رصد

کد خبر: ۸۴۰۰۹
تاریخ انتشار: ۲۸ ارديبهشت ۱۳۹۵ - ۱۲:۵۵

سما بابایی/ حالا قریب به دو دهه است که علیرضا قربانی به شکل حرفه ای در آواز ایران فعالیت دارد. با نگاهی به آثاری که او در این سال ها به انتشار درآورده است، می توان خواننده ای را مشاهده کرد که به شکلی آرام و منطقی، راه های تعالی هنرش را پیش گرفته است که عمر خویش را صرف آن کرده است؛ اما نمی توان از «علیرضا قربانی» نوشت، بی آنکه درباره شخصیت اجتماعی اش سخن گفت. او با وجود آنکه چندان واکنش مستقیمی به مسائل اجتماعی نداشته است، اما می توان آثار او در دوره های مختلف را بازتابی از شرایط اجتماعی سرزمینش دانست. او در آخرین اثر خود به این نکته اشاره کرده است که «دخت پری وار» حاصل نوعی زیست مهربانانه با آهنگساز اثر «مهیار علیزاده» است؛ نکته ای که این روزها با توجه به تنش های موجود در جامعه موسیقی، یک اتفاق نادر به حساب می آید. با او درباره آثارش و این اتفاق صحبت کرده ایم.


-- به سراغ آخرین اثر منتشر شده از شما یعنی دخت پری وار برویم. شما در بروشور این اثر به نکته جالبی اشاره کردید. آن جا نوشته بودید شما و آقای علیزاده کنار هم مهربانانه زیسته اید. فکر می کنم این اشاره هم شروع خوبی برای مصاحبه است و هم حلقه مفقوده موسیقی کشور در این روزها ...


البته من فکر می کنم؛ نه تنها موسیقی که اساسا هنر ایران، این روزها در این مسئله دچار کمبود است و به همین خاطر به نظر می رسد، آن چه امروز بیش از هر چیز به آن نیاز داریم همراهی با اخلاق و زیست مسالمت آمیز در کنار هم است. بعد از اولین همکاری که من با آقای علیزاده در آلبوم «حریق خزان» داشتم، هم من و هم ایشان کارمان را به طور مستقل پیگیری کردیم. برای مثال ایشان کنسرت – پرفورمنسی در تالار وحدت اجرا و آلبوم این اثر را منتشر کردند و من نیز کارهای خودم را داشتم که حضور در فستیوال های موسیقی، اجرای کنسرت ها و انتشار آلبوم هایی مانند «قطره های باران» از جمله آن ها است، اما بعد از مدتی بار دیگر زمینه فعالیت مشترک ما ایجاد شد و من از آن استقبال کردم، نوعی زیست مهربانانه بود فکر می کنم این وضعیت نه فقط برای من و ایشان، بلکه برای تمام هنرمندان فعال در عرصه فرهنگ و هنر ضروری است، به این معنا که هم بتوانیم ارتباط دوستانه خودمان را حفظ کنیم و هم برای تولید یک اثر جدید، یک همزیستی و همفکری داشته باشیم.


-- این همان اتفاقی است که هنر کشورمان به آن احتیاج دارد.


امروز کل جامعه ما به این نگاه نیاز دارد. بارها گفته ام که من معتقدم لااقل در دهه گذشته ما به لحاظ اخلاقی دچار سقوط شدیم. این سقوط حتی قشر روشنفکران، دانشگاهیان و حوزویان را شامل می شود. رعایت حقوق، اخلاق و در کل اخلاق مدار بودن در کشور ما دچار ضعف شده است.


-- دخت پری وار به عنوان آخرین آلبوم شما فارغ از جایگاه موسیقایی، کاری دلنشین است. پیش از آن که درباره وجه موسیقایی این اثر صحبت کنیم، از نظر خود شما چه چیزی باعث دلنشین شدن این آلبوم شده است؟


مطبوع و دلنشین بودن این کار بیش از هر چیز به نگاه من و مهیار علیزاده به اثر به باز می گردد. خاطرم هست که قبل از شروع اثر، دائم با هم گفت وگوهای حضوری و تلفنی داشتیم تا ببینیم می خواهیم به چه نقطه ای برسیم. هدف ما روایت عاشقانه ای بود که کسی در آن احساس تکلف نمی کند. می خواستیم شنونده بیشتر از آن که درگیر نوع خوانندگی من و نوشتن آهنگ توسط مهیار بشود، عاشقانگی اش را حس کند. ما می خواستیم کار بدون درگیر کردن مخاطب او را به فضای عاشقانه ای ببرد، او را آرام کند و احساس تغزل را در درونش به وجود بیاورد. همان طور که گفتم این نکات نتیجه گفت وگوهایی بود که من و آقای علیزاده انجام دادیم و به دنبالش بودیم.


-- با توجه به تجربه قبلی همکاری شما و مهیار علیزاده و موفقیت چشمگیری که «حریق خزان» در بین مخاطبان پیدا کرد، فکر همکاری دوباره برای شما ترسناک نبود؟


طبیعا چنین شرایطی ارائه کار بعدی را سخت تر می کند. همین نکته در کارهای بعدی آقای علیزاده هم تأثیرگذار بود. ناگفته نماند که حریق خزان هنرمندان جوانی را که تازه وارد عرصه شده بودند به شوق آورد و تأثیرات آن را می توان در بسیاری از آثار مشاهده کرد. این اثر به واسطه تازگی که داشت، دلچسب بود و به ذائقه مخاطب خوش آمد و بر دل ها نشست. وقتی کاری با این شرایط شنیده می شود، خود به خود توقع مخاطب بالا می رود و همین اتفاق کار را برای هنرمندانی که می خواهند دوباره با هم همکاری کنند، سخت تر می کند. مخاطب قبلا حاصل همکاری دو هنرمند را شنیده در نتیجه باید کاری متنوع تر با شرایط مطلوب تر دریافت کند. من و آقای علیزاده قبل از شروع کار روی آلبوم جدیدمان به این جمع بندی رسیدیم که کار پیش رو اگر مخاطب را بیشتر از حریق خزان سیراب نمی کند، نباید کمتر از آن هم باشد. یعنی امروز هم با توجه به ذائقه جدید، مخاطب باید بتواند با اثر ارتباط برقرار کند. رسیدن به این هدف در ابتدا به کلامی که می خواهیم استفاده کنیم ارتباط دارد و در درجه دوم تحت تأثیر نوع موسیقی و اجرایی که می خواهد با آن همراه شود، قرار می گیرد.


-- آقای خلعتبری در رونمایی آلبوم دخت پری وار گفتند مقایسه بین حریق خزان با این کار، مقایسه ناجوانمردانه ای است. با این توضیح شما فکر می کنید اصلا ضرورتی به این مقایسه وجود دارد یا نه؟


نمی شود گفت ضرورتی هست یا نیست اما طبیعتا مقایسه پیش می آید و ا جتناب ناپذیر است. این اتفاق برای هر هنرمندی که قرار است کاری را – که محصول همکاری مجددش با هنرمند دیگری است – ارائه دهد، رخ می دهد. نکته جالب این است که این مقایسه فقط مربوط به مردم عادی نیست و حتی در سطح بالاتر یعنی بین روشنفکران و هنرمندان هم اتفاق می افتد. درست مثل یک نویسنده که همیشه کتاب هایش را با کارهای قبلی اش قیاس می کنند یا یک آهنگساز که اثر جدیدش را با کارهای قبلی اش مقایسه خواهند کرد. این اتفاق برای بازیگران، کارگردانان و دیگر هنرمندان هم می افتد. البته این که چنین مقایسه ای اساسا درست هست یا نه بحی جداگانه دارد. من هم خیلی موافق این مسئله نیستم، اما آن جا که قیاس با هدف بررسی سمت و سوی حرکت یک هنرمند اتفاق می افتد تا تفکر و ایده او در مسیری که دارد طی می کند، مشخص شود، قیاس مطلوبی است که البته این اتفاق از سوی منتقدان رخ می دهد و نه مردم عادی. به هر روی من با جمله ای که آقای خلعتبری گفتند موافقم چون معتقدم قیاس بین این دو، کار بسیار سختگیرانه ای است. اما با این وجود نمی شود از آن اجتناب کرد.


-- زمان ضبط حریق خزان شما به آن کار بسیار امیدوار بودید و نگاه متفاوتی داشتید. در طول حدود چهار سال بعد از انتشار آن اثر، آیا دوباره همان نگاه امیدوارانه و متفاوت برای ارائه یک کار برای شما تکرار شد؟


بله، این حس را پیش از انتشار آلبوم «قطره های باران» با آهنگسازی «سهراب» و «تهمورس پورناظری» هم داشتم و قطعات آن را دوست داشتم و می دانستم کار متنوعی خواهد شد و مخاطبان آن را دوست خواهند داشت. شاید به خاطر تنوعی که در آن کار وجود داشت، انتشارش را به سروش واگذار کردیم و می دانستیم آن اثر یک کار مردمی است و مورد توجه مردم قرار خواهد گرفت. در دخت پری وار هم این حس را داشتم. البته در کاری به نام «سودایی» با آهنگسازی «سامان صمیمی» - که در اروپا منتشر شد – هم فکر می کردم اثر موفق خواهد بود و مردم با آن ارتباط برقرار خواهند کرد. به خصوص قطعات آوازی آن کار را دوست داشتم و قبل از انتشارش هم بارها این مسئله را گفته بودم. در دخت پری وار هر لحظه که پیش می رفتیم می دانستم آن تعلق خاطری که من به اثر دارم در بین مخاطبان هم پیش خواهد آمد.


-- طراحی آوازها همه با خودتان بود؟


بله، کاملا، آهنگساز کار ملودی کل تصنیف ها را انجام می دهد و معمولا نباید تصرفی در کلام قطعات آوازی داشته باشد.


-- با این توضیح آیا ما همین طراحی را در کنسرت ها شاهد هستیم؟


احتمالا. فقط در کنسرت ها باید شرایط دیگری را نیز در نظر بگیریم، یعنی ممکن است در کنسرت همان شرایط پیش نیاید. چون آوازها در استودیو به صورت بداهه اجرا شدند، البته پیش از آن روی بیت به بیت این اشعار اتود زده بودم. ولی آن چه در استودیو ضبط شد، خیلی مواقع با آن چیزی که اتود بود فرق داشت و ممکن بود بهتر باشد یا نه و در این میان اگر حس می کردم اتود بهتر بوده بیت را مجددا اصلاح می کردم. به همین خاطر است که می گویم آوازی که من در کنسرت قرار است بخوانم ممکن است با کارهایی که در استودیو ضبط شده کاملا متفاوت باشد و قرار بر این نیست که کار را با وجود این که مربوط به خودم هست، کپی کنم. در بخش طراحی هم طبیعتا ممکن است آهنگساز پیشنهاداتی بدهد.


-- در تصانیفی که آهنگسازی اش را آقای مهیار علیزاده انجام داده تا چه اندازه به عنوان یک خواننده با ایشان تبادل نظر داشتید؟ این سوال از آن جهت مطرح می شود که شما در مورد دخت پری وار گفته بودید حاصل همفکری شما با آقای علیزاده بوده است...


یکی از محسناتی که مهیار علیزاده دارد و باعث می شود من با او راحت باشم، این است که راحت حرف هایش را می زند. از آن طرف اگر من به چیزی علاقه نداشته باشم راحت به او می گویم. درست به همین دلیل است که به رابطه خودم و مهیار علیزاده همزیستی می گویم. ممکن است او به من بگوید من این کار و فضایی که مدنظر توست را دوست ندارم و بالعکس. من و مهیار در مودر کار به آسانی با هم تبایدل نظر می کنیم کما این که بایستی قبول کرد در آهنگسازی، آهنگساز نقش کارگردان را دارد. یعنی یک آرتیست که می تواند نوازنده یا خواننده باشد حتما می تواند ایده ای که دارد را بگوید و اگر این ایده خوب باشد و قابلیتش را داشته باشد باید آن را پذیرفت. گاهی بعضی از ایده هایی که من داشتم را به مهیار گفته ام، مهیار هم فکر کرده ایده خوبی است و پذیرفته اما بعضی وقت ها هم ایده هایی را که به ذهنم رسیده مطرح کردم و همان لحظه با مهیار اجرایش کردیم و دیدیم آن چه از قبل پیش بینی شده، بهتر بوده است. البته معمولا طراحی ها از قبل فیکس می شود و نیازی به طرح ایده جدید وجود ندارد.


-- صرف زمانی حدود دو سال برای اثر از سوی شما به عنوان خواننده ای با مشغله زیاد چه دلایلی می تواند داشته باشد؟


آنجایی که خواننده خودش را تنها به عنوان مجری برای یک اثر در نظر نگیرد و بخواهد اثرش صاحب تألیف و تفکر باشد، باید این مدت زمان را بگذارد. در صورتی که هر خواننده توانایی که تکنیک اجرای کار را دارد، می تواند به راحتی بیاید و کار را به عنوان یک مجری اجرا کند و برود. وقتی یک خواننده فقط در نقش مجری باشد نمی تواند در مورد سرنوشت کار، همخوانی اثر با فرهنگ فکری و مسیر اندیشه ای و میزان اثرگذاری اش در جامعه تأثیر زیادی داشته باشد. اعتقاد من این است که شخص صاحب تألیف و تفر همیشه به نقش و اثری که دارد و علت تولید کار در درون خودش مراجعه می کند و از خودش می پرسد آیا کاری که دارد تولید می کند با مسیر، ایده های ذهنی، فرهنگ شعری و موسیقایی که خودش به آن معتقد است ارتباط دارد یا نه؟ این در حالی است که خیلی وقت ها می بینیم خواننده و آهنگساز توجه زیادی به موارد گفته شده ندارند و فقط به عنوان کسی که یک دانش، تکنیک و تجربه را دارد در جایگاه مجری حضور پیدا می کنند. همین نگاه هم باعث می شود بعضی از هنرمندها فقط به دنبال انجام کارهای سفارشی باشند.


-- با توجه به صحبت هایی که در مورد نگاه هنرمند مطرح شد، ما را باید جزو خواننده هایی دانست که همیشه تأثیر اجتماعی را در کارهایشان لحاظ می کنند. با این توضیح مخاطبان شما همواره از قشری خاص بوده اند و تکلیفشان با شما مشخص بوده است. این وضعیت در مورد شما در شرایطی تثبیت شده که اتفاقا برخلاف برخی از همکارانتان به شکل جناحی به مسائل ورود نمی کنید. با این وجود نوعی نقش اجتماعی هم بر عهده گرفته اید و این روند تا امروز ادامه داشته است. بنابر آن چه گفته شد، آیا شما چنین رسالتی را به طور کلی برای هنرمندان فعال در عرصه فرهنگ قائل هستید؟


من شخصا به این قضیه خیلی اعتقاد دارم هرچند در این مورد نظرات مختلفی وجود دارد و حتی من از بزرگان و استادان قدیمی خودم هم شنیده بودم که می گفتند هنرمند نباید در عرصه های سیاسی و در درجه کمتر اجتماعی و اقتصادی ورود بکند. البته من به این نگاه خیلی معتقد نیستم. چون اعتقاد دارم گاهی تأثیر اظهارنظرهای یک هنرمند به عنوان کسی که جامعه به او چشم دوخته، از اثرگذاری نظرات روشنفکران و حکمرانان یک جامعه بیشتر است و مسیردهی وسوق دهی که در جامعه دارد می تواند موثرتر از دیگران باشد. این نقش در تمامی جوامع پررنگ است. از جوامع عربی گرفته تا اروپایی و آمریکایی. شخصا به این اعتقاد دارم که اگر شما به عنوان هنرمند برگزیده جامعه شناخته می شوی و طیفی از مخاطب به شما نگاه می کنند، نوع تفکر و نگاهتان به یک مسئله اجتماعی، اقتصادی و حتی سیاسی اهمیت پیدا می کند. اساسا این را نمی پذیرم که هنرمند به عنوان یک تافته جدابافته و به عبارت دیگر یک فرد کاملا ایزوله در جامعه زندگی کند. نمی شود گفت هنرمند فقط مشغول اجرای هنرش هست  کاری ندارد جامعه دارد با چه بدبختی یا خوشبختی دست و پنجه نرم می کند. اعتقاد دارم اگر قرار است شما برای مردم کاری را انجام دهید که به دل همین مردم بنشیند و بخواهید همراه و همسوی مردم باشید، بایستی با آن ها زندگی کنید تا بفهمید دلایل و علایم شادی و غمشان چیست. با این روش است که می توانید بفهمید مردم از چه چیزهایی راضی اند و نسبت به چه چیزهایی احساس نارضایتی می کنند؟ نگاه مردم به فرهنگ، ادبیات و مسائل مختلف کشورشان را فقط از این راه است که می توانید متوجه شوید. اما در این بین همیشه سعی کرده ام نکاتی را رعایت کنم. تفاوت یک هنرند با یک منتقد رسانه ای یا ژورنالیست در این است که نباید حرف هایش را با ادبیات انتقادی، نگاه و صراحت بیان کند، علی رغم این که فکر می کنم حتما باید اظهارنظر بکند چون برگزیده آن جامعه است و مردم توقع دارند نظر خواننده شان را در مورد فلان مسئله سیاسی بدانند. بنابراین نظر خودش را باید بگیود اما سعی کند این نظر را با کلامی دردانه مطرح کند تا فرق خودش را با منتقد و کسی که فعالیت سیاسی می کند، نشان دهد. نکته دیگری که درباره اظهارنظرها به آن اعتقاد دارم این است که یک هنرمند نباید نظراتش را عیان کند. خودم همیشه سعی کردم این نگاه را داشته باشم و اگر درباره موضوع خاصی نظری داشته ام، در یک رسانه آن را مطرح کردم و حتی اگر در جای دیگری وابسته به رسانه ای دیگر درباره همان موضوع مورد سوال قرار گرفته ام، گفتم که نظرم را قبلا عنوان کرده ام. نکته دیگری هم که در این مورد وجود دارد، دانستن و شناختن جایگاهی است که داریم. وقتی در مورد خاصی، استاد محمدرضا شجریان نظرش را عنوان کند با آن همه سال تجربه و کسب افتخارات شرافتمندانه در مسیر هنری، قطعا نسبت به دیگران تأثیرگذاری بیشتری خواهد داشت. من معتقدم که استادشجریان در مسیر خودش خیلی شرافتمندانه عمل کرده . ایشان به عنوان یکی از بزرگان و ستون های عرصه هنر در این مملکت این جایگاه را دارد که اظهارنظر کلی بکند. این که من تا چه اندازه با ایشان همسویی دارم یا نه بحث دیگری است اما مسئله این است که استادشجریان این جایگاه را دارد که در این مورد اظهارنظر می کنیم. خیلی مواقع ممکن است این نظرات درست باشد اما گاهی هم ممکن است اشتباه باشد. بعضی وقت ها اظهارنظرهای زیاد و بدون در نظر گرفتن جایگاه، باعث خلط مباحث و حتی اثرگذاری معکوس می شود و  ممکن است باعث شود مردم از خودشان بپرسند چه لزومی دارد که این آدم در این مورد اظهارنظر کند؟ بنابراین من همیشه سعی کرده ام تعادل خودم را حفظ کنم، جایگاه خودم را بدانم، دچار توهمی که خیلی از هنرمندان به آن گرفتار شده اند، نشوم، به اندازه خودم صحبت کنم و از خودم بیشتر از هرکسی توقع داشته باشم که البته نمی دانم تا چه اندازه در این زمینه موفق بوده ام.


-- به هر حال رعایت این نکات کار سختی است.


خیلی سخت است.


-- نقش اجتماعی که برای خودتان قائلید تا چه اندازه در آثارتان متبلور است؟


من سعی کرده ام هیچ وقت تظاهر نکنم. هر آن چه انجام دادم بر گرفته از جامعه ام  و به خاطر اثرگذاری بوده است. قطعا دارم با این مردم زندگی می کنم. بنابراین سعی می کنم برایشان اثرگذار باشم و بتوانم تبلوری از نگاه، بینش و رویاهای مردم جامعه ام باشم. این که تا چه اندازه در این مسیر موفق بوده ام را باید منتقدان قضاوت کنند و خود من از دیدگاه های آن ها برداشت کنم. اما قطعا تلاشم این بوده که اثرگذاری ام از مردم و اجتماعم را در کارهایم بازتاب دهم. خیلی از دوستان ممکن است با فخر بگویند مثلا 150سال حماسه در مورد ایران خوانده اید، روالی که این روزها خیلی باب شده. در این مورد باید بگویم من امروز چیزی به نام حماسه نمی بینم بنابراین اگر قرار باشد در مورد ایران چیزی بخوانم اثری را مثل کار درویش خان می خوانم که خوانده ام. «ایران هنگام کار است» که شعر ملک الشعرای بهار است و آهنگش را هم آقای درویش خان ساختهاست. من اصرار شدیدی داشتم و از مهیار علیزاده خواهش کردم که روی رباعی دکترمحمدعلی اسلامی ندوشن در مورد ایران کار بکند که ایشان هم قبول کرد و کار انجام شد. اگر قرار باشد من کاری را در مورد ایران انجام دهم چنین کارهایی است، چون فکر می کنم این دست کارها وصف حال ایران امروز ماست و گرنه این کاری ندارد که واحد تأمین صداوسیما در طول یک روز به 10آهنگساز زنگ بزند و به هر کدام دو، سه کار سفارش بدهد تا برای ایران بسازند و خوانندگی اش را هم به این یا آن خوانده بسپارد یا اصلا همه را به خواننده ای که دوست دارد این طور کارها را بخواند، بدهد تا بخواند و بعد بگوید کار در مورد ایران تولید کرده است تا در همه مناسبت ها پخش شود. به همین خاطر است که می گویم  همیشه سعی می کنم برخورد و دیدگاه درونی خودم در مورد مسائل اجتماعی را ببینم و دقیقا همین موضوع باعث شد هم درباره کار ایران با شعر آقای اسلامی ندوشن و هم درباره نامگذاری آلبوم با دو واژه دخت پری وار اصرار کنم. چون دخت پری وار نامی کاملا ایرانی است و مضمون آن شعر زبان حال امروز ایران است: «آن دخت پری وار که ایران من است /  پیدا و نهان بر سر پیمان من است/ هم نیست ولی نهفته در جان من است/ هم هست ولی دور ز دامان من است.»


اعتقاد دارم که مردم ایران امروز بیش از هر چیز نیاز دارند آرامش داشته باشند. نیازمند این هستند که روان و روحشان آرام تر شود. شما امروز وضعیت مردم را دارید می بینید. آن چنان زیر بار مسائل معیشتی، اقتصادی و حتی سیاسی له شده اند که سلیقه شان خراب شده و مان طور که گفتم سقوط اخلاقی کرده اند. به همین خاطر است که می بینید آدم ها تا این حد نسبت به هم بی اخلاق شده اند و با روحیه پرخاشگری با هم مواجه می شوند. احترام بین کوچک تر و بزرگ تر به همین دلیل از بین رفته بنابراین من سعی می کنم کارهایم تا حدی آرامشان بکند و بتواند تا حدی سیم های درونی شان را کوک کند.


-- شما به عدم وجود حماسه در این روزهای ایران اشاره کردید. به نظر می رسد این بیان در مقابل ادعاهایی قرار می گیرد که همه روزه از خلق حماسه های جدید در ایران سخن می گویند، حتی هنرمندانی که فکر می کنند با انجام یک اثر هنری حماسه ای را به وجود آورده اند ...


این یکی از آن کلماتی است که ما مثل آفت دچارش شدیم. انگار وارد پوست و خون ما شده درست مثل این که می گوییم هنر نزد ایرانیان است و بس. من نمی خوام بگویم هنر نزد ایرانیان نیست ولی اگر بخواهیم منصفانه و منتقدانه قیاس کنیم خواهیم دید ما در بسیاری از هنرهای دنیا واقعا عقب هستیم. هنوز می گوییم ما در قدیم چنین و چنان بودیم. کدام حماسه در وضع اقتصادی، سیاسی یا اجتماعی ما است؟ اصلا کاری با خارج از ایران نداشته باشیم، بیایید فقط در مورد داخل ایران صحبت کنیم. آیا در این سال ها در کشور ما پیشرفت محسوسی اتفاق افتاده؟ ما در بخش اخلاق در روابط اجتماعی پیشرفت کرده ایم؟ ما تا چه اندازه از نظر اخلاقی نسبت به چیزی که در دهه شصت بودیم، فرق کرده ایم؟ چقدر نسبت به هم رحیم و دلسوز هستیم؟ روابط بین هنرمندانمان چقدر مهربانانه و دوستانه است؟ با این توضیحات دارید از کدام حماسه صحبت می کنید؟ این بحث ها فقط تبلیغاتی است درست مثل شعارهای تبلیغاتی که قرار است از آن استفاده شود، درست مثل دوره ای که موسیقی فاخر باب شده بود. آن نگرش که انواع دیگر موسیقی را کنار می گذاشت باعث شد که امروز در جامعه انواع موسیقی هایی که ممکن است من هم به آن ها علاقه مند نباشم، تولید شود و اتفاقا رونق هم پیدا کند. این بی سر و سامانی باعث می شود برخی ناهنجاری ها به وجود بیاید. عدم وجود سامان چه در هنر و چه در دیدگاه های اجتماعی می تواند افراطی گری و تندروی را در جامعه به وجود بیاورد.


-- فکر نمی کنید در دخت پری وار 60دقیقه کمی برای یک اثر زمان زیادی باشد؟


وقتی قرار است کار در سی دی و در قالب تراک باشد، شما به عنوان مخاطب به راحتی می توانید یک قطعه را با اشاره انگشت جلو ببرید یا به عقب برگردانید. می دانید چه تعداد از علاقه مندان ممکن است قسمت های بی کلامش را دوست داشته باشند؟وقتی شما این امکان را داشته باشید که به اندازه سر یک سوزن به یک کلید فشار بیاورید و تراک ها را جابه جا کنید، چرا بخش هایی را که می تواند علاقه مندان خودش را داشته باشد، بیهوده حذف کنیم؟ من اصرار داشتم که باید حداقل دو آواز در کار داشته باشیم چون فکر می کنم مقوله آواز بسیار سخت تر است درست مثل بداهه نوازی خوب که در نوازندگی نسبت به نواختن یک آهنگ با گروه یا به صورت انفرادی سخت تر ا ست. اصرار من از ابتدا وجود دو آواز در دو مد یا دستگاه متفاوت بود که یکی در دستگاه همایون باشد و دیگری در آواز بیات ترک. اعتقاد من این بود که هر قدر این دو تراک سخت تر باشد مخاطبان خودش را بیشتر به دست می آورد، ضمنا برای آشنایی جوان ها با این بخش از موسیقی ایرانی – که احساس می کنیم این روزها در فشار است و ممن است رو به تحلیل باشد – این دو آواز شاید بتواند اثرگذاری مثبت داشته باشد. نمی گویم تأثیرش کم یا زیاد است اما اگر در آن دو کار جذابیتی وجود داشته باشد، آن بخش از مخاطبانی که تا امروز به آواز ایرانی علاقه مند نبوده اند را می توانیم به این سمت بکشیم.


-- چند وقت پیش آقای هوشنگ ابتهاج در حاشیه دیدارش با شاعران افغان گفتند شک دارند تا صد سال دیگر اثری از زبان فارسی باقی مانده باشد. شما هم الان گفتید آواز ایرانی در حال فراموشی است. این جملات می تواند برای یک ایرانی تداعی گر نابودی فرهنگش باشد ...


بله، اما این اتفقا مثل خیلی چیزهایی که در اثر زمان از بین رفته و در حقیقت زمان با رشد تکنولوژی  مدرنیته آن ها را نابودشان کرده، می تواند روی دهد. نه تنها در کشورهایی همچون چین و ژاپن و ایران – که در قدیم متعلق به تمدن های بزرگ بوده اند – بلکه حتی در مناطق دورافتاده جهان با ورود مدرنیته بسیاری از مظاهر سنت از بین رفته است.


-- بنابراین باید برای آواز ایرانی چه کرد؟


در این مورد دو بحث وجود دارد. اول بحث هنرمندانی است که مشغول کار آکادمیک هستند که نه تنها در موسیقی بلکه در اکثر انواع هنری بیمار است و کسانی که در این سیستم بعدا کارهای درخشانی ارائه می دهند، بر اساس نبوغ و خلاقیت شخصی خودشان است. به نظر من در این بخش باید خیلی جدی تر از امروز کار بشود و مثل آکادمی که در روسیه پرورش خواننده های کلاسیک و اپرایشان را بر عهده دارد، باید سیستمی طراحی ششود که در آن حتما به شکل آکادمیک عده ای را آموزش دهیم. با این توضیح که مثلا در تارنوازی، کمانچه نوازی و آواز بهترنی اساتیدمان را به بهترین امکانات جذب کنیم تا بتواند بازدهی و خروجی خوبی داشته باشد. با زیاد شدن تعداد آکادمی ها و طبعا هنرجوهایی که در این مراکز آموزش داده می شوند، خود به خود این بخش رونق پیدا می کند و این جریان اجازه کمرنگ شدن موسیقی ایرانی را نخواهد داد. امروز دانشگاه هنر و دانشکده هنرهای زیبا از حکومت جدا نیست. بنابراین اگر کوچک ترین حرکتی انجام شود که با ذائقه برخی سازگار نباشد به عنوان اولین جاها ضربه خواهد خورد. با این توضیح نه تنها در مورد آواز که درباره نوازندگی موسیقی هم بهتر است کار را به صورت آکادمیک پیش ببرند و به مرور تعداد این مراکز زیاد شود تا خروجی اش آدم های با کیفیت و با دانش کافی باشند. وقتی این نفرات در جامعه پخش شوند، می شود امیدوار بود که گوش و سلیقه مخاطب با آن ها همراستا شود. فرض کنید در خانه شما یک نفر قانون بزند. طبیعی است که شنیدن صدای قانون نه تنها بین اعضای خانواده که بین تمام بستگان شما هم که گسترش پیدا می کند. حالا فکر کنید تعداد این افراد در جامعه زیاد شود.


-- بنابراین شما فکر می کنید جامعه امروز بر اساس سلیقه اش به شکل موجود در سنت موسیقایی ما پذیرای آواز هست؟


ممکن است به شکل گذشته پذیرایی آواز وجود نداشته باشد. اما حتما باید آوازی را تولید کرد که با ذائقه مخاطبان امروزی سازگاری بیشتری داشته باشد. به همین خاطر است که می گویم آهنگسازی بر اساس موسیقی سنتی و منطبق بر دانش امروز باید انجام شود. امروز حتما نیاز است که موسیقی سنتی ایرانی با تک صدایی حفظ شود و در این زمینه باید کارهایی چه در بخش های پژوهشی و چه در قالب کنسرت ها (که احتمالا تعداد بازدیدکنندگان محدودتری در مقایسه با انواع دیگر موسیقی خواهند داشت)، انجام شود. درست مثل موسیقی کلاسیکی که مربوط به باخ، بتهوون یا شوپن است و در سراسر دنیا دارد اجرا می شود (این نوع از اجراها هم در مقایسه با دیگر موسیقی ها مخاطبان محدودتری دارد) چون حکومت، فرهنگ و هنر آن جامعه به حفظ شدن آن موسیقی نیاز دارد. در کنار موسیقی سنتی باید موسیقی ایرانی با نگرش های دیگر مثلا آهنگسازانی که به موسیقی چندصدایی و پولیفونی با ریتم های مختلف نگاه دارند هم مورد توجه قرار بگیرد. پس از این، لازم است تعادل بین موسیقی ها وجود داشته باشد به این معنی که ما بدانیم این موسیقی از کدام نوع است و آن یکی مربوط به کدام گونه است (البته نه به صورت خط کشی شده بلکه به صورتی که المان های متمایز کننده بین انواع موسیقی قابل تشخیص باشد). با تمام این توضیحات اگر امروز کسی نوازندگی خوبی داشته باشد می تواند مخاطب خودش را پیدا بکند. در آواز و آهنگسازی هم همین ماجرا وجود دارد یعنی کسی که بتواند کار با کیفیت و جذابی ارائه دهد، مورد توجه مخاطب قرار خواهد گرفت.


--  آن چه امروز مطرح است عدم وجود مخاطب برای آواز ایرانی است. به نظر شما اگر آوازهای تولیدی خوب در طول این سال ها تعداد قابل توجهی داشت، مخاطب این نوع موسیقی تا این اندازه تقلیل می رفت؟


نه، قطعا اشکال کار عدم تولید کار خوب است که البته آن هم دلایل مربوط به خودش را دارد. در واقع بستر، مسیر و شرایطی لازم است که راه را برای تولید کار خوب هموار می کند. درست مثل کاری که مرکز حفظ و اشاعه قبل از انقلاب برای موسیقی انجام می داد. جایی را در اختیار بهترین اساتید دوره خودشان می گذاشتند که هنرمندان به راحتی به آن جا می رفتند و کار تولید می کردند. از طرف دیگر همین مرکز به هنرمندان عرصه موسیقی ایرانی کار سفارش می داد نه این که مثل امروز همه فعالان در این عرصه رها شوند و هرکس هر قدر می تواند کار کند. در نهایت اگر کارهای خوب در عرصه آواز، گروه نوازی، آهنگسازی، بداهه نوازی و ساز و آواز انجام می شد ما در این زمینه تا این اندازه دچار مشکل نمی شدیم. سال های سال است که حتی از استادان این عرصه هم کارهای خوب نمی شنویم. من فکر نمی کنم حداقل در 15سال گذشته بتوانیم بیشتر از تعداد انگشتان دست، کارهای خوب نام ببریم. در حالی که آثار مربوط به دهه هفتاد بسیار بسیار کارهای درخشانی بود و امروز متأسفانه فقط برخی از بزرگانی که آن موسیقی ها را تولید کردند، در قید حیات هستند.


-- آقای قربانی، به اجراهایی که در پیش دارید برسیم. لطفا در مورد کنسرت هایی که قصد اجرایشان را دارید، توضیح دهید...


تعدادی کنسرت با هماهنگی مدیر برنامه هایم و دوستانی که برای شهرستان ها برنامه ریزی می کنند، در نظر گرفته شده که اولینش در شهرکرد است. این اجرا را با سازهای زهی و پیانو خواهیم داشت. البته در بخش هایی از اجرا کمانچه یا پیانو یا کمانچه به تنهایی اجرای برنامه خواهد داشت. آقای بهنام ابوالقاسم این قطعات را برای آنسامبل موردنظر که شامل سازهای زهی، کوبه ای و کمانچه می شود، تنظیم کرده اند. تعدادی از کارهای آقای خلعتبری و مهیار علیزاده را در این کنسرت اجرا خواهیم کرد. احتمالا در شهرهایی مثل اصفهان، تبریز، اردبیل، ارومیه و اراک اجرای برنامه خواهیم داشت، با این توضیح که سعی خواهیم کرد برای بعد از ماه رمضان در اغلب جاهایی که امکان اجرای کنسرت وجود دارد، برنامه داشته باشیم. امیدوار هستیم که بتوانیم به زودی کنسرت دخت پری وار را برگزار کنیم.


-- برنامه شما برای کنسرت های خارج از کشور در سال 95 چگونه است؟


در اردیبهشت ماه 5 فستیوال خوب بین المللی قرار است برگزار شود که من در آن ها شرکت می کنم. مراکش، اسپانیا، فرانسه، آلمان و پرتغال کشورهایی خواهند بود که من از 19 اردیبهشت ماه تا 5 خرداد در آن اجرای برنامه خواهم داشت. علت ترافیکی که در برگزاری این فستیوال ها وجود دارد این است که ماه می اصولا ماه فستیوال های خارجی است؛ البته سپتامبر و اکتبر هم دوره زمانی است که تعداد فستیوال هایی که برگزار می شود در آن زیاد است. در خردادماه به زوریخ سوئیس خواهیم رفت تا در آن جا هم اجرای برنامه داشته باشیم.


-- رپرتواری که قرار است در این فستیوال ها اجرا کنید چگونه است؟


بخش اعظمی از رپرتوار اجراها مربوط به کار سودایی ساخته آقای سامان صمیمی است که سرپرستی و آهنگسازی کار را در فستیوال ها بر عهده دارند البته تعدادی کار هم به برنامه اضافه خواهد شد.


-- شما در کنسرت ها و آلبوم هایی که تا امروز منتشر کرده اید معمولا با تیم ثابتی از آهنگسازان و حتی نوازنده ها همکاری داشتید، اساسا گروه های موسیقی در ایران دوام چندانی ندارند. با این مقدمه فکر می کنید این بی ثباتی در پابرجایی گروه های موسیقی در کشور ما چطور اتفاق افتاده است؟


من جزو کسانی هستم که معتقدم گروه موسیقی تا جای ممکن باید ثابت و دست نخورده باقی بماند اما گاهی مسائلی پیش روی هنرمندان قرار می گیرد که این هدف را محقق نمی کند. بخشی از مشکلات اصلا گفتنی نیست و نمی توان این جا شرح و بسط اش داد و همان طور که گفتم بخش دیگرش به مسائل معیشتی و هم راستایی افراد از نظر اخلاقی باز می گردد. این بخش اهمیت زیادی دارد چون برای تداوم گروه اعضای مختلف آن باید بتوانند به لحاظ اخلاقی با هم سازگاری داشته باشند و کسانی که در آنسامبل بیشترین وزن را دارند، باید بتوانند منافع جمعی را در نظر بگیرند. وجود این عوامل باعث می شود یک گروه در همراهی برای اجرای برنامه های موسیقایی تداوم داشته باشد. با این توضیحات ما به جزو گروه دستان که هرازگاهی دور هم جمع می شوند و کاری ارائه می دهند و پس از آن هر کدام کارهای خودشان را در کشورهایی که در آن سکونت دارند انجام می دهند و گروه های خانوادگی، گروهی را در ایران ندیدیم که تداوم چندانی داشته باشد. این وضعیت ناشی از ضعف کلی جامعه است چون آدم های این جامعه برای مدت طولانی نمی توانند با هم کار گروهی را تجربه کنند.


-- با وجود اهمیتی که خواننده ای چون آقای بنان در جامعه امروز داشته اند، فکر نمی کنید ایشان امروز در جامعه حضور کمرنگی دارند؟


نه، جایگاه ایشان بین مردم خیلی پررنگ تر از دیگران است.


-- به هر شکل شاید امروز مردم زیاد آثار ایشان را گوش ندهند...


ما کسانی مثل ادیب خوانساری، ایرج، ظلی و دیگران داشتیم. البته جناب ایرج و گلپا جدا از کیفیت کارشان بنا به همه گیر شدن رادیو و تلویزیون در ایران خیلی زود بین مردم جای خودشان را باز کردند و به محبوبیت رسیدند. با این توضیح من شخصا یکی از طرفداران جدی جناب ایرج هستم اما هنوز هم استادبنان برای مردم یکی از پرطرفدارترین ها هستند.


-- منظور از کمرنگ شدن ایشان در جامعه، حضور در زندگی آدم های امروزی است. شاید کسانی که موسیقی جدی هم گوش می دهند دیگر به کارهای آقای بنان به اندازه صدای آقای شجریان گوش ندهند...


معمولا هر هنرمندی بیشترین مخاطبانش را در زمان و عصر خودش دارد. البته گاهی هنرمندانی در زمینه های مختلف هنری مثل نقاشی و موسیقی بوده اند که تازه بعد از مرگشان آثارشان دیده یا شنیده شده است. با این توضیح طیف غالب هنرمندان چون در دوره خودشان از جامعه بر آمده اند و در اصطلاح فرزند جامعه زمان خودشان هستند به بالاترین میزان توجهی که ممکن است، در همان دوره دست پیدا می کنند. استادبنان هم در زمان خودش یکه تاز بوده و دومی نداشته. مرحوم بنان جامع موسیقی زمان خودش و البته تمامی هنرمندان بعد از خودش را تحت تأثیر قارر داده و این تأثیرگذاری مشخصه بسیار مهمی برای ایشان است. طبیعتا آن فضا و کارهای درخشانی که با صراحت می گویم تکرارشدنی نیست، متعلق به زمان خودش بوده. اگرچه امروز بنده و دلبستگان به موسیقی آقای بنان به آن موسیقی علاقه مندیم اما باید بپذیریم که موسیقی زمان ما نیست و جوانان امروز به همین دلیل شاید نمی توانند به این موسیقی گوش دهند.


-- شاید علت مقایسه شما با آقای بنان انواعی از موسیقی باشد که در آن فعالیت کردید. شما همکاری با گروه های ساز و آواز موسیقی ایرانی را در کنار اجرای برنامه با ارکسترهای مبتنی بر موسیقی غربی تجربه کرده اید. با این توضیح و با توجه به اشاره شما به در خطر بودن موسیقی ایرانی کدام بخش را نیازمند رسیدگی و توجه بیشتر می دانید و اساسا به لحاظ شخصی به فعالیت در کدام زمینه بیشتر علاقه مند هستید؟


با اطمینان می گویم که تمام بخش هایی از موسیقی که در آن ها فعالیت خوانندگی داشتم را دوست دارم و جزء علاقه مندی های من به حساب می آید. همین الان یکی از زیباترین بخش هایی که با آنسامبلی که گفتم اجرا می شود بخش ساز و آواز با کمانچه، پیانو و کمانچه و پیانو است. یکی دیگر از لحظاتی را که من به عنوان خواننده تجربه کردم، در یک آنسامبل 5نفره شامل تار، کمانچه،  عود، پر کاشن و به خوانندگی من بود که اول اردیبهشت بر سر مزار سعدی اجرای برنامه داشتیم. در کنار این ها هم همکاری با ارکسترهای زهی کوچک و بزرگ جزء علاقه مندی های من است. علاوه بر همه این ها فعالیت با کسی مثل آقای طلایی که بر اساس موسیقی ردیفی ساز می زند را دوست دارم و همکاری که با ایشان داشتم را جزء علاقه مندی هایم می دانم. همه این ها زیبایی های موسیقی ایرانی هستند که هر کدام لذت و طراوت خاص خودش را دارد.


-- با در نظر گرفتن علاقه مندی به ساز و آواز چرا در چند سال اخیر با همراهی گروه های اصیل فعالیت های کمی داشتید؟


همکاری من با چنین گروه هایی برای اجراهای خارج از کشور است. برای مثال در همه فستیوال هایی که گفتم، با یک آنسامبل سنتی حاضر خواهیم شد. اما در مورد اجراهای داخل ایران باید بگویم که خیلی اوقات امکان برگزاری برنامه و اجرای قطعات با آنسامبل موسیقی ایرانی وجود ندارد. برای مثال در مورد اجرایی که قبل از عید در نیشابور داشتیم، رپرتوار کار کاملا سنتی بود و به همین جهت با یک آنسامبل ایرانی برنامه را اجرا کردیم.


-- این خیلی عجیب نیست که در خارج از کشور امکان اجرای برنامه با گروه سنتی مهیاتر از داخل ایران باشد؟


منظور من این نیست که امکانش مهیا نیست. کارهایی که ما تصمیم به اجرایشان می گیریم نوع سازندی را مشخص می کند. برای مثال اگر قرار باشد به هر دلیلی کارهای آقای فردین خلعتبری را در کنسرتی اجرا کنیم بدو بهره گیری از سازبندی موسیقی غربی امکان اجرا وجود ندارد. البته می شود با سازندی دیگری کار انجام شود اما گوش مخاطب، کار شب دهم را با آنسامبل غربی در یاد دارد. وگرنه آقای خلعتبری یا علیزاده خیلی راحت می توانند کار را برای سازهای ایرانی تنظیم کنند و فرضا کمنانچه آلتو بیاید و به جای ویلن آلتو بزند و نی بیاید و خطی که کلارینت می زند را اجرا کند، اما این کار درست نیست چون گوش مخاطب با آن نوع موسیقی آشنا شده و بهتر است همان را به مخاطبان بدهیم تا برایشا نامأنوس نباشد. در فستیوال ها هم باید صرفا سازندی ایرانی باشد چون در آن جا موسیقی ایرانی ما را با سازندی ایرانی می شناسند. آن جا باید از هویت خودمان بیش از هر چیزی دفاع بکنیم و موسیقی خودمان را نشانشان بدهیم.


-- کلام هم یکی از مشخصه های کارهای شما است. آن چه تا امروز با شنیدن آثار شما است، حساسیت شخصی شما در انتخاب کلام برای کارهایتان است. شاید خوب باشد که در مورد چگونگی انتخاب اشعار در کارهایتان توضیح دهید...


در مورد کلام باید بگویم که حساسیت شخصی من صد در صد است. چون وقتی بحث کلام پیش می آید، به نظر من اهمیتش حتی از خود خواننده هم بیشتر است. یعنی خواننده مجری کلام است اما با تکیه بر مهارت، دانش، تکنیک، و فرهنگ خودش. به همین خاطر یک خواننده خوب کسی است که اشرافی نسبی به ادبیات و کلام دارد و به دنبال فرهنگ مشخصی می گردد که به دنبال کلامی مشخص می رود. بنابراین خواننده ای که فرهگ ادبی و فرهنگ انتخاب شعر را ندارد، در نقش یک مجری است که هر شعری را می تواند بگیرد و بگوید مثلا من این را در این دستگاه و آواز می خوانم. اما خواننده ای که صاحب تألیف است نوع ادبیاتش را با انتخاب شعر و مسیری که طی می کند نشان می دهد. این یکی از نکات مهمی است که همیش مغفول مانده. نه تنها خواننده بلکه به طور کلی کسی که با کلام در ارتباط است، باید یک ادبیات را پیگیری کند. مثل این که شما یک سبک را در شعر حافظ، هوشنگ ابتهاج، قیصر امین پور و عطار می بینید. من از زبان های بسیار دور هم، نام شاعران را می آورم تا بگویم اتفاقا آهنگساز و خواننده باید نشان بدهند که یک فرهنگ ادبیاتی را می شناسند و به آن اعتقاد دارند. وگرنه این امکان وجود دارد که روی هر شعری آهنگ گذاشت و اجرا کرد. البته این هایی که دارم می گویم دلیل بر این نیست که همیشه در رسیدن به این هدف موفق بوده ام. این اعتقاد من است و این که تا چه حد موفق شده ام بحث دیگری است.


-- فرهنگ شعری که از آن نام بردید برای خود شما بیشتر به سمت کارهای معاصر متمایل است یا علاقه شخصیتان به سوی کارهای کهن ادب فارسی است؟


در آواز هم معاصر است و هم قدیمی؛ اما امروز در بحث آهنگسازی بیشتر معاصر است. امروز در بحث آوازی مثلا در کار دخت پری وار شعری از عراقی را پیدا کرده ام که سال های سال است دارم با آن زندگی می کنم. ممکن است سعری را از شما یا دیگری بشنوم و در طول سفرهایی که دارم بخوانم و از آن لذت ببرم. شعری که در دخت پری وار خواندم می گویم:


بی رخت جانا، دلم غمگین مکن/ رخ مگردان از من مسکین، مکن


خود ز عشقت سینه ام خون کرده ای/ از فراقت دیده ام خونین مکن


بر من مسکین ستم تا کی کنی؟/ خستگی و عجز من می بین، مکن


معمولا یک لیست از شعرهایی دارم که در کنسرتهای مختلف و برنامه های دوستانه آن ها را می خوانم. سعی می کنم زمانی که شعری به نظرم پخته شده و خودم تعلق عجیب و غریبی نسبت به آن پیدا کرده ام، جایی از آن استفاده کنم که در دسترس  عموم قرار بگیرد و اگر جایی تصمیم گرفتم شعری بخوانم، آن را بخوانم تا بتوانم احساسام را بیان کنم بدون این که حتی بدانم شعر متعلق به چه کسی است. همه این ها حساسیت من نسبت به کلام را بیان می کند و نشان می دهد اگر قرار است به سراغ کلام بروید باید بدانید از چه کلامی با چه مفهومی می خواهید استفاده کنید و از این به کارگیری چه هدفی را دنبال می کنید؟ بنابراین نمی توان گفت هر شعری را کنار شعرهای دیگر قرار می دهیم و به عنوان یک آلبوم منتشر می کنیم. به عنوان مثال می گویم که در روز آخری که می خواستیم برای «حریر خزان» مستر بگیریم و اگر اشتباه نکنم آقای علیزاده ایران نبودند، همان جا از صدابردار خواستم یکی از تراک های آلبوم را حذف کند. صدابردار گفت الان می خواهیم مستر بگیریم. گفتم شخصا به آقای علیزاده زنگ می زنم و اجازه اش را می گیرم. به آقای حمید اسفندیاری در آوای باربد هم زنگ زدم و گفتم دارم یکی از تراک ها را حذف می کنم. چون در قرارداد تعداد تراک های آلبوم نوشته شده بود، از آقای اسفندیاری خواستم در قبال این حذف از من راضی باشد. بعدا دلیل این کار را از من پرسیدند. گفتم آن قطعه به تنهایی کار خوبی بود و شعر بسیار خوبی از حافظ داشت اما به لحاظ کلام و فضای موسیقایی، ارتباطی با دیگر قطعات کار نداشت. بقیه اشعار این آلبوم اشعار نو بودند و قطعه حذف شده با حال و هوای آلبوم تفاوت زیادی داشت. بنابراین من در آخرین لحظات آن تراک را حذف کردم. همه این ها نشان می دهد که چه حساسیتی روی شعر دارم و همیشه این را خواسته ام که حرمت و عیار کلام در به کارگیری شعر با اجرای موسیقی و خوانندگی من حفظ شود. با این توضیح شأن، جایگاه و قدرت بیان و اثرگذاری شعر با اجراهای موسیقی که امروز به خصوص در موسیقی پاپ می شنویم می تواند نابود شود. البته این نابودی تنها محدود به موسیقی پاپ نیست و در موسیقی ایرانی هم می تواند اتفاق بیفتد اما در موسیقی پاپ بیشتر رخ می دهد./


-- در زندگی شخصیتان زیاد شعر می خوانید؟


نمی خواهم اغراق کنم اما باید بگویم دائم شعر می خوانم. یکی از علاقه مندی های من این است که اشعار شاعران خوب و جوان را بخوانم. در یکی از کنسرت هایی که ر همدان داشتیم، یکی از دوستان کتاب شعر خودش را به من داد و من وقتی آن کتاب را خواندم واقعا از اشعارش لذت بردم. خیلی وقت ها ممکن است شاعری باشد که بخواهد اشعارش را به من بدهد و مرا پیدا نکند، در نتیجه شعرها را به مدیر برنامه هایم بدهد. ممکن است به بعضی از شعرها علاقه مندی هم نداشته باشم یا از اشعار استفاده نکنیم اما با دنیای ذهنی آن آدم ها آشنا می شوم. اعتقاد دارم که بدون تعارف شعر است که خواننده و کسی که با کلام کار دارد را به جهت روحی ، احساسی و زبانی بارور می کند و به همین دلیل تا این اندازه اهمیت دارد.


-- انواع مختلف هنر مثل تئاتر، نقاشی، سینما و موسیقی می تواند در جهان بینی یک هنرمند تأثیرگذار باشد. با این وصف شما به عنوان یک خواننده تا چه اندازه دیگر گونه های هنری و فرهنگی را دنبال می کنید؟


هنرمند می تواند از این گونه ها الهام بگیرد. آرامش و پر شدنی که حاصل مواجهه با انواع هنر است نه تنها برای هنرمندان بلکه برای مردم عادی هم اثرگذار خواهد بود. خلاءهای موجود در زندگی را مرتفع می کند. یکی از علاقه مندی های شخصی من دیدن خطاطی است. البته تذهیب و نقاشی را هم دوست دارم. به تئاتر علاقه مندی زیادی دارم و هر وقت در اختیار خودم باشم سعی می کنم هم برای دست بوس اساتید و هم برای لذت بردن از تماشای نمایش، به سالن های اجرا بروم. در مجموع تا آن جایی که وسعم برسد عاشقانه می روم تا انواع هنرهای مختلف را ببینم.


-- در آلبوم من عاشق چشمت شدم چه آثاری را منتشر کردید؟ چرا اسم این قطعه بعد از پخش شدن به عنوان یک تیتراژ تلویزیون تغییر کرد؟


این آلبوم مربوط به همه کارهای من با آقای خلعتبری در طول 16سال اخیر بود. من عاشق چشمت شدم کاری بود که مربوط به تیتراژ پایانی سریال مدار صفر درجه می شد و به همین دلیل ما نمی توانستیم نام آلبوم را مدار صفر درجه بگذاریم. اساسا آقای خلعتبری نام این قطعه را من عاشق چشمت شدم گذاشته بودند که من هم دوست داشتم و بعد از شب دهم جزء قطعاتی بود که مردم بیش از هر کار دیگری به یاد داشتند. تقریبا دو سال پیش این کار به صورت غیرقانونی منتشر شد و فروش رفت. از همان زمان آقای خلعتبری تصمیم گرفتند کار را منتشرک نند که متأسفانه به دلیل مشغله شغل آقای خلعتبری این اتفاق نیفتاد. از هشت اثر موجود در این آلبوم پنج قطعه اجرای زنده با ارکستر به رهبری بردیا کیارس است.


منبع: ماهنامه تجربه، شماره 43

نام:
ایمیل:
* نظر:
ادامه
آخرین خبر

خوانساری: اقتصاد، سال سختی را پیش رو دارد

روند برگشت ارز برای صادرکنندگان کانالیزه شد

افتتاح بیش از 20 طرح عمرانی در خراسان جنوبی

افزایش ۳۱ درصدی هزینه ساخت مسکن در تهران

بازار سهام آمریکا رقیب طلا

بهره‌برداری از ده‌ها طرح در ارومیه با حضور روحانی

فواید نصب کنتورهای هوشمند برق

قیمت خودرو در بازار نزولی شد

نفت همچنان از نردبان قیمت بالا می‌رود

الگوی رفتاری در بازار وام

تحلیل توئیتری فلاحت‌پیشه از پشت پرده شلیک به سفارت آمریکا

شعری که چشمان‌ رهبر انقلاب را تَر کرد

توضیحات سفارت ایران درباره حادثه تروریستی مسیر راه آهن خواف - هرات

اظهارنظر جدید ترامپ درباره مذاکره با ایران

"وزیر اخراجی" راز خیمه شب بازی‌های "ترامپ" علیه ایران را افشا کرد

بازدید امیر اسماعیلی از سایت موشکی خارک

پوتین؛ آتش نشان یا آتش بیار معرکه؟!

توضیحات معاون روحانی درباره روند اجرای قانون بازنشستگی

انتقاد یک اصلاح‌طلب از اظهارات اخیر روحانی

گلایه رهبر انقلاب از ترانه برخی سریال‌ها

مراسم تحلیف رئیس جمهور جدید اوکراین؛ از بازیگری سریال تا سوگند ریاست جمهوری

دلیل مخالفت آمریکا با خرید "اس400" توسط ترکیه

رمزگشایی اسد از یک واقعیت

رسوایی سیاست‌مداران اتریشی

راز عصبی شدن آقای اون در دیدار با ترامپ

افزایش سرطان درمیان زنان ایتالیایی

دست و پازدن اروپا در برابر چین و آمریکا

حمله پهپادی ارتش یمن به فرودگاه نجران عربستان

نامه مهم اعضای کنگره به ترامپ

دلیل مخالفت آمریکا با خرید سامانه اس۴۰۰ توسط ترکیه

ماجرای عجیب کارگر آجیل فروشی که در روز خواستگاری به دروغ گفت کارگردانم

آخرین جزئیات طوفان غافلگیر کننده اهواز

رود سرباز زنده شد

تندباد برای خرمشهر مشکل درست کرد

نماینده مجلس: راننده پورشه در اصفهان مرتکب قتل عمد شده است

درامتدادتاریکی؛ ازدواج با جهیزیه سرقتی!

مددکاری که جلوی دوربین نیامد

خطر در کمین بازار تهران

لحظه پرتاب‌شدن سمند از مکانیکی پس از منفجر شدن

شگرد 2 جوان برای سرکیسه کردن بیمه ها و رانندگان