رصد

کد خبر: ۹۵۶۲۱
تاریخ انتشار: ۲۹ شهريور ۱۳۹۵ - ۱۱:۱۵

شاید تا شش ماه قبل، کمتر کسی او را می شناخت و جایی در اخبار و محافل سیاسی نداشت. با ان که چند دوره عضو شورای مرکزی انجمن اسلامی مدرسین دانشگاه ها بود و در دولت یازدهم، مدیرکلی بازرسی و رسیدگی به شکایات در وزارت علوم را بر عهده داشت، با انتخابات اخیر مجلس بود که محمود صادقی از فضای آرام دانشگاه درآمد و با قرار گرفتن در فهرست امید به نمایندگی تهران انتخاب شد. در همین مدت کوتاهی که از مجلس دهم گذشته، صادقی با موضع گیی های صریح و دقیق سیاسی تمایز خود را با بسیاری از منتخبان نشان داده است و در کنار علی مطهری و مسعود پزشکیان، به نوعی مثلث طلایی مجلس دهم را شکل داده است. از هفته گذشته اما، او مسئولیتی حزبی و تشکیلاتی هم پیدا کرده است. جایی که شورای مرکزی جدید انجمن اسلامی مدرسین دانشگاه ها او را به عنوان دبیرکل جدید برگزید تا انتظار فعالان سیاسی اصلاح طلب و دانشگاهیان و دانشجویان از او بیش از پیش شود. انتظاراتی که در گفت و گوی پیش رو، درباره آن ها سخن گفته است.


آقای دکتر! با تبریک انتخاب شما به عنوان دبیرکل جدید انجمن اسلامی مدرسین دانشگاه ها، بحث را با این سوال شروع می کنم که ارزیابی شما از جایگاه تشکل هایی چون انجمن اسلامی مدرسین دانشگاه ها، انجمن اسلامی معلمان، انجمن اسلامی مهندسان و... که هم دارای وجهه سیاسی و هم صنفی هستند، چیست و چه نقشی را می توانند در فضای سیاسی کشور ایفا کنند؟


در مورد انجمن اسلامی مدرسین دانشگاه ها، ابتدا بد نیست نگاهی به پیشینه انجمن داشته باشیم. بعد از تشکیل دانشگاه تربیت مدرس در سال های 65-1364 که اولین دانشجویان این دانشگاه فارغ التحصیل شدند، زمزمه تشکیل تشکلی از فارغ التحصیلان دانشگاه تربیت مدرس شروع می شود. چون در آن زمان بنا بود فارغ التحصیلان این دانشگاه، استادان و مدرسین سایر دانشگاه ها شوند، این تشکل شروع به پا گرفتن کرد و نهایتا، در آذرماه سال 1365 بود که حدود 50 نفر از اعضای اولیه انجمن گرد هم آمدند و دستور کارها را تدوین کردند و در اسفند ماه همان سال، اولین مجمع عمومی انجمن شکل گرفت و در سال 1366 هم دومین انجمن عمومی تشکیل شد. بالاخره، در 20 مهرماه سال 1370 هم، پروانه این انجمن از سوی وزارت کشور صادر شد. هدف از تشکیل این انجمن هم افزایی و تشکیل بخشیدن به استادان دانشگاهی بود که گرایش سیاسی برآمده از انقلاب اسلامی را داشتند و آن ها را در دانشگاه های سراسر کشور انسجام بخشد. این انجمن همچون سایر انجمن هایی که شما به آن ها اشاره کردید، یک خاستگاه صنفی دارد و یک خاستگاه سیاسی و فرهنگی. اعضای انجمن همه از استادان دانشگاه هستند که گرایش از دغدغه های فکری را نمایندگی می کنند و از نظر سیاسی هم آن چه آن ها را به هم پیوند زده، برآمدن از دانشگاهی است که مولود انقلاب بود و به خصوص در دهه 60، دغدغه خاصی را در قبال ارزش های انقلاب داشتند، منتهی با آن رویکرد خاص طیف چپ خط اما. تاریخ این انجمن هم نشان می دهد همواره با توجه به خاستگاه دانشگاهی که داشته، نقش بسیار وزین و تأثیرگذاری در بین مجموعه گروه ها و تشکل های سیاسی به ویژه جریان اصلاح طلب داشته است.


در فضای دهه 60 و حتی ابتدای دهه 70، که انجمن اسلامی مدرسین دانشگاه ها شکل گرفت، گفتمان چپ خط امام بیشتر دیده می شد و شاید مرزبندی جدی با سایر استادان دانشگاه داشت که احیاناض به سکولار بودن و لیبرال بودن متهم بودند. آیا امروز، با توجه به گذشت زمان و تحولات گفتمانی که در جریان چپ رخ داده، همچنان این نگاه در انجمن وجود دارد یا آن که طیف های دیگری از استادان هم می توانند وارد آن شوند؟


اگر به اساسنامه انجمن نگاه کنیم، در ماده یک که اهداف را بیان می کند، معلوم است که همان گفتمان دهه 60 در آن دیده می شود. در این ماده از جمله به این موارد اشاره شده است:


الف: تحکیم و تربیت، وحدت و تعاون اسلامی و ایجاد هماهنگی بین نیروهای مسلمان دانشگاهی.


ب: تزکیه محیط های دانشگاهی از افکار مادی و نفی مظاهر و آثار مغایر با فرهنگ اسلامی با تکیه بر وظیفه شرعی امر به معروف و نهی از منکر.


ج: تحقق عملی وحدت حوزه و دانشگاه.


د: فعالیت در جهت احیای تفکر دانشگاه بر اساس پیشبرد ارزش های اسلامی.


این محورها و اهداف، در واقع نشانگر نگرشی است که برآمده از متن انقلاب اسلامی و به ویژه خط امام بوده است. همچنین در اساسنامه، بر اعتقاد و التزام اعضا به قانون اساسی و ولایت فقیه تأکید شده است. اما در مورد سوال شما، من می توانم بگویم با توجه به تحول و تکاملی که در افکار انقلابی به ویژه بعد از خرداد 1376 رخ داد و طرح گفتمان اصلاح طلبی که به نوعی نشانه ارتقای گفتمان گروه های سیاسی بوده است، طبعاً تحولی در رویکردهای تشکل هایی نظیر انجمن اسلامی مدرسین دانشگاه ها هم به وجود آمد. اعضای انجمن هم ضمن حفظ پایبندی به ارزش های اصیل انقلاب، تکیه ویژه ای بر حقوق و آزادی های سیاسی مردم که از ارکان تفکر اصلاح طلبی در ایران محسوب می شود و نیز پیگیری بحث توسعه سیاسی داند و طبعاً این رویکرد، از جهت باز شدن فضا برای فعالیت طیف های دیگر از فعالان دانشگاهی تأثیر داشته و محدودیت هایی که پیش از آن وجود داشت، دیگر اعمال نمی شود. هر چند انجمن در طول حیات خود، هم به لحاظ محدودیت های سیاسی که در مقاطعی با آن مسئله مواجه شده که گردانندگان اصلی انجمن، همچنان همان چهره ها و اعضای قدیمی هستند و در انجمن، خیلی سازوکارهایی برای جلب و جذب نیروهای جدید و جوان وجود ندارد. من خودم چند سال قبل که در وزارت علوم مسئولیت داشتم، ضمن بازدیدی که از دانشگاه های مختلف برای ارزیابی عملکرد تشکل های هر دو جناح چه دانشجویی و چه اساتید داشتیم، ملاحظه کردم که اولاً عمق و گسترش انجمن اسلامی مدرسین دانشگاه ها در دانشگاه های سراسر کشور محسوس است. ثانیاً، نیروهای اصیل و ریشه داری در دانشگاه های سراسر کشور عضو انجمن هستند و در عین حال، آسیبی که وجود دارد این است که اکثر این نیروها به مرز بازنشستگی نزدیک شده اند و فضا به گونه ای نبوده که برای نیروهای جدیدتر فراهم باشد.


یعنی شما معتقدید انجمن به یک پوست اندازی و عضو گیری گسترده نیاز دارد؟


بله، این کار در این مدت صورت نگرفته است. الان این نقیصه وجود دارد که اغلب نیروها پا به سن بازنشستگی گذاشته اند. البته، باید یادآور شوم که به خصوص در یک دهه اخیر، محدودیت های سیاسی زیادی برای انجمن و فعالان دانشگاه ها وجود داشته است. در عین حال، مقداری کم کاری شده است. بنابراین، می خواهم نتیجه بگیرم آن تفکر بنیادین که در خود انجمن بوده؛ کماکان تداوم پیدا کرده است. منتهی با همان تحولاتی که در نیروهای چپ صورت گرفت و ظهور فکر اصلاح طلبی، انجمن هم تابعی از این تحولات بوده است.


یعنی، از صحبت های شما می توان این طور نتیجه گرفت که تفکر اعضای انجمن اسلامی مدرسین دانشگاه ها همچون سایر نیروهای چپ تغییر کرده اما بافت و ترکیب انجمن چندان تغییری نداشته است...


بله. به عبارتی، نوعی ساختار سنتی در انجمن تداوم پیدا کرده است.


با توجه به این ساختاری که شما توصیف می کنید، ضریب نفوذ و جایگاه انجمن در بین مجموعه استادان (و نه فقط طیف نزدیک به اصلاحات) تا چه حد است و واقعاً، انجمن اسلامی مدرسین دانشگاه ها تا چه حد در فضای دانشگاه موثر است؟


من فکر می کنم جدا از رابطه تشکیلاتی با احزاب یا خود انجمن، تفکر اصلاحات که انجمن اسلامی مدرسین دانشگاه ها هم یکی از تشکل های ذیل این تفکر است، نفوذ خیلی گسترده ای در سطح دانشگاه ها دارد. با قاطعیت می توان ادعا کرد که اکثریت قاطع نیروهای دانشگاهی این تفکر را می پسندند؛ گر چه ممکن است تفاوت ها یا نقدهایی را از اصلاح طلبان داشته باشند.


در عین حال، می دانیم که استادان دانشگاه به عنوان نخبه ترین اقشار کشور محسوب می شوند و در واقع، خود یک گروه مرجع هستند. به نظر شما، آیا قابل تصور است که استادان دانشگاه با چنین جایگاهی را تحت هدایت ایدئولوژی یا برنامه سیاسی یک حزب یا انجمن همچون انجمن اسلامی مدرسین دانشگاه ها درآورد؟


ببینید، اعضای هیئت های علمی دانشگاه ها در قالب های مختلفی کار می کنند. یک قالب آن، انجمن های علمی است که ما در وزارت علوم، بیش از 360 انجمن علمی داریم. خود من مسئولیت دبیری کمیسیون انجمن های علمی وزارت علوم را بر عهده دارم و بر اساس ارتباطاتی که دارم، می بینم که اغلب استادان دانشگاه نقش تشکیلاتی خود را در این انجمن ها ایفا می کنند. اما انجمن اسلامی مدرسین دانشگاه ها یک تشکل سیاسی است که به نظر من، فعالیت آن با ایفای نقش مرجعیت استادان دانشگاه در جامعه منافاتی ندارد. استادان، ضمن آن که آن نقش را ایفا می کنند، یک گرایش سیاسی خاص هم دارند و حول آن گرایش فعالیت خود را سامان می دهند.


شما به محدودیت های سیاسی دانشگاه ها در یک دهه اخیر اشاره داشتید. بخشی از این محدودیت ها و برخورد ها هم متوجه استادان دانشگاه شد که با اخراج و بازنشستگی برخی استادان شاخص تحت عناوین سیاسی یا انضباطی صورت گرفت. به نظر می رسد روند بازگشت این استادان به دانشگاه در دولت روحانی هم، در حد انظار نبوده است. شما چه ارزیابی ای از وضعیت فعلی استادان دانشگاه دارید و انجمن در مورد بحث های مربوط به اخراج و بازنشستگی اساتید چه اقداماتی می تواند صورت دهد؟


این که می فرمایید روند بازگشت استادان در حد انتظار نبوده؛ من این طور فکر نمی کنم. چون من خودم قبل از نمایندگی مجلس مسئول رسیدگی به شکایات در وزارت علوم بودم؛ باید بگویم تعداد قابل توجهی (بالای 60 تا 70 درصد) مراجعان به وزارت علوم که در موارد مختلفی از جمله جذب و یا اخراج شکایت داشتند، توانستند برگردند. البته در مورد افردی که بازنشسته شده بودند پیچیدگی های قانونی خاصی وجود دارد که بازگشت آن ها به دانشگاه را با توفیق کمتری همراه کرد. خود اعضای انجمن از این جهت، بیشترین آسیب را متحمل شدند و در این سال ها هم، متأسفانه مشکلات آن ها تداوم پیدا کرده است. از این جهت، به نظر می رسد کار خاصی از دست انجمن برنمی آید...


اما به هر حال، شما هم دبیرکل انجمن هستید و هم در عین حال، عضو کمیسیون آموزش مجلس. طبعاً انتظاراتی که از شما برای حل مشکلات دانشگاهیان وجود دارد؛ بیشتر از مثلاً آقای رهامی است که صرفاً دبیرکل بودند...


البته، من خودم آن زمان که مدیرکل بازرسی و رسیدگی به شکایات در وزارت علوم بودم، به دلیل مسئولیتی که داشتم، برای احقاق حقوق این دسته از استادان تلاش زیادی کردم و خوشبختانه، توفیق زیادی هم داشتیم. کاری که الان چه از زاویه تقنینی و چه نظارتی باید در مجلس انجام دهیم؛ این است که ما از لحاظ حقوقی، قوانین بسیار ناقص و نارسایی در قبال هیئت های علمی داریم. قانون انضباطی اعضای هیئت های علمی دانشگاه ها، قانون بسیار ناقص و نارسایی است. این قانون مصوب سال 1364 است و بدون آن که اصلاحی در آن صورت بگیرد؛ کماکان به قوت خود باقی است. این قانون نیاز به اصلاحات داردغ مخصوصاً در ماده هفت که به تخلفات و مجازات ها اختصاص دارد، اصلاً با موازین حقوق بشری و موازین دادرسی عادلانه تطابق ندارد.


این قانون مصوب همان ستاد انقلاب فرهنگی است؟


نه، لایحه ای بود که در زمان دولت مهندس موسوی تقدیم مجلس شد و در سال 1364، به عنوان «قانون مقررات انضباطی هیئت های علمی دانشگاه ها» در مجلس به تصویب رسید. مخصوصاً تبصره های ماده هفت که با تفسیرهای خاص، اجازه می دهد قبل از رسیدگی به تخلف هیئت علمی فرد را به حالت تعلیق در بیاورند. کاری که شاید ما بتوانیم از بعد تقنینی در مجلس بکنیم فراهم ساختن بسترها و لوازم امنیت شغلی اعضای هیئت های علمی است. از بعد نظارتی هم، ما سعی می کنیم نظارت موثری را بر دانشگاه ها داشته باشیم.


در سطحی کلی تر، آقای دکتر عارف هم در سخنرانی خود در نشست سراسری انجمن اسلامی مدرسین دانشگاه ها از تداوم فضای امنیتی در دانشگاه ها انتقاد کردند. فعالان دانشجویی هم عموماً معتقدند در دوره وزارت آقای دکتر فرجی دانا گام های خوبی در جهت گشایش فضای دانشگاه ها برداشته شد؛ اما با حضور آقای دکتر فرهادی این روند کند و متوقف شد. ارزیابی شما از عملکرد وزارت علوم و میزان رضایت دانشجویان و استادان چیست؟


برای ارزیابی عملکرد وزارت علوم، باید نگاهی به وضعیت و شرایط آموزش عالی در کشور داشته باشیم. در دوره آقای خاتمی و دولت اصلاحات، تلاش های زیادی در جهت بحث استقلال دانشگاه ها صورت گرفت. در برنامه چهارم توسعه هم، برای اولین بار بحث تقویت جایگاه هیئت های امنای دانشگاه ها مطرح شد، گروه های علمی دانشگاه ها مقداری استقلال پیدا کردند و اقداماتی برای انتخابی شدن مدیران گروه ها و بعضاً روسای دانشگاه ها صورت گرفت. مجموعه این مسائل، باعث شتاب گرفتن رشد علمی کشور شد. این که در سا های بعد با شتاب رشد علمی مواجه شدیم؛ بخش عمده آن به زیرساخت هایی بازمی گردد که در دولت اصلاحات ایجاد شد. ضمن آن که در آخرین روزهای دولت آقای خاتمی، اقداماتی برای افزایش حقوق و مسائل مالی اعضای هیئت های علمی صورت گرفت که تبعات آن را در سال های بعد شاهد بودیم. اما در دوره هشت ساله دولت قبل، حرکت های زیادی برای محدود کردن اختیارات دانشگاه ها انجام شد. دقیقاً اختیارات از دانشگاه ها گرفته شد و ابتدائاً به نوعی در وزارت علوم متمرکز شد و بعد هم، از وزارت علوم به نهادهایی خارج از این وزارتخانه منتقل شد. به عقیده صاحب نظران حوزه آموزش عالی، امروزه 60 تا 70 درصد اختیارات مربوط به این حوزه مخصوصاً در اموری مانند جذب اعضای هیئت علمی در اختیار وزارت علوم نیست.


این اختیارات به شورایعالی انقلاب فرهنگی منتقل شد؟


در اختیار شورایعالی انقلاب فرهنیگ است. نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری و نهادهای دیگری هم که در زمینه استعلام ها عمل می کنند، در این زمینه تأثیر دارند. با توجه به این شرایط است که ما می توانیم فضای امروز دانشگاه ها را تحلیل کنیم. در ابتدای دولت آقای روحانی به خصوص با وزارت دکتر فرجی دانا و جوی که در ابتدای شروع کار دولت بود، فضای دانشگاه ها تغییر کرد و شور و نشاط جدیدی در دانشگاه ها ایجاد شد. تشکل های دانشجویی که با محدودیت هایی مواجه بودند و بعضاً برخی انجمن ها غضب شده بودند، تدریجاً شروع به احیا کردند. برخی دفاتر انجمن مدرسین هم که بسته شده بودند، طی سه سال گذشته بازگشایی شدند. البته، بازگشایی برخی دفاتر نوعی مشکلات حقوقی هم داشت و با توجه به آیین نامه تشکل های صنفی که تصویب شده بود؛ بنابر آن آیین نامه خواسته می شد که انجمن وضع خود را با آیین نامه جدید تطبیق دهد و مشکاتی از این جهت وجود داشت. با این حال، در دانشگاه های مختلف، انجمن تدریجاً توانست دفاتر خود را باز کند. در مورد وزارت علوم، هم فشارهایی که بر دکتر فرجی دانا وجود داشت نهایتاض منجر به استیضاح ایشان شد. جالب است بدانید برخی از نمایندگان مجلس که در دوره نهم هم حضور داشتند و با استیضاح دکتر فرجی دانا همراهی کردند؛ اذعان دارند که مجلس با این استیضاح بزرگترین خسران را متوجه وزارت علوم کرد و عنصری بسیار عالم، آگاه و مشرف به حوزه آموزش عالی را از این وزارتخانه گرفتند. به هر صورت، با این تغییراتی که صورت گرفت، من هم معتقدم مجموعه دانشگاه ها و مراکز آموزش عالی به خصوص از نظر فعالیت های سیاسی، دچار نوعی انفعال شده است.


با توجه به همین شرایط، ما دیدیم دکتر عارف هم در صحبت های خود به نوعی با برخی وزرا از جمله وزیر علوم اتمام حجت کردند. به نظر شما، با توجه به نارضایتی های موجود استیضاح وزیر علوم در این مقطع تا چه حد می تواند جدی باشد؟


بحث استیضاح فعلاً مطرح نشده است. به طور کلی، رویکردی که در مجموعه فراکسیون امید در مورد وزرایی که از آن ها انتقاد داریم، وجود دارد، ابتدا سوال و تذکر و بعد از آن، استیضاح است. من فکر نمی کنم زمینه برای استیضاح وزیر علوم فراهم باشد.


تاکنون در فراکسیون یا کمیسیون آموزش مجلس جلسه ای با وزیر داشته اید؟


در کمیسیون آموزش جلسه ای داشتیم. البته، ترکیب کمیسیون مشخص است. من در همان جلسه که آقای وزیر و معاونن ایشان حضور داشتند با صراحت به دو موضوع انتقاد کردم. اول، موضوع کرسی های آزاداندیشی و دوم، بحث اتحادیه دانشجویی. در آن جلسه گفتم آیا شما آماری از میزان توفیق خود در کرسی های آزاد اندیشی دارید که طبعاً پاسخ، منفی بود. در ادامه دلیل موفق نبودن کرسی ها را پرسیدم که البته، دلیل آن روشن است و به نبود فضای آزاد سیاسی و احساس امنیت لازم دانشگاهیان برای طرح نظریه های خود و به خصوص، آزادی پس از بیان باز می گردد. در حوزه دانشجویی هم، آقای سیدضیاء هاشمی (معاون فرهنگی و اجتماعی وزارت علوم)، با آماری که ارائه کردند، گفتند ما چهار اتحادیه داریم. اما وقتی به اتحادیه های دانشجویی نگاه می کنیم، گر چه اسامی متفاوتی دارند، عملاً همه از یک طیف و گرایش هستند. همان جا من صراحتاً انقاد کردم که بیش از 200 میلیون بودجه ای که به این اتحادیه ها اختصاص داده می شود توجیه ندارد. چرا که گرایش های دیگر به ویژه تشکل های دانشجویی اصلاح طلب با محدودیت های زیادی رو به رو هستند و علیرغم این که به لحاظ نصاب فعالیت های بالاتری دارند، هنوز اتحادیه آن ها شکل نگرفته است. ما این مطالبات را به صراحت در خود کمیسیون مطرح کردیم که مسئولان وزارت علوم، چندان پاسخ و توجیه مناسبی نداشتند.


بنابراین، وضعیت وزارت علوم باید به همین شکل تا پایان دولت آقای روحانی ادامه پیدا کند؟


ما انتقادهای خودمان و مطالبات جامعه دانشگاهی را مطرح و پیگیری می کنیم. بعد از آن جلسه هم، من موضوعات را پیگیری کردم و تماس هایی را به خصوص با معاون فرهنگی داشتم و به نظر می رسد، هم بر اثر این انتقادها و هم برنامه هایی که خود مسئولان وزارت علوم داشتند، اتفاقاتی در حال افتادن است. به هر صورت، با توجه به مدت کوتاه و کمتر از یک سالی که از دولت مانده و این که انتظار چه گزینه هایی برای وزرای مدنظر داشته باشیم و در این مدت چه کاری می خواهند بکنند؛ شخصاً فکر می کنم استیضاح راه حل نیست. ما بیشتر باید تلاش کنیم تاعملکردها بهبود پیدا کند. جدا از این مسئله، من بارها گفته ام در سطح دانشگاه ها، گر چه روسا تغییر کرده اندف بدنه چندان با تحولات جدید همگام نشده است. یعنی، بعضاً افراد تغییر نکرده اند و یا تغییر کرده اند ولی دچار انفعال و بی عملی هستند. به نظر می رسد خیلی افراد دچار ترس موهوم هستند. چرا که خیلی وقت ها، وقتی افراد عمل می کنند و یا دست به موضع گیری می زنند دچار مشکلی هم نمی شوند، اما یک سایه ترسی بر دانشگاه های ما حاکم است. ضمن آن که فشارها همچنان هم وجود دارد. ما هر روز می شویم تشکل هایی برنامه هایی می گذارند؛ اما قبل از برگزاری توسط نهادهای امنیتی و بیرونی، این برنامه ها لغو می شود. با این حال، انتظار ما از مسئولان وزارت علوم و دانشگاه ها این است که با مسئولیت شناسی بیشتری و با اتکا به اختیارات قانونی که دارند، عمل کنند.


در این زمینه، فراکسیون امید با تشکل های دانشجویی هم تعاملی دارد؟ در مدتی که مجلس آغاز به کار کرده، ارتباطی وجود داشته است؟


من شخصاً به دلیل تعلق خاطری که دارم، یک دیداری را با تشکل های سیاسی دانشجویی دانشگاه تهران در خود مجلس برگزار کردم. در این نشست، 14 تشکل حضور داشتند و مطالبات آن ها را شنیدیم. این نشست قبل از آن نامه ای که برای آقای روحانی نوشتند انجام شد. در تلاش هستیم تا با فراکسیون هم ارتباطاتی برقرار شود. تشکل های دانشجویی و دانشگاهی با دکتر عارف هم ارتباطاتی دارند؛ از جمله با انجمن مدرسین دانشگاه ها که در نشست سراسری اخیر ایشان و برخی دیگر از نمایندگان عضو فراکسیون امید حضور پیدا کردند.


برگردیم به خود انجمن مدرسین. در دوره جدید، شاهد تغییراتی در شورای مرکزی و حضور چهره هایی چون شما و دکتر سلیمانی بودیم. ارزیابی شما از ترکیب جدید شورای مرکزی و تحولات آن چیست؟


در مورد شخص خودم، باید بگویم که در دو دوره قبلی شورای مرکزی انجمن (سال های 88 تا 92)ف در دو دوره دو ساله عضو شورای مرکزی بودم؛ ولی بعد از سال 92 چون مسئولیت اجرایی داشتم، کاندیدا نشدم. الان که از آن مسئولیت رها شده ام و در مجلس هستم، مجدداض کاندیدا شدم. آقای دکتر سلیمانی هم به دلیل محدودیت هایی که داشت، در دوله های قبل کاندیدا نبودند که در این دوره کاندیدا شدند. بنابراین، شرایط خصا فردی بود که باعث شد در این دوره کاندیدا شوند و به عضویت شورای مرکزی انجمن درآیند. در کنار این مسئله، نوعی تغییر نگرش را در این دوره شاهد هستیم؛ بدین معنا که احساس نیاز شده تا انجمن مقداری پوست اندازی کند و نیروهای جوان تر مانند دکتر کاویانی وارد آن شوند. یا توسعه انجمن به دانشگاه آزاد که در ادامه زحماتی که آقای دکتر رهامی برای تأسیس واحد در دانشگاه آزاد کشیده بودند، خانم دکتر حاجی هاشمی و دکتر شیخ از دانشگاه آزاد به عضویت شورای مرکزی انتخاب شدند.


در جریان این همایش، پیشنهادی را آقای داوود محمدی (دبیرکل انجمن اسلامی معلمان) مطرح کردند؛ مبنی بر این که این تشکل های صنفی سیاسی اصلاح طلب از قبیل مدرسین، مهندسان و معلمان در هم ادغام شوند و یک حزب بزرگتر را تشکیل دهند. به عنوان دبیرکل انجمن اسلامی مدرسین دانشگاه ها در قبال این پیشنهاد چه نظری دارید؟ آیا حالت فعلی مناسب تر است یا می توان به ادغام این تشکل ها اندیشید؟


فکر می کنم. روی این ایده، بیشتر باید فکر شود. تاکنون در انجمن اسلامی مدرسین دانشگاه ها در این باره بحث نداشته ایم. من نمی دانم که این تشکل ها تا چه حد می توانند زیر یک چتر با هم ادغام شوند. به نظر من، همگرایی، همکاری و ارتباط بیشتر معقول تر است تا این که بیاییم و این تشکل ها را در هم ادغام کنیم.


چرا؟


چون این صنف های مختلف، دغدغه های متفاوتی دارند. من، به عنوان کسی که در کمیسیون آموزش مجلس هستم و هم از مسائل معلمان و هم دانشگاهیان اطلاع دارم، می بینم که نوع دغدغه ها و جنس مسئله ها با همدیگر متفاوت است. گر چه این تشکل ها اشتراکاتی دارند و همه صنفی – تخصصی هستند؛ اما به نظر من، حفظ این تنوع ضرورت دارد. در عین حال، معتقدم باید همگرایی بیشتری با انجام کارها و پروژه های مشترک بین این تشکل ها صورت گیرد. با این وجود، ایده پیشنهادی جای بررسی دارد و ما هنوز در مورد آن بحث جمعی نداشته ایم.


نسبت این انجمن ها و تشکل های کوچکتر با احزاب سیاسی بزرگتر حاضر در جبهه اصلاحات چیست؟ به ویژه این که برخی افراد که به صفت مدرس دانشگاه در انجمن عضویت دارند، عضو آن احزاب هم هستند...


خود این تشکل های صنفی – سیاسی اصلاح طلب، عضو شورای هماهنگی جبهه اصلاحات هستند و در آن مجموعه، اثرگذارند. انجمن اسلامی مدرسین دانشگاه ها و اعضای آن هم، در سال های گذشته همواه جزو افراد و تشکل های اثرگذار در مجموعه شورای هماهنگی جبهه اصلاحات بوده اند. به خصوص، آقای دکتر رهامی در نهادها و کمیته های انتخاباتی بسیار موثر بوده اند.


شما قبل از آغاز به کار مجلس اعلام کرده بودید که اتاق فکر انجمن اسلامی مدرسین دانشگاه ها برای همکاری با فراکسیون تشکیل خواهد شد. آیا در این مدت، کاری در این زمینه انجام شد؟ کلاً چه برنامه ای برای افزایش ارتباط استادان دانشگاه با پارلمان دارید؟


در خود انجمن هنوز اقدام عمل خاصی صورت نگرفته است اما با توجه به عضویت استادان دانشگاه های سراسر کشور در انجمن، این تشکل ظرفیت بسیار بالایی داراست که مجلس می تواند استفاده زیادی از آن کند. البته، من در این زمینه نگاه کلان تری دارم و معتقدم مجلس بیش از این، باید از ظرفیت دانشگاه ها استفاده کند؛ چه آحاد اعضای هیئت علمی و چه انجمن های علم یو چه تشکل های سیاسی. در این مدت هم، تلاش زیادی کرده ام تا از طریق امضای تفاهمنامه ای با مرکز پژوهش های مجلس زمینه همکاری انجمن های علمی را فراهم کنم. پیشنهادهایی را هم در برنامه ششم، برای بهره گیری و تقویت این انجمن ها داشته ایم. در فراکسیون امید هم که هفت کمیته متناظر با کمیسیون های تخصصی مجلی پیش بینی شده است، در ساختار این کمیته ها کارگروه ها یا گروه های کارشناسی ایجاد کرده ایم که از طریق ارتباط با متخصصان خارج از مجلس که عمدتاً استادان دانشگاه ها، فعالان سیاسی، تشکل های صنفی و احزاب سیاسی هستند، تغذیه می شوند. تاکنون کار با اشخاص شروع شده؛ اما هنوز به صورت نهادیف اتفاقی نیافتاده است و در برنامه های آینده ما قرار دارد.


به عنوان سوال آخر، ارزیابی شما از رویکرد استادان دانشگاه به طور عام و انجمن اسلامی مدرسین دانشگاه ها به طور خاص در انتخابات 96 چیست؟ با توجه به نقشی که این انجمن در سه انتخابات اخیر مجلس، ریاست جمهوری و شوراها ایفا کرده است...


به طور کلی، دانشگاهیان جزو اقشاری هستند که به خصوص در انتخابات اخیر بسیار اثرگذار بودند و هم دانشجویان و هم اساتید پیشروان مباحث انتخاباتی بودند. البته، بخشی از مطالبات دانشگاهیان به ویژه در حوزه سیاست داخی برآورده نشده و بعضاً انتقادهای تندی هم به عملکرد دولت دارند. اما با این وجود، این قشر محدودیت های دولت را هم درک می کند. شخصاً معتقدم دولت هم با موانع و محدودیت های بیرونی مواجه بوده و هم در عین حال، برخی ضعف های درونی دارد که جامعه دانشگاهی به خصوص در قبال این ضعف ها انتقاد دارد اما موانع بیرونی را درک می کنند. علی رغم نقدهایی که ممکن است از طرف دانشگاهیان و تشکل ها به دولت وارد باشد، آن طور که من می بینمف بنای حمایت از آقای روحانی بسیار شایع و فراگیر است. من فکر می کنم دانشگاه در انتخابات 96، چه شوراها و چه ریاست جمهوری، نقش فعالی خواهد داشت.


منبع: هفته نامه صدا، شماره 98

مطالب مرتبط
نام:
ایمیل:
* نظر:
ادامه
آخرین خبر

دلار اندکی پایین آمد

دگردیسی در لوازم خانگی؛ کره‌ای‌ها می‌روند و چینی‌ها می‌آیند

برای گاز سوز کردن خودرو چقدر باید در صف بود؟

سرمایه گذاری 100 میلیارد دلاری کشورهای خلیج در یک تکنولوژی خاص

صدور کارت سوخت چقدر زمان می برد؟

وزیر صمت: برای اجرای بهتر طرح افزایش قیمت بنزین از سودمان کم کنیم

سهمیه کارت سوخت نگرفته‌‌ها چه می‌شود؟

زیر و بم طرح کمک معیشتی دولت

طلا مجال افزایش قیمت نیافت

شرایط ثبت‌نام متقاضیان مسکن ملی تسهیل شد

4 اشتباهی که افراد باهوش در زمان فروش خودرو انجام نمی‌دهند

ادعای نماینده آمریکا در شورای حکام آژانس علیه ایران

میثم مطیعی دوباره برای صف اولی ها شعر خواند

حضور پررنگ مردم در مانور «میثاق با ولایت، حمایت از اقتدار و امنیت کشور»

پشت پرده هتاکی یک روحانی نما به ملت ایران

رژیم صهیونیستی خواستار افزایش فشار بر ایران شد

بازداشت کارمند بازنشسته سفارت ایران با تجهیزات جاسوسی

ناجا اطلاعیه داد

تکذیب یک نقل قول منتسب به رهبر انقلاب درباره قیمت بنزین

وزارت امور خارجه: منتظر پاسخ آژانس درباره بازرس متخلف هستیم

حضور هیات صهیونیستی در قطر خشم کاربران شبکه های اجتماعی را برانگیخت

اتفاق عجیب در رژیم صهیونیستی؛ پارلمان مسئول تشکیل کابینه شد

ترامپ در برزخ؛ بده بستان کاخ سفید و اوکراین تأیید شد

پاسخ سخت چین به اقدام مداخله جویانه آمریکا

مورالس: حاضرم همین فردا به بولیوی برگردم

ترامپ و وزیر خارجه‌اش به مانع‌تراشی در تحقیقات استیضاح متهم شدند

بازداشت دو کارمند کنسولگری آمریکا در ترکیه

کره‌شمالی دعوت سئول برای شرکت در نشست آسه‌آن را رد کرد

کشته شدن ۷ شبه نظامی کُرد در حمله هوایی ترکیه به شمال سوریه

بایدن: ترامپ نمی‌خواهد من نامزد حزب دموکرات باشم

رازی مگو درباره بیماران پروانه‌ای

نقص فنی، هزاران مسافر هوایی در انگلیس را سرگردان کرد

آزادی تعدادی از دانشجویان بازداشتی دانشگاه تهران

اینترنت دانشگاه‌های بزرگ تهران وصل شد

درخواست پلیس از مردم: اغتشاش‌گران را معرفی کنید

تصادف مرگبار زنجیره‌ای جان دو کودک را گرفت

آسانسور جان مرد جوان را گرفت

خبرهای حج و زیارت از مقدمات راه اندازی عمره

به هم رحم کنیم!

تسلیت معاون علمی رییس‌جمهوری به مناسبت درگذشت پروفسور رضا