رصد

کد خبر: ۸۵۷۹۱
تاریخ انتشار: ۱۸ خرداد ۱۳۹۵ - ۰۸:۳۹

محمدجواد روح، دبیر گروه سیاسی / علی لاریجانی حالا یک بازی تازه را برده است. او پس از دو دوره چهار ساله ریاست بر مجالسی با اکثریت راستگرایان، اینک بر صدر مجلسی نشسته که اکثریت آن در اختیار جناح چپ و میانه است و البته، نیروهای غیروابسته به دو جناح هم در آن وزنه قابل توجهی هستند. وزنه ای که در میانه طرفداران پر و پا قرص دو نامزد ریاست مجلس دهم، کفه لاریجانی را چنان سنگین کرد که در رقابت تشریفاتی اما دائمی، رقیب دیگر پای به میدان نگذاشت.


شاید این از عجایب بازی سیاست باشد که یک چهره بتواند هم در مجلسی با اکثریت نیروهای راست و در رقابت با طیف رادیکال این جناح به ریاست دست یابد و هم در مجلسی با اکثریت عددی نامزدهای برآمده از لیست های انتخاباتی اصلاح طلبان. اما آنچه لاریجانی چه در مجالس هشتم و نهم و چه این بار در رقابت بر سر ریاست مجلس دهم نشان داد، این است که بازیخوانی در میدان از ترکیب بازیگران مهمتر است. این نکته را عارف و اصلاح طلبان حامی او درک نکردند و باختند. اما تنها طرف بازنده به لاریجانی، عارف و حامیانش نبودند. راستگرایان رادیکال هم به او باختند. آنها رأی خود را به نام لاریجانی در صندوق ریختند؛ فقط و فقط برای آنکه بعد از ریاست آیت ا... جنتی در خبرگان پنجم، خبر از «گام دوم» در سلسله پیروزی های خود در مجلس دهم دهند و وزن و جایگاه اصلاح طلبان را «تقریباً هیچ» بنمایند.


اصولگرایان اینک مجلسی را در برابر خود می بینند که علی لاریجانی اعتدالگرا در صدر آن و مسعود پزشکیان و علی مطهری از لیست اصلاح طلبان در دو سوی او قرار دارند.


پیروزی هایی ظاهری برای آنان که فقط ارزش مسکنی برای یک بیمار محتضر و رو به قبله خوابیده را داشت. همچون نشانه های موقت حیات پیش از ممات بیمارانی که تومور سرطان همه وجود آنها را تسخیر کرده است. نشانه هایی که جز دلخوشی موقت همراهان بیمار، حاصلی ندارد و سرابی برای تشنه لب افتاده در بیابان را می ماند.


چهل و هشت ساعت بعد، راستگرایان رادیکال علائم واقعی را به چشم دیدند. آرای نایب رئیس موقت دوم چون برف در آفتاب تموز آب شد؛ هرم خرداد کم از تیر نیست. لاریجانی بازی دوم خود را انجام داد. پایداری ها را در صفحه شطرنج او، جایی بیش از دو پیاده در میان منشیان  کارپردازان نبود. حال، آنان باید هر روز و هر جلسه سر به کرنش سوی لاریجانی و دو اصلاح طلب نشسته بر یمین و یسار او بسایند و اوامر آنها را در صورتجلسات پارلمان بنگارند. همین شکست واقعی بود که خیلی زود رادیکال ها را از رویای چهل و هشت ساعته بیدار کرد و به خط و نشان کشیدن واداشت. آنها علی مطهری را در بالای خویش می بینند که زمانی نطق کردن او در پارلمان را هم بر نمی تافتند. نیز، مسعود پزشکیان را که اگرچه تحمل او تلخ تر از مطهری نیست؛ اما هرچه باشد، وزیر دولت خاتمی بوده است. هم او که دلخوش اند هنوز به ممنوع التصویری و ممنوع الخبر بودنش. هم او که چند روزی بود «تکرار می کنم» های پرطنین اش را به سخره گرفته بودند.


بدتر از همه، لاریجانی را در صدر می بینند که خودشان هم در صدرنشینی اش، موثر بودند و حال با خود می اندیشند نمک آنها را خورده و نمکدانشان شکسته. شاید مشابه همان احساس و تصوری که حامیان رادیکال عارف، پس از شکست به لاریجانی داشتند. اما هر دو طیف رادیکال، اشتباه می کنند. لاریجانی نمکدانی نشکسته؛ بلکه بازی خود را هنرمندانه پیش برده است. بازی لاریجانی، مبتنی بر آرایش واقعی مجلس دهم بود. او بازیخوان هنرمندی بود و به قول سعدی، هنرمند هر جا که رود، قدر بیند و در صدر نشیند. چه مجلسی که در آن، میزبانانش اغلب از راستگرایان باشند و چه مجلسی با اکثریت چپ و میانه روها.


بازی سوم لاریجانی اما هنوز در راه است. آنطور که نزدیکانش می گویند، قرار است فراکسیون سوم پارلمان را تشکیل دهد و عقد موقت با راستگرایان تحت عنوان «فراکسیون ولایت» را باطل کند. لاریجانی می داند در برابر فراکسیون منسجم اصلاح طلبان، نمی توان بیش از این به ائتلاف با رادیکال ها ادامه داد. نه مشی و اندیشه او با کیهانیان و نابرجامیان می خواند و نه استراتژی اش در شکل دادن جریان «محافظه کاری نو» با این ائتلاف چهل و هشت ساعته نسبت و تناسبی دارد. این ائتلاف صرفاً تاکتیکی بود؛ همچون نردبانی برای عبور از دیوار نه چندان بلند عارف. لاریجانی حال درون خانه بر صدر نشسته و نیازی به نردبان ندارد. کلید خانه در دستان اوست. پس، وقت آن است که اتاق خود را سر و سامان دهد؛ همان اتاقی که از اواخر مجلس قبل بحث آن را مطرح کرده بود: فراکسیون یاران لاریجانی که شاید در قالب حزبی سیاسی هم درآید.


رادیکال ها را به اندرونی لاریجانی راهی نیست.  همان هایی که سال 91 در قم به سوی او مهر انداختند و در انتخابات اخیر، علیه او شبنامه پراکندند. لاریجانی در بازی های جدید خود، بازی های پیشین را فراموش نمی کند. حتی اگر رادیکال ها از سراضطرار، خود را به ندیدن و فراموشی زده باشند.


منبع: هفته نامه صدا، شماره 84

مطالب مرتبط
نام:
ایمیل:
* نظر:
ادامه
آخرین خبر

واگذاری ۴ هزار واحد مسکن مهر از فردا

پرداخت پاداش بازنشستگان با فروش اموال مازاد دولت

طلا و سکه ثابت ماند

بورس قله 250 هزار واحد را پس گرفت

"سوئیفت ارزهای دیجیتالی" تشکیل می‌شود

مرکز آمار ۳ سال از آمار قیمت مسکن و اجاره عقب است

مشمولان سهام عدالت شماره شبای بانکی را ثبت کنید

«هیچ»؛ سهم سیل‌زدگان کشور از خبر کمک نقدی ۵۰میلیارد تومانی اتاق بازرگانی

کاهش سوداگری با دریافت مالیات از خریداران سکه و ارز

قیمت دلار و قیمت یورو در صرافی ملی

برای اولین بار در ایران شرکت داتیس موفق به تولید فرهای 78 لیتری شد

ختم رسیدگی به پرونده نجفی؛ حکم در مهلت قانونی صادر می‌شود

فرمانده نیروی دریایی سپاه با سردار سلیمانی دیدار کرد

لاریجانی به فتاح تبریک گفت

زمان صدور حکم نجفی اعلام شد

واکنش جالب پدر امام جمعه تبریز به حکم رهبرانقلاب برای پسرش

تسلیت عمیق عراقچی برای درگذشت آمانو

گزارش از روی عرشه نفتکش انگلیسی

بشارت رهبر انقلاب به مردم فلسطین و دنیای اسلام

اظهارات وکیل نجفی درباره گرفتن رضایت از خانواده "استاد"

برخورد وحشیانه پلیس هلند با زنان

تمام توهین‌های رئیس جمهور با ادب!

"آمانو" درگذشت

انگلیس مجبور به عذرخواهی از مصر شد

آدم‌ربایی صهیونیست‌ها در روز روشن

گلایه های ترامپ پایان ندارد

رویای آبه نقش بر آب شد

واکنش قطر در قبال تحولات اخیر خلیج‌فارس

دیپلمات‌های صهیونیست دست به اعتصاب می‌زنند

کشف تسلیحات غربی از مخفیگاه تروریست‌ها

حکم نجفی کی صادر می شود؟

آماری امیدوارکننده از بازگشت صدها نخبه به ایران

باقی مانده گلوله‌های شلیک شده به سمت میترا استاد

علی دایی به دادگاه رفت

واکنش حسینی به ادعای تشکیل کلاس‌درس در آشپزخانه و زیرزمین

آخرین وضعیت جوی در جاده‌های کشور

شروط عجیب مدارس دولتی برای ثبت‌نام؛ کولر یا دستگاه فتوکپی مدرسه را بخرید!

بزرگترین آرزوی میترا استاد پیش از قتل چه بود؟

شیوه‌های عجیب سرقت منازل در پایتخت

دلیل تیراندازی در میدان فردوسی اعلام شد