنند، اما این اصل اجرا نشده است. اصلا آیا با این مدیران و این فساد اداری و اقتصادی حاکم امکان دارد این اصل اجرایی شود؟ خیر؛ الان به جایی رسیدیم که بسیاری از بستگی به این دارد که تا چه حدی بتوانیم پی و ریشه فساد مدیریتی را بکنیم؛ چرا که برای آن طبقه اشرافی برخلاف گذشته تنها منافع خودشان، منافع جناحی و گروهی و اشرافیگری شان مهم است و نه منابع ملی. این منافع هم در رابطه داشتن با آمریکا و غرب تامین می شود، نه با دفاع از داخل.

لذا تا این مدیران هستند امکان ندارد ما به آن خطوط اصلی انقلاب برگردیم. انتخابات هم که پیش رو است؛ اگر تغییرات انقلابی در آن رخ ندهد شبیه همین مدیران و مسئولانی که پایبند به اصول انقلابی نیستند دوباره سرکار می آیند.

ببینید؛ امروز بیشتر خانواده های ایرانی در چه شرایطی قرار گرفته اند؛ کاری کردند که آن که شاغل است هم نمی تواند به خوبی زندگی کند و زیر خط فقر است. چرا؟ چون حقوق ها را متناسب با تورم بالا نبردند و از طرفی اقتصادمان با رکود مواجه است. کسی که امروز شغل کارگر و کارمندی دارد پول ندارد و نمی تواند به راحتی زندگی کند؛ وضعیت سایر کسانی که شغل ندارند که دیگر مشخص است به چه نحوی است.

-- حالا میزان موفقیت دولت در برخورد با مفاسد چطور بوده؟ آیا برخورد دولت با مفاسد اقتصادی دچار سیاسی کاری نشده است؟

دقیقا همین است. اصلا دولت در واقع این ها را فساد نمی داند و اشکال کار هم همین است؛ بلکه آن را اشتباهات رخ داده می داند. حتی مدیر فاسد را برکنار هم نمی کنند و می گویند پول را برگردانید؛ یعنی کارشان دست است و اشکال جرمی روی نداده است! وقتی آقای نوبخت این مدیران را سرمایه های نظام می خواند یعنی چه؟ آیا با این حرف ها و ارتباطات تنگاتنگی که بین فاسدین و مسئولان اقتصادی و اجرایی ما برقرار است، دولت به فکر برخورد و مجازات مفاسد خواهد بود؟

گاهی فاسد آن قدر زیاد است که حتی در فکر ما هم نمی گنجد و می گوییم مگر می شود! مثلا مگر می شود از صندوق ذخیره فرهنگیان 12 هزار میلیارد تومان اختلاس شود؟! چطور جرئت می کنند این کارها را انجام دهند؟ کسی برخودری هم با آن ها نکرده؛ اصلا انگار جرمی رخ نداده؛ چون دولت به راحتی از کنارش عبور می کند و برخوردی با آنها ندارد! انگار این جرم ها در دولت عادی است. هیچ کدام را محاکمه نکردند؛ محاکمه هم بکنند باز هم طوری نمی شود! این فساد خیلی ریشه دوانده است و به این سادگی ها حل نمی شود.

دولت اصلا موافق برخورد نیست و قوه قضاییه هم اقدام عاجل و برخوردی که بازدارنده باشد نمی کند. مجلس را هم که می بینید یک بار دولت را بازخواست نکرده است که چرا با فساد برخورد نمی کنید؛ چرا فاسدان را به قوه قضاییه معرفی نمی کنید و تحویل نمی دهند تا آنها آزاد نباشند و به روال فساد و دزدی خود ادامه ندهند؟ اصلا چرا فاسدان را برکنار نمی کنید؟ اگر نگوییم دولت دارد به رواج فساد کمک می کند، با آن مبارزه هم نمی کند. متاسفانه در تمام کشورهای غربی حتی پس از برکناری، مسئولان اگر خطایی سرزده باشد پیگیری و برخورد و در نهایت محاکمه می شوند؛ ولی ما این کار را نکردیم! یعنی چه؟ یعنی هر رئیس جمهور و وزیری را که بیابد، مثل وزرای قبلی که با فساد دستگاه خود مبارزه نکردند، مورد محاکمه قرار نمی دهیم، چرا؟ دولت های غربی به ظاهر هم که شده، برای فریب زدن مردم، مسئولین را محاکمه می کنند. حالا در جمهوری اسلامی که مردم جانشان را برای اسلام و حفظ عدالت و برای پایداری دین در دنیا می دهند، اقتصاد را به فساد می کشند و سلاطین ثروت به وجود می آیند. این خطر بزرگی است که فساد به دلیل تکرار زیاد عادی شده است.

حال آن سر ماجرا را ببینید! 12 میلیون بیکار 20 میلیون فقیر و 80 درصد مزد و حقوق بگیران زیر خط فقر هستند. خط فقر در تهران 3.5 میلیون تومان است و چون حقوق متناسب با تورم بالا نمی رود، قدرت خرید مردم از جمله بازنشستگان مدام پایین می آید و اقشار مردم به نوعی در حال تنبیه شدن هستند ببینید تا کجا داریم برای مردم نارضایتی ایجاد می کنیم؟ این ها در واقع سرمایه نظام ما هستند که شرافتمندانه کار می کنند و رشوه نمی گیرند، ولی ما این قشر را تنبیه می کنیم؛ چرا؟ چه کسی را داریم حمایت می کنیم؟ ثروتمندان را!

امروزه 90 درصد اعتبارات بانک ها هم در اخیترا اقشار خاصی قرار می گیرد و به آدم های معمولی اعتبار نمی دهند، حتی اعتبارات کم! خب همه این ها نشان از فساد در بدنه دولت است؛ فسادی که با آن برخورد نمی شود؛ وقتی نزدیک ترین فرد به رئیس دولت برخی مسائل راجع به وی مطرح شده است دیگر مدیران با خیال راحت به کارشان ادامه می دهند.

ما ثروت عظیمی داریم ولی وقتی 1500 میلیارد دلار از زمان آقای هاشمی رفسنجانی تنها واردات کالا و خدمات داشتیم چه روی می دهد؟ می باید 150 میلیون شغل ایجاد می شد ولی تنها 12 میلیون شغل ایجاد شده که نصفش هم دلالی است؛ آیا این در جمهور اسلامی ایران عادلانه است؟!

-- عنوان شده بود که برجام بخشی از مشکل فساد اقتصادی را حل می کند. به نظر شما این موضوع محقق شده است؟

اصلا چنین نیست؛ بلکه امثال برجام تنها ترفندهایی برای ایجاد افکار عمومی به نفع کسانی است که از وضع موجود دارند استفاده می کنند. آقای روحانی گفت 200 میلیارد دلار واردات کالا و خدمات داشتند. اگر نصف این را صرف حمایت از تولید داخل می کردند، نیازی به نمایش هایی چون برجام نبود. همه کشورها از جمله آمریکایی ها هم از تولید داخلشان حمایت و 100 میلیارد دلار در سال به کشاورزانشان کمک می کنند که تولیدشان را رشد دهند، اروپایی ها هم 70 میلیارد به تولیدکنندگان صنعتی شان کمک می کنند و...

دولت های غربی این همه در دنیا جنایت می کنند ولی نمی گذارند کسی از لحاظ صنعتی مستقل شود برای این که کالای خودشان را بفروشند؛ اما ما این کار را نمی کنیم و تنها نصف این را به تولید داخلی مان کمک می کنیم. اگر این همه واردات نداشتیم می توانستیم در همین دوران آقای روحانی پنج میلیون شغل ایجاد کنیم. گفته شد 700 هزار شغل ایجاد کردیم اما به گفته خود معاون رئیس جمهور در مقابل 500 هزار نفر بیکار شده اند. از نظر قانون اساسی ایجاد شغل وظیفه دولت است، دولت می تواند فعالیت هایی را مانند صنایع دفاعی به وجود بیاورد که در بخش خصوص امکان ندارد. اصل 44 می گوید صنایع صنعتی با الگوی مدیران جهادی باید به وجود بیاید. این می تواند نیازهای داخلی به ماشین و قطعات و مواد اولیه را در داخل تامین کند و دیگر نیازی به برجام ومذاکده برای واردات نباشد. مدام وعده های جدید به مردم می دهند و با آمارسازی درخصوص رشد اشتغال و کاهش تورم مردم را سر کار می گذارند. ما مدیران انقلابی می خواهیم که سرکار بیایند و چیزی برای خدمت نخواهند، نه این که دنبال رانت و حقوق نجومی و وام های کلان و به عبارتی فسادهای کلان اقتصادی باشند و ما هم عنوان کنیم که این ها سرمایه های نظام هستند باید خدمت را عبادت انقلاب بدانند، ولی این ها خود را صاحب انقلاب می دانند. شاید دو و سه میلیون هم بیشتر نباشند، ولی همه امکانات دستشان است. این ها باید کنار بروند ولی متاسفانه تنها روی این فسادها سرپوش گذاشته می شود و برخوردی با آن ها نمی شود.

منبع: ماهنامه همشهری ماه، شماره 154

مطالب مرتبط
نام:
ایمیل:
* نظر:
ادامه
آخرین خبر

رکود اقتصادی پاشنه آشیل سقوط بهای طلای سیاه

پرواز با آنتونوف مانند مسافرکشی با کامیون صندلی‌دار!

افزایش ۱۰ برابری وام ازدواج نسبت به سال ۹۲

آیا واردات تجاری تلفن‌همراه انحصاری است؟

لگد چین به دلار برای دومین ماه متوالی

وزیر اسبق صمت: بدنه دولت دچار تعطیلی شده است

نتیجه بازدید از قیمت نان در نانوائی‌های تهران

"برگزیت" دست "پوند" را گرفت

چرا 118 پولی شد؟

در کدام کشورها واردات خودروهای دست‌دوم محدودیت دارد؟

روایت یک نفوذ؛ وقتی اولین همکار داخلی آمدنیوز لو رفت

افزایش قیمت گوشی در بازار+لیست قیمت

قولی که جبهه پایداری به اصولگرایان داد

بیانیه روس‌ها درباره گفتگوی لاوروف و ظریف

وضعیت عمومی آیت الله امینی مناسب است

عیادت ظریف از آیت‌الله مکارم شیرازی

ویدئو/ تصاویر جدید و تکان‌دهنده از اعترافات و ارتباطات روح الله زم

واعظی: همه وعده‌ها را عملی می‌کنیم

رایزنی تلفنی ظریف با وزرای خارجه عراق، روسیه و سوریه

مصباحی‌مقدم: مردم ایران شعور سیاسی بالایی دارند

پوشش عروس ملکه انگلیس در مسجد تاریخی پاکستان

واکنش‌‌ها به توافق آمریکا و ترکیه برای برقراری آتش‌بس در شمال سوریه

تحریم بیخ گوش ترکیه

عضویت ونزوئلا در شورای حقوق بشر سازمان ملل

دمشق: حملات ترکیه به شمال سوریه نقض توافقنامه آستانه است

توافق آمریکا و ترکیه بر سر تعلیق عملیات در سوریه

مخالفت احزاب انگلیسی با توافق جدید برگزیت

هلاکت داعشی که قصد حمله به زائران در دیالی را داشت

چهره متعجب مترجم ایتالیایى ترامپ

پکن: آمریکا محدودیت‌ها علیه دیپلمات‌های چین را لغو کند

مرگ غم‌انگیز مرد 65 ساله در حادثه رانندگی

تقدیر فرماندار کربلا از نظم زائران ایرانی

توزیع روزانه 150 هزار وعده غذایی موکب آستان قدس رضوی در مسیر زائران اربعین

جلوگیری از خروج ۱۸۳ فرد ممنوع‌الخروج در مرزهای خوزستان

پیگیری سرنوشت 3 هزار پرنده در باغ پرندگان تهران

قدردانی نمایندگان جمهوری اسلامی از ۶۰۰ موکب دار عراقی

پاکسازی میدان آزادی از معتادان و ساقی‌ها

هشدار پلیس فتا درمورد نرم‌افزارهای جعلی

کلاهبرداری از مردم با وعده تحصیل در یک مدرسه بین المللی

سوختگی ۳ نفر در انفجار صافکاری