لطف الله میثمی
توطئه‌ای که می‌خواهد ملت را کنار بگذارد

در ابتدای دولت نهم در خطبه‌های نماز جمعه مطرح می‌شد که تاکنون دولت‌ها، دولت‌های جمهوری اسلامی بوده‌اند ولی دولت نهم سعی دارد دولت اسلامی شود. مگر قانون اساسی جمهوری اسلامی از اسلامیت برخوردار نیست که این حرف‌ها زده می‌شد؟ این‌ها پیچ‌های ظریفی است که باید به آن توجه داشت تا مبادا ما از این طریق قانون اساسی یعنی این سند وفاق ملی را دور بزنیم و به‌جایی برسیم که راه برگشت نداشته باشیم.

یکی از تفاوت‌های قانون اساسی با آموزش‌های جاری و فقه مصطلح این است که قانون اساسی بر مبنای حق شهروندی است. با الهام از سنت ابراهیمی در سایه آن ادیان، نژادها، اقوام و اقلیت‌ها همه می‌توانند در یک جامعه مرکب همزیستی مسالمت‌آمیز داشته باشند.

اکنون قریب به‌اتفاق احزاب و گروه‌ها و شخصیت‌های ایران به یک هم تحلیلی در زمینه قانون اساسی رسیده‌اند و علی‌رغم انتقادهایی که به برخی مواد آن دارند اجرای بدون تنازل قانون اساسی را خواهان‌اند. این ویژگی ممتازی است که در جامعه ما وجود دارد و باید از آن حفاظت کرد.

دکتر نجات الله ابراهیمیان، سخنگوی سابق شورای نگهبان، مطالبی را آشکارا بدین مضمون ارائه کردند که شورای نگهبان قادر نیست صلاحیت کسی را بدون دادگاه انتخاباتی با حضور هیئت‌منصفه تأیید یا رد کند. آیا فقهای محترم شورای نگهبان نباید به اعتراض ایشان پاسخ دهند؟ ایشان در بیانات خود تأکید داشتند که حتی قانون نظارت استصوابی ایجاب می‌کند که شورای نگهبان بر اساس گزارش نهادهای مندرج در قانون رأی بدهد و حتی نهادی چون اطلاعات سپاه که خارج از این قانون است، نمی‌تواند در این امر دخالت کند که مبادا راه برای دخالت نیروهای مسلح در انتخابات باز شود.

اکنون‌که فقها و مقامات مذهبی همه مقدرات مردم را در دست دارند نباید کاری کنند که خود را در بین مردم منزوی کنند. چنان‌که مرحوم امام نیز در اسفند 1362 دلسوزانه چنین گفتند: «... آن‌وقت شيطنت اين بود كه سياست از مذهب خارج است و بسيار ضرر به ما زدند و ما بسيار ضرر خورديم و آن‌ها هم بسيار نفع بردند. اين مطلب شكست خورده. حالا مى‌گويند كه سياست حق مجتهدين است يعنى، در امور سياسى در ايران پانصد نفر دخالت كنند، باقی‌شان بروند سراغ كارشان. يعنى مردم بروند سراغ كارشان، هيچ كار به مسائل اجتماعى نداشته باشند، و چند نفر پيرمرد ملّا بيايند دخالت بكنند. اين از آن توطئه سابق بدتر است براى ايران. براى اينكه آن، يك عده از علما را كنار مى‌گذاشت، منتها به‌واسطه آن‌ها هم يك قشر زيادى كنار گذاشته مى‌شوند، اين، تمام ملت را مى‌خواهد كنار بگذارد. يعنى نه اينكه اين مى‌خواهد مجتهد را داخل كند، اين مى‌خواهد مجتهد را با دست همين ملت از بين ببرد...» (سخنرانى در جمع مديران و كاركنان صداوسیما، 9 اسفند 1362، صحيفه امام، ج 18، ص: 368-369.)

بخشی از سرمقاله لطف‌الله میثمی، چشم‌انداز ایران، شماره ۱۰۶