حسین افشار صفوی/

 پس از اجرایی شدن این موضوع در کمتر از دو روز یک هزار و ۱۵۰ میلیارد تومان اوراق مشارکت پارس جنوبی به فروش رسید که نشان دهنده استقبال مردم از سرمایه گذاری در بخش نفت و گاز است و دوباره مجوز انتشار اوراق به وزارت نفت داده شد. این اوراق با نرخ سود علی الحساب ۲۰درصد و نرخ بازخرید پیش از سررسید نهایی در سال اول ۱۸ درصد و سال دوم به بعد ۱۹٫۵ درصد، چهار ساله، معاف از مالیات و قابل بازخرید می‏باشد. فروش سلف به معنی فروش نقدی در حال حاضر و تحویل کالا در آینده است. برای دامنه سودآوری نیز یک حداقل و حداکثر برای آن تعریف شده است.

دلایل پیش فروش نفت به مردم

به نظر می‏رسد که دلایل گوناگونی برای مبادرت دولت به پیش فروش نفت داشته باشد. شاید یکی از مهمترین دلایل این کار مساله‏ای باشد که آقای قاسمی وزیر نفت در اتاق بازرگانی با برخی فعالان بخش خصوصی  مطرح کردند. یعنی ۱۰۰میلیارد دلار کسری در سرمایه‌گذاری در بخش نفت و پتروشیمی. به نظر می‏رسید یکی از بهترین راه‏هایی که برای تامین حجم قابل توجهی از تامین ۱۰۰میلیارد دلار کسری در سرمایه‏گذاری، استفاده از یک مشارکت عمومی توسط مردم از طریق سرمایه‏گذاری در این عرصه بود.

شاید یکی دیگر از دلایل این پیش فروش این باشد که پتانسیل بسیار خوبی هم از نظر حفظ ذخیره ارزش دارایی داشته باشد و می‏تواند در کنار کالاهای حقیقی دیگر مانند سکه و طلا این وظیفه را به خوبی به عهده بگیرد. همچنین برای عده‏ای از خریداران می‏تواند انگیزه تامین سرمایه ملی جهت ارتقا و پیشرفت کشور را داشته باشد. مردم با خرید اوراق مشارکت پارس جنوبی در جایی سرمایه گذاری می‏کنند که در جهت تولید و ایجاد اشتغال حرکت می‏کند و علاوه بر این، سود سرمایه گذاری مناسبی نیز به همراه دارد.

همچنین یکی از دلایل استقبال مردم از خرید این اوراق مشارکت افزایش نرخ سود علی الحساب آن به ۲۰ درصد بوده است.

گمانه زنی‏ها از پیش فروش نفت قبل از اجرا

طبق پیش‏بینی برخی کارشناسان پیش‌فروش نفت خام به شکل سلف باید شکست می‏خورد ولی با یک استقبال شایان مواجه شد. به نظر این عده، ایده فروش نفت به شکل سلف ایده پخته و عمیقی نبود و نمی‌توانست جذب پول زیادی را برای وزارت نفت به همراه داشته باشد. متاسفانه این عده عقیده داشتند افراد جامعه اگر سرمایه‌ای داشته باشند، در بحث خرید دلار سرمایه‌گذاری می‏کنند و دلیلی ندارد انتظار داشته باشیم مردم وارد مشارکتی شوند که از نظر قیمت و سود وضعیت نامشخصی دارد. شاید این عده از کارشناسان ریسک دوبازار را فراموش کرده اند که به خصوص در وضعیت کنونی بازار سکه و ارز از ریسک بالایی برخوردار است و اوراق سلف تقریبا بدون ریسک هستند.

تلقی این کارشناسان صحیح نبود و اگر بازار سکه و ارز از حالت حبابی خود که به نظر می‏رسد دست‏های پشت پرده دشمنان انقلاب در آن دخیل بود، خارج شود، دوباره عوامل انگیزشی خرید نفت خام خود را نمایان کرده و دلایل استقبال چشمگیر از این پیش فروش نمایان می‏شود. به خصوص که عوامل بسیاری در حال شکل گیری است که قیمت نفت را در بازارهای جهانی به شدت افزایش دهد مثلا عدم فروش نفت ایران به کشورهای اروپایی که قیمت نفت را ممکن است بسیار زیاد افزایش دهد.

ضرورت اطلاع رسانی دقیق و کامل

به نظر می‏رسد که اطلاع رسانی کامل و دقیقی به صورت فراگیر برای خریداران بالقوه‏ی نفت در ایران باید صورت پذیرد. یعنی شاید بهتر باشد این طرح ابتدا باید با یک کار کارشناسی دقیق یک محدوده نرخ سوددهی مشخصی را با توجه به احتمالاتی که ممکن است در آینده رخ دهد محاسبه گردد و در اختیار همگان قرار داده شود. اکنون هم که دوباره بخواهد این اوراق به فروش برسد، یک اطلاع رسانی دقیق از زوایای مختلف موضوع به صورت رسانه‏ای و در حد رسانه‏ی ملی باید صورت پذیرد.

انعطاف در جنبه‏های گوناگون طرح

در قراردادهای سلف وجود انعطاف در انواع قراردادها مهم به نظر می‏رسد. مثلا در بازار سکه دولت ابتدا نرخ سلف سکه را ثابت اعلام کرد با مدت زمان مشخص چهارماهه. ولی پس از مدتی انعطاف در طرح را بیشتر کرد و نرخ متغیر سلف سکه را در کنار مدت زمان‏های سلف چهار و شش ماهه قرار داد تا نه مردم ضرر کنند و نه منابع ملی به حراج گذاشته شود. در مورد قراردادهای سلف نفتی نیز همین امر مناسب به نظر می‏رسد. یعنی مثلا دولت زمان‏های متفاوتی را با نرخ‏های متفاوتی از قیمت خرید نفت از مردم ارائه کند؛ مثلا یکساله، دوساله و … . همچنین می‏تواند طرح را به صورت تعاونی اجرا کند تا مثلا کسی که فقط پول خرید یک لیتر نفت را هم دارد بتواند در این طرح مشارکت کند. البته بالابردن انعطاف این طرح باید با کار کارشناسی بسیار دقیقی صورت پذیرد که طرح جذابیت خود را حفظ کند.

ضرورت فراوری نفت در داخل کشور

شاید دولت در کنار طرح فروش نفت به مردم بتواند مردم را به صورت مستقیم در پروژه‏های نفتی مانند پتروشیمی دخیل کند تا دیگر نیازی به فروش نفت به خارج نباشد و نفت در موعد مقرر از مردم بازخرید شده و در فرایند فراوری قرار گیرد تا از طریق ارزش افزدوه ایجاد شده، نرخ بازدهی طرح‏های پتروشیمی افزایش یابد. همچنین با ورود بیشتر مردم در این عرصه، امکان ورود بیشتر نخبگان کشور در این راستا موجب شکوفایی این صنعت در کشور شده و طرح قطع صادرات نفت به طور کامل کلید می‏خورد. به عبارت دیگر خیلی بهتر است که جذب سرمایه در کنار تولید علم صورت پذیرد.

مطالب مرتبط

• مقایسه‏ بازار ارز در اقتصاد‏های تک محصولی و غیر تک محصولی
• تحريم‌ها و تنگناي تنگه هرمز
• کشف میدان نفتی جدید در دریای خزر و آثار آن بر تولید نفت
• هر کشوری که نفت دارد دموکراتیک نیست!
• اقتصاد و دمکراسی بعد از سقوط دیکتاتورها

عزیزالله حاتم زاده/

در ادامه بررسی سیاست خارجی دولت اوباما، به مواضع و عملکرد دولت اوباما درقبال اسرائیل خواهیم پرداخت.

جایگاه اسرائیل در سیاست خارجی آمریکا

از زمان تشکیل اسرائیل در سال ۱۹۴۸، حمایت از این کشور همواره یکی از اولویت­های اصلی سیاست خارجی ایالات متحده محسوب می­شده است. آمریکا در طول نیمه دوم قرن بیستم روابط اقتصادی، سیاسی و نظامی خود را با اسرائیل گسترش داد و میزان جدیت خود را در حمایت از اسرائیل در مقاطع مختلف اثبات نموده است.

آمریکا هرساله کمک­های مالی و نظامی فراوانی روانه اسرائیل می­کند و در فروش تجهیزات نظامی خود به اسرائیل هیچ محدودیتی قائل نمی­شود. حمایت بی­دریغ آمریکا در سازمان­های بین­المللی از اسرائیل و وتو کردن قطعنامه­های مختلف برعلیه این کشور در شورای امنیت سیاستی است که آمریکا همواره آن را به کار برده است. میزان حمایت آمریکا از اسرائیل به گونه­ای است که برخی از نظریه­پردازان برجسته مانند جان میرشایمر و استفن والت معتقدند که این روابط از فاز عقلایی و منطقی خود خارج شده­است و لابی اسرائیلی سیاست خارجی آمریکا را مطابق میل خود می­گرداند [۱].

تاکید فراوان گروه های صهیونیسم مسیحی، میزان نفوذ یهودیان در موسسات و نهادهای مالی و همچنین میزان تاثیرگذاری یهودیان در رقابت­های انتخاباتی در داخل آمریکا از جمله عواملی است که همواره حمایت از اسرائیل را در صدر برنامه­های روسای جمهور این کشور قرار داده است. در واقع، در چند دهه گذشته نمی­توان رئیس­جمهوری را در آمریکا یافت که از اسرائیل حمایت نکرده باشد.

رویکرد اوباما درقبال اسرائیل

پیروزی اوباما در انتخابات ریاست جمهوری و مواضع وی باعث شد که روابط آمریکا با اسرائیل تا حدودی به سردی بگراید. در حقیقت، بیشتر ناظران چه چپ و چه راست، چه طرفدار اسرائیل و چه مخالف اسرائیل، بر سر این موضوع توافق دارند که روابط آمریکا و اسرائیل در بدترین دوران خود به سر می­برد. بر اساس نظر سنجی، تنها ۹ درصد از یهودیان اسرائیلی معتقدند که دولت اوباما بیش از آنکه طرفدار فلسطین باشد، طرفدار اسرائیل است [۲].

آمریکا همواره سعی کرده است تا با متقاعد کردن فلسطینیان به پذیرش صلح و به رسمیت شناختن اسرائیل، جایگاه این رژیم را در منطقه تثبیت نمایند. اما باوجود تلاش های صورت گرفته در چند دهه اخیر، این کشور تا کنون نتوانسته است روند مذاکرات صلح خاورمیانه را به نتیجه برساند. یکی از مهمترین موانع تحقق این هدف بدون تردید حمایت­های بی­دریغ آمریکا از اسرائیل بوده­است که امروزه دیگر بر کسی پوشیده نیست.

اوباما که با شعار “تغییر” به قدرت رسیده بود، تلاش کرد تا با اتخاذ موضعی نسبتا بیطرفانه مذاکرات صلح را به نتیجه برساند. بنابراین، اوباما برای رسیدن به این هدف لاجرم می­بایست که حمایت خود را از اسرائیل کاهش دهد. وی در اولین نطق خود برای مجمع عمومی سازمان ملل در سپتامبر ۲۰۰۹ تلاش کرد تا یک موضع بیطرفی را اتخاذ نماید؛ او اعلام کرد ” ما به خواست خود از فلسطینیان مبنی بر عدم تحریک بر علیه اسرائیل ادامه می­دهیم و همچنین تاکید می­نماییم که آمریکا با ادامه شهرک سازی­ها توسط اسرائیل مخالف است.”

او با تلاش برای بی طرف نشان دادن خود اعلام کرد که ” زمان آن رسیده است تا مذاکرات بدون پیش­شرط را که دربرگیرنده همه موضوعات مربوط به امنیت اسرائیل و فلسطین، مرزها، پناهندگان و … باشد، از سر گرفت. هدف روشن است دو دولت که با صلح و امنیت در کنار هم زندگی کنند؛ یک دولت یهودی برای اسرائیل که دارای امنیت کامل برای شهروندانش باشد و یک دولت باثبات و مستقل فلسطینی که به اشغال سرزمین خود که پس از ۱۹۶۷ انجام گرفته پایان دهد.”

توافق اوباما، نتانیاهو و عباس در ماه می ۲۰۰۹ که از ایجاد یک دولت فلسطینی در سرزمین­های اشغال شده­ توسط اسرائیل حمایت می­نمود، از مهمترین نقاط عطف سیاست خاورمیانه­ای آمریکا محسوب می­شود. بسیاری از دولت­های عربی و اسلامی از این طرح حمایت کردند. براساس این طرح، دولت فلسطینی می­بایست پس از شکل­گیری، روابط خود را با اسرائیل به صورت عادی و صلح­آمیز درآورد. اما اسرائیل که تحت فشار دولت اوباما این توافق را پذیرفته بود، به زودی شهرک­سازی ها را از سر گرفت و بار دیگر امیدهای آمریکا را برای انعقاد صلح با شکست مواجه کرد.

در نوامبر ۲۰۰۹، اوباما نارضایتی خود را از طرح اسرائیل برای ایجاد ۹۰۰ واحد مسکونی در نقاطی که اسرائیل بعد از ۱۹۶۷ به تصرف آورده بود، اعلام کرد. اوباما اعلام کرد که این کار امنیت اسرائیل را به خطر می­اندازد و رسیدن به صلح را نیز دشوارتر می­کند. حتی جو بایدن (Joe Biden) معاون رئیس­جمهور آمریکا، در سفر خود به اسرائیل در مارس ۲۰۱۰ به شهرک­سازی­های اسرائیل واکنش نشان داد و اعلام کرد که “… آنچه که شما دارید انجام می­دهید امنیت سربازان ما را که در عراق، افغانستان و پاکستان در حال جنگ هستند به خطر می­اندازد. این موضوع امنیت ما و صلح منطقه را به خطر می­اندازد.”

اوباما در راستای سیاست خود مبنی بر تقویت روابط با اعراب، متقاعد کردن فلسطین به بی طرفی خود، تعهد به قوانین و نهادهای بین­المللی بر رویکرد خود مبنی بر تشکیل دو دولت مستقل تاکید نمود. وی در نطق خود به مناسبت بهار عربی در تاریخ ۱۹ می ۲۰۱۱، ضمن اعلام اینکه فلسطینیان با انکار حق حیات اسرائیل هرگز نمی­توانند که به یک کشور مستقل تبدیل شوند، به روشنی از طرح دو دولت بر اساس مرزهای ۱۹۶۷ حمایت کرد.

او همچنین به اسرائیل اعلام کرد که با تلاش برای ادامه اشغال نمی­تواند به صلح کامل دست یابد. این موضوع واکنش منفی مقامات اسرائیلی را برانگیخت و نتانیاهو، نخست وزیر اسرائیل، اعلام کرد که ایجاد یک دولت فلسطینی براساس مرزهای ۱۹۶۷، سرزمین اسرائیل را از نظر دفاعی آسیب­پذیر خواهد ساخت. و ایجاد یک دولت فلسطینی نباید به قیمت بقای اسرائیل تمام شود. این موضع اوباما همچنین انتقاداتی را در داخل آمریکا به ویژه از سوی جمهوریخواهان درپی داشت.

اکثر چهره­های برجسته حزب جمهوریخواه در این مقطع اوباما را مورد انتقاد قرار دادند که به اسرائیل خیانت کرده و در مقابل آن از فلسطینیان حمایت می­کند. تلاش جمهورخواهان برای استفاده انتخاباتی از این موضوع و نزدیک شدن انتخابات ریاست­جمهوری این کشور باعث شد که اوباما به تدریج مواضع خود را درقبال اسرائیل تعدیل کند.

پس از آنکه محمود عباس، رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین، طرح درخواست فلسطین به سازمان ملل برای به رسمیت شناخته شدن خود را مطرح کرد، آمریکا به شدت با این اقدام مخالفت کرد و علنا تهدید کرد که در شورای امنیت آن را وتو خواهد کرد. اوباما با این بهانه که این اقدام به روند مذاکرات صلح آسیب می­رساند با آن مخالفت کرد ولی در واقع هدف اصلی وی حمایت از اسرائیل و جلب نظر مساعد یهودیان بود. همچنین پس از آنکه موضوع عضویت کامل فلسطین در سازمان یونسکو مطرح شد، دولت آمریکا به شدت با آن مخالفت نمود و پس از تایید عضویت فلسطین این سازمان را به قطع کمک­های مالی تهدید کرد.

درباره ایران که همواره یکی از نگرانی­های اسرائیل بوده­است، اوباما از احتمال حمله ایران به اسرائیل و دستیابی این کشور به سلاح هسته­ای به عنوان تهدید برای آمریکا یاد می­کند. او بارها در پاسخ به این سوال که در صورت حمله ایران به اسرائیل، چه اقدامی خواهد کرد؟ جواب داده است که آمریکا در وهله اول تلاش خواهد نمود تا مانع دستیابی ایران به سلاح هسته­ای شود. از نظر او، “ایران باید بداند که هرگونه حمله­ای به اسرائیل، حمله به اصلی­ترین متحد ما در منطقه خواهد بود و واکنش ما را درپی خواهد داشت.” اگرچه اظهارات و تهدیدات اسرائیل در زمینه حمله به ایران بیانگر این است که آن ها با رویکرد اوباما، ادامه تحریم­ها، چندان موافق نیستند ولی واقعیت این است که اوباما تلاش می­نماید تا حمایت کامل خود را از اسرائیل درقبال ایران به طرق مختلف بیان کند.

با وجود این تلاش­ها، بسیاری معتقدند که روابط اوباما با اسرائیل بدترین دوره در روابط آمریکا با این کشور بوده­است. این موضوعی است که تمامی کاندیدهای جمهوریخواه تلاش می­نمایند تا در انتخابات برعلیه اوباما از آن استفاده کنند و رای جامعه یهودیان آمریکا را که همواره به طور سنتی متعلق به حزب دموکرات بوده­است، ازآن خود کنند.

این موضوع، واکنش اوباما را در پی داشته است به گونه­ای که وی چندی پیش از مواضع خود درقبال اسرائیل حمایت نمود. اوباما در کنفرانس اتحادیه یهودیان در واشنگتن گفت: “هیچ کدام از دولت های آمریکا، به اندازه دولت کنونی برای حفظ امنیت اسرائیل تلاش نکرده است… اجازه ندهید کسی خلاف این واقعیت را به شما بگوید”. اوباما در همین راستا به کمک های آمریکا برای خارج کردن دیپلمات های رژیم اشغالگر از قاهره پس از محاصره سفارت این رژیم در سپتامبر ۲۰۱۱، و کمک به خاموش کردن آتش سوزی در منطقه حیفا در شمال اراضی اشغالی و کمک مالی برای ارتقای سامانه ضد موشکی گنبد آهنین اشاره کرد.

۱-       Mearsheimer, John J. and Walt, Stephen (2007). The Israel Lobby and U.S. Foreign Policy. New York: Farrar, Straus and Giroux

2- OBAMA AND ISRAEL, November 2011, in: http://www.discoverthenetworks.org/viewSubCategory.asp?id=1521

مطالب مرتبط

• اعلام وفاداري كانديداهاي رياست جمهوري آمريكا به لابي صهيونيستي
• عبور صهیونیسم مسیحی
• مستندات فقهی و شرعی برای تامین بحران در سوریه!
• از مقابله كنندگان با اسرائيـــل علنا پشتيباني مي كنيم
• اوباما و ایران

رصد، فرزانه احمدیان/

در حقیقت ماهیت این قبیل تحریم ها تحت فشار گذاشتن کلیه فعالیت های اقتصادی کشورمان در سطح داخلی و خارجی می باشد. در این راستا باید گفت اعمال این قبیل تحریم ها می تواند از دو جنبه قابل بررسی می باشد، از یک طرف آثار و تبعات این تحریم بر اقتصاد ایران و از طرف دیگر آثار و تبعات این تحریم بر اقتصاد جهانی که شامل خود کشورهای عامل تحریم نیز می شود.

نخست چنانچه بخواهیم آثار اعمال تحریم نفت را بر اقتصاد کشورمان بررسی کنیم، باید گفت که متأسفانه به دلیل برخی محدودیت ها در امر تولید کشور، بسیاری از مواد اولیه، ماشین آلات صنعتی، مواد اولیه نیم ساخته، تکنولوژی و … که مورد نیاز ما است، مشمول تحریم شده است و از آن طرف امکان تولید بسیاری از این مواد هم در داخل کشور میسر نیست و درست به همین علت است که از ابتدای دهه۸۰ تا کنون شاهد بالا رفتن سطح مبادلات تجاری با کشورهایی نظیر امارات متحده عربی و ترکیه هستیم. زیرا برای به دست آوردن کالاهای مختلف تنها می توان از کشورهای واسطه ای مانند این دو کشور استفاده کرد و این مسأله نشان می دهد که تا کنون نتوانسته ایم در بخش های زیر ساختی تولید به خود کفایی برسیم.

 نکته دیگری که در ادامه این بحث قابل تأمل می باشد آن است که مسلماً این قبیل تحریم‌ ها هزینه گزافی را بر اقتصاد ما وارد می ‌کنند. نیاز به دانش زیادی نیست تا بفهمیم وقتی یک کالایی را به جای آن که مستقیماً وارد کشور کنیم، به اجبار از طریق دوبی یا ترکیه یا امارات وارد می کنیم، آن کالا گران تر تمام خواهد شد. این موضوع از یک طرف به ضرر کشور ماست و از طرف دیگر به سود کشورهای واسطه می باشد، به طوری که به نقل از یکی از فعالان اقتصادی، تا قبل از پیوستن امارات به تحریم‌ها، حدس زده می‌شد که دوبی حداقل چهار میلیارد مسئله را نیز در مورد چین و ترکیه و دیگر کشورهایی که برای تهیه مایحتاج خود از طریق آن‌ها اقدام می‌کنیم، شاهد هستیم. به طور تقریبی بر اساس آمار گمرک، کالایی که به دلیل تحریم‌ها از این روش وارد ایران می‌شود ۱۰تا ۳۰ درصد بیشتر هزینه می‌برد.

البته این موضوع به‌ طور عمده در خصوص کالاهایی است که امکان وارد کردن آن‌ها از طریق مرزهای این کشورها وجود دارد. اما واقعیت آن است که برخی از کالا‌ها کاربرد دوگانه دارند، به این صورت که برای مثال برخی مواد هم در صنایع داروسازی مورد استفاده قرار می‌گیرند و هم در صنایع نظامی، و از آن جائی‌که این قبیل مواد را به هیچ عنوان نمی توان وارد کرد،  هزینه‌هایی که به واردات این دست از مواد یا کالاها افزوده می‌شود بعضاً خیلی بیشتر از ۲۰ یا ۳۰ درصد است.

علاوه بر هزینه هایی که اعمال این تحریم بر کشور ایران تحمیل خواهد شد، تحریم نفت نیز بر اقتصاد ایران فشار زیادی وارد می کند. برای مثال همان طور که می‌دانیم منابع  نفتی و گازی که در خلیج فارس وجود دارد، میان ایران و کشورهای همسایه مشترک است. حال مسئله ای که در این بین بسیار آزاد دهنده می باشد آن است که به طور مثال در حوزه نفتی مشترک با قطر، ایران به واسطه تحریم و به دلیل عدم دسترسی به تکنولوژی های پیشرفته مجبور شده است به منظور برداشت گاز از این منابع با شرکت‌های ویتنامی، مالزیایی و چینی قرارداد ببندد، یعنی کشورهایی که از تکنولوژی پایین تری برخوردارند. دلیل وقوع این امر هم آن است که به دلیل اعمال تحریم علیه ایران، شرکت‌هایی که از تکنولوژی‌ های بالایی برخوردارند مانند شل، بی پی، توتال، ارامکو و سایر شرکت‌های بزرگ با کشورمان قرارداد نمی بندند. همین مسئله منجر به این خواهد شد که برداشت گاز قطر از حوزه مشترک پارس جنوبی بسیار بیشتر از جمهوری اسلامی ‌ایران باشد. یعنی قطر ۷۰۰هزار نفری چندین برابر ایران از حوزه خلیج فارس گاز برداشت می‌کند، آن هم تنها به این دلیل که از تکنولوژی مدرنی نسبت به کشورمان برخوردار است.

 از آن طرف موضوع تحریم بانک مرکزی ایران نیز در نوع خود قابل تأمل می باشد. در حقیقت به طور قطع اعمال این تحریم بانکی بسیار نادر، تبعات منفی در حوزه بازرگانی خارجی کشورمان خواهد داشت. به عقیده بسیاری از کارشناسان بانکی و اقتصادی نخستین آثار اجرای این تحریم، نقدی شدن معاملات تجاری ایران با سایر کشورها است و در اولین گام دریافت وجوه حاصل از فروش نفت توسط دولت با چالش جدی مواجه می‌ شود. زیرا تحریم بانک مرکزی، تجارت ایران را نیز نشانه می‌رود. در حقیقت با تصویب تحریم بانک مرکزی ایران، نقل و انتقال پول نسبت به زمانی که تنها بانک ‌های ایرانی با تحریم مواجه بودند سخت تر می‌شود و برای رد و بدل کردن پول دیگر نمی‌ توان از شیوه‌های عیان استفاده کرد، همین امر هزینه کار را افزایش می‌دهد. هر چند برخی کارشناسان حوزه پولی و مالی معتقدند، پیش از این بسیاری از معاملات ایران به دلیل تحریم خزانه داری آمریکا و حتی سازمان ملل علیه بانک‌ های ایران به صورت نقدی انجام می‌شد و افزودن تحریم بانک مرکزی به بانک‌های دولتی تنها معاملات پولی را نسبت به گذشته بسیار دشوارتر می‌کند، اما باید اذعان داشت که تبعات منفی اجرای این نوع تحریم بسیار جدی به نظر می‌رسد.

در توضیح تبعات این تحریم باید گفت که کل صادرات و واردات ارزی ایران در سال حدود ۱۲۰ میلیارد دلار است و مبادلات مالی که این حجم از معاملات را حمایت می‌کند حدود ۹ تا ۱۰ برابر یعنی تقریباً هزار میلیارد دلار است که حجم قابل توجهی است. علاوه بر این تحریم بانک مرکزی در بسیار کوتاه مدت موجب ارزان تر شدن بهای نفت ایران می‌ شود که این امر فشار مضاعفی را بر کسری بودجه ایران – که هم اکنون با ۲۰ هزار میلیارد دلار کسری مواجه است- وارد می‌ کند. هر چند که در بحث تجارت بین الملل کشورمان از اوایل دهه ۸۰ سیاست کاهش روابط تجاری با کشورهایی نظیر انگلیس، فرانسه و آمریکا را در پیش گرفت، و طی این دوره شاهد کاهش سهم برخی از کشورهای اروپایی و آمریکایی در بخش صادرات خود بوده ایم، اما کماکان بسیاری از نیازهای تولیدی کشور اعم از کالاهای واسطه ای و مواد اولیه در بخش صنعت، از کشورهای اروپایی نظیر آلمان تأمین می‌ شود و این خود گواه بر وابستگی وارداتی کشورمان به آن‌ها است.

 تبعات تحریم بانک مرکزی بر روابط تجاری بازرگانان ایرانی نیز حتمی‌ خواهد بود. در صورتی که تحریم تنها علیه بانک مرکزی اعمال شود اگرچه تبعات منفی را بر اقتصاد ایران و جایگاه آن در میان دیگر کشورها خواهد گذاشت، اما با این تحریم تبادلات پولی دولت نیز با مشکل جدی مواجه خواهد شد. زیرا بانک مرکزی وجوه حاصل از تبادلات دولت مانند فروش نفت را به حساب‌هایی که بانک مرکزی در خارج از کشور معرفی می‌کند، واریز کرده و به این ترتیب روابط میان بازرگانان داخلی و خارجی خدشه دار خواهد شد. با این وجود تحریم بانک مرکزی برخی بانک‌های تجاری دولتی و خصوصی ایران را که در دایره تحریم قرار نگرفته اند تحت تأثیر قرار نمی‌دهد و آن‌ها همچنان می‌ توانند به عملیات بانکی خود ادامه دهند، هرچند آن‌ها نیز دچار مشکل خواهند بود.

بنابراین با این تفاصیل باید گفت که اعمال این تحریم ها مسلماً تأثیرات منفی شدیدی را بر اقتصاد کشور تحمیل می نماید و این در حالی است که بسیاری از هزینه های اجتماعی وارده بر اقتصاد ایران غیر قابل اجتناب خواهد بود. اما از آن طرف باید اذعان داشت که اعمال این تحریم ها تنها اقتصاد ایران را دامن گیر نخواهد کرد، بلکه به خاطر موقعیت استراتژیک ایران در منطقه و همچنین موقعیت کشورمان از لحاظ دارایی منابع طبیعی از جمله نفت و گاز در میان کشورهای جهان، موقعیت اقتصادی بسیاری از کشورها من جمله کشورهای تحریم کننده را متأثر خواهد ساخت.

در این میان باید گفت موضوع پیامدهای منفی اعمال این تحریم ها بر اقتصاد ایران، احتمالاَ پیامدهای منفی برای اقتصاد جهان به همراه خواهد داشت؛ در حقیقت به دنبال تحریم بانک مرکزی ایران در میان مدت و بلند مدت، افزایش جهانی بهای نفت خام و ضررهای مالی به متحدان آمریکا، از جمله هزینه ‌هایی است که بر بسیاری از کشورهای وارد کننده نفت وارد خواهد شد. برای همین هم دولت ایالات متحده در حال بررسی راه‌‌ هایی است که کمترین خسارت‌‌ ها را برای متحدان و هم‌پیمانان خود در سراسر جهان به‌ همراه داشته باشد.

در حقیقت این موضوع روشن است که با افزایش قیمت نفت خام، ممکن است شاهد بروز یک شوک نفتی جدید باشیم که با توجه به وضعیت اقتصادی وخیم کشورهای اروپایی منطقه یورو و کشور آمریکا، می‌ تواند هزینه‌ های اقتصادی، اجتماعی و سیاسی شایان ذکری را بر پیکره این جوامع وارد کند. لغو قراردادهایی در حوزه نفت و گاز و پتروشیمی‌ با جمهوری اسلامی‌، منجر به کاهش تولید نفت ایران می‌‌شود و این مسأله می‌‌تواند بهای جهانی نفت را بالا ببرد؛ این همان چیزی است که اتحادیه اروپا از آن می‌‌‌ترسد. همچنین آنکه اروپا اکنون در شرایط ریسک نیست و برخی از اعضای اتحادیه، مشتریان عمده نفت ایران هستند. در حقیقت گسترش ممنوعیت‌های پیش روی نهادها و مؤسسات مالی طرف حساب با بانک مرکزی ایران، می‌ تواند منجربه بروز آسیب‌های جدی بر اقتصاد آمریکا و متحدانش شود، لذا نمی‌توان اعمال این تحریم را تنها بر ضد ایران دانست، اعمال این تحریم می ‌تواند بر ضد بسیاری از کشورهای جهان باشد که در امر تولید خود نیازمند نفت خام می‌ باشند.

همچنین براساس آمار رسمی بانک مرکزی از ابتدای دهه ۸۰، کشورهای آسیایی و خاور دور (به جز ژاپن) عمده ترین مبادی واردات نفت خام از ایران بوده اند و با میانگین ۴۰درصد از کل صادرات نفت خام از ایران، طی دهه۸۰ رتبه نخست را به خود اختصاص داده اند. پس از این کشورها، رتبه بعدی مربوط به کشورهای اروپایی می شود که با میانگین حدود ۲۴درصد رتبه دوم را در بین شرکای تجاری ایران در بخش صادرات نفت خام به خود اختصاص داده اند. پس از کشورهای اروپایی، کشور ژاپن سومین وارد کننده عمده نفت خام ایران محسوب می شود که با میانگین ۲۱درصد طی همین دوره در رده بعدی قرار دارد. بر این اساس می توان گفت که حدود ۶۰ درصد صادرات نفت خام ایران به کشورهای آسیای دور و ژاپن است، لذا چنانچه سهم کشورهای اروپایی از تقاضای نفت خام کشورمان حذف شود، می توان با انحراف تجارت از کشورهای اروپایی به سایر کشورها، تا حدی از اثرات منفی این اقدام بر تجارت کشور کاست.

بنابراین با وجود همه تبعات منفی این اقدامات علیه ایران، می توان از این محدودیت ها به عنوان فرصت هایی در راستای افزایش خود کفایی و خود اتکایی در سطح بین الملل نگاه کرد. در حقیقت انحراف از تجارت و افزایش تجارت با کشورهای آسیایی می تواند به رونق بازار کالاهای صادراتی ایران در این کشورها در بلند مدت کمک شایان به ذکری نماید. از آن طرف به دلیل آنکه عمده کالاهای اساسی در بخش تولیدات صنعتی و کشاورزی کشور از کشورهایی اروپایی وارد می شود، می توان از این فرصت استفاده کرده و به سازندگی در امور زیر بنایی و تولیدی کشور پرداخت تا بتوان در شرایطی که واردات بسیاری از کالاهای ضروری به کشورمان با محدودیت های فراوانی مواجه شده است، در زمینه تولید کالاهای واسطه ای، مواد اولیه و ماشین آلات صنعتی در حد امکان به خود کفایی رسید.

هر چند اجرای این امر نیاز به زمان دارد و چه بسا در کوتاه مدت ملت ایران بخش زیادی از این هزینه ها را خود متحمل خواهند شد. همچنین این قبیل تحریم ها منجر به بروز این مساله می شود که در سایر کالاهای وارداتی که امکان تولید آنها در داخل وجود ندارد، به دنبال رابطه تجاری با شرکایی باشیم که عمدتاً در طرف کشورهای تحریم کننده نمی باشند و این شرایط خود فرصتی مناسب برای این توجه به این امر می باشد. به طور قطع تداوم رابطه با کشور امارات متحده عربی که تنها رابط میان ایران و برخی کشورهای عمده در زمینه صادرات کالاهای ضروری در امر تولید می باشد، می تواند در کوتاه مدت و در شرایطی که کشورمان هنوز توان تولید برخی کالاها یا واردات مستقیم آنها را ندارد، کمک شایان به ذکری به بخش تجاری و تولیدی کشور کند.

 لذا در مجموع می توان گفت با مدیریت صحیح بحران اخیر در اقتصاد ایران می توان ضمن کم کردن هزینه تبعات منفی این تحریم ها، شرایط را برای نوسازی و بازسازی زیر ساخت ها و توانمندی در ساخت بسیاری از کالاهای ضروری در امر تولیدات صنعتی و کشاورزی فراهم ساخت و مسلماً این همه نیاز به همت ملی و اراده و اتحاد میان آحاد جامعه خواهد داشت.

مطالب مرتبط

• گزینه سوم عليه ایران؛ افزايش فشار اقتصادي
• ارتباط میان سه‌‌‌‌‌گانه اعمال فشارغرب و تحولات داخلی ایران
• تحريم‌ها و تنگناي تنگه هرمز
• بررسی تحریم نفتی ایران؛ آثار و تبعات
• تحریم بانــک مرکـزی ایــران، آثار، تبعات و امکان پذیری

جواد نوائیان رودسری/ «بهزاد در جلسه ای با حضور سران بهایی همدان، مناجات های ساخت خود را به عنوان نوشته های زعمای بهایی ارائه کرد، کاری که تشکیلات را مجاب به دعوت از او برای پیوستن دوباره به بهائیت کرد؛ آن ها این امر را از طریق مادر بهزاد و توام با تهدید به طرد روحانی در صورت نپذیرفتن بازگشت مطرح کردند و بهزاد که دودل بود سرانجام برای پیش بردن نقشه اش تن به این موضوع داد»…

شب به خانه پدرم رفتم، پدر که گویا از موضوع مطلع بود خستگی را بهانه کرد و برای استراحت به اتاقش رفت. مادر از من خواست برای آن که مزاحم پدر نباشیم به آشپزخانه برویم. به محض ورود به آشپزخانه در را بست و بعد با صدایی که اندکی می لرزید شروع به صحبت کرد: «خوب مادر جون!خوشحالم که این تصمیم رو گرفتی، امیدوارم جمال مبارک روز به روز لطفش رو نسبت به تو بیشتر کنه، اما قبل از هر چیز باید بهت بگم که از این به بعد باید خیلی مراقب رفت و آمد و صحبت های تلفنیت باشی، چون حکومت همه اونا رو کنترل می کنه و اگه بویی ببره قطعا هم تو دستگیر می شی و هم برای تشکیلات گرون تموم میشه…»

حرفش را با خنده بریدم و گفتم: «مگه حکومت بیکاره که راه بیفته دنبال من!؟ وانگهی مگه یادت رفته، خیلی از همین فک و فامیلای خودت اوایل انقلاب مسلمون شدن و بعد که اوضاع آروم تر شد دوباره برگشتن به تشکیلات، نه کسی بازخواستشون کرد نه آزار و اذیت… .» بعد از روی ناراحتی سری تکان دادم و گفتم: «فقط اینو فهمیدم که بعضی از اینا حاضرن برای مطامع دنیویشون خیلی راحت به اعتقاداتشون پشت پا بزنن، اما من به خاطر دنیام نبود که از بهائیت دوری کردم و حالا هم به خاطر دنیام سراغتون نیومدم…»

مادر حرفم را قطع کرد و گفت: «اونی که تو اسمش رو گذاشتی پشت پا زدن، اسمش تقیه اس،اونا اوایل انقلاب این کارو کردن که گیر نیفتن، مسلمون شدنشون واقعی نبود، هر چی بود تقیه بود و بس! بعدش هم که جمال مبارک دوباره اونا رو قبول کرد …» یاد حرف هایی افتادم که در نوجوانی و جوانی مبلغان محفل به خوردمان می دادند؛ این که تقیه کار مسلمان هاست. یک جور دروغ و سازش مصلحتی که اصلا کار خوبی نیست! و حالا مادرم با اشاره تشکیلات می خواست موضوع تقیه را برای ماست مالی کردن کار افراد حزب باد بهایی به خورد من بدهد.

این بود که گفتم:« ببین مامان! قبلا هم گفتم که من از اون آدمایی نیستم که به خاطر مطامع دنیاییشون دین و مسلکشون رو تغییر میدن، خودت دیدی که برای مسلمون شدن چه زجری رو تحمل کردم، ولی حاضر نشدم دست از چیزی که بهش اعتقاد داشتم بکشم، خودتم میدونی، اینایی که بعد از انقلاب دوباره مسلمونی رو ترک کردن و بهایی شدن یه مشت آدم حزب بادن که هر طرف به نفعشون باشه می چرخن؛من می خوام با مسئولان تشکیلات حرف بزنم، یه سری مسئله و سوال دارم که اونا باید برام حل و فصلش کنن تا بتونم با خیال راحت دوباره بهایی بشم!»

مادر انگار از حرفم دلخور شده بود، با ناراحتی حرفم را برید و گفت: «سی سال بهایی بودی این همه تو کلاسای اخلاق و ضیافتا شرکت کردی، بعد دو ماه این ور و اونور کردی و مسلمون شدی، تو سی سال بهایی بودی و هنوز از بهائیت مسئله حل نشده داری؟! فکر کردی توی مسلمونا سوال بی جواب کمه؟!»

خنده ای کردم و گفتم: «من نیومدم از مسلمونا دفاع کنم که حالا می خوای با سوال جواب سوالم رو بدی، گفتم درباره بهائیت سوال دارم همین، مگه شما به تحری حقیقت اعتقاد نداری؟ وانگهی توی مسلمونا ، به ویژه مذهب شیعه جعفری، آدمای بزرگی هستن که هر وقت مسئله ای برات پیش بیاد می تونی روی توانایی و علم فراوون اونا حساب کنی؛ ولی تا جایی که من یادمه، توی همین تشکیلات وقتی چند تا سوال بنیادی طرح می کردی و می خواستی بهش جواب بدن فوری می گفتن بوی طردی به مشام می رسه، یا کله ات بوی قرمه سبزی میده؛ با زبون بی زبونی حالیت می کردن که پاتو از گلیمت درازتر کردی و خلاصه هوای خودتو داشته باش، حرف من اینه، حالا که می خوام دوباره برگردم به بهائیت باید اون مسائل حل بشه تا بتونم با ایمان کامل واردش بشم و بهش خدمت کنم!»

مادر انگار کلافه شده بود، با بی حوصلگی گفت: «من که نفهمیدم تو می خوای دوباره بهایی بشی یا می خوای بهائیت رو بکوبی!؟ به هر حال داداشت بهنام خیلی سعی کرده که محفل رو متقاعد به برگشتن تو بکنه، یه ساعت دیگه هم با مژگان میان پیشت، فقط خواهش می کنم خرابش نکن، سوالاتتو از کسی بپرس که تشکیلات تعیین می کنه، باز شروع نکنی به بحث بیخودی و داداشت رو شاکی کنی!»

گفتم:« مامان! من که نمی خوام بی ربط ببافم، سوال می کنم و جواب منطقی می خوام، همین؛ فکر نکنم بهنام هم از این موضوع ناراحت بشه! »مادر که معلوم بود در دلش آشوبی به پا شده با نگرانی نگاهی به من کرد و گفت: «ببینیم و تعریف کنیم، اصلا خواهش می کنم از بهنام هیچی نپرس، باشه مادر جون؟!» ظاهرا قبول کردم؛ هنوز چند دقیقه نگذشته بود که سر و کله بهنام و زنش مژگان پیدا شد.

مادر پیش دستی کرد و به بهنام گفت: «از بهزاد قول گرفتم که سوالی از شما نپرسه، شمام ازش نخواین سوالاشو براتون مطرح کنه، اصلا دلم نمی خواد دوباره بینتون اختلاف به وجود بیاد.» بهنام و مژگان خیلی راحت قبول کردند، انگار از قبل می دانستند مادر چه می خواهد بگوید. کمی در اطراف موضوع بهایی شدن دوباره من و کارهایی که بهنام در تشکیلات انجام داده صحبت کردیم؛ دیروقت بود، مادرم برایم رختخواب پهن کرد، از بهنام و زنش خداحافظی کردم و به اتاق رفتم، به خاطر خستگی زود خوابم برد و وقت نکردم به حرف های آن ها فکر کنم، اما می دانستم راهی که پیش گرفته ام اصلا راه ساده ای نیست. ادامه دارد…

مطالب مرتبط

• بازي با تشکيلات (۲۱)
• بازي با تشکيلات(۲۰)
• بازي با تشکيلات(۱۹)
• بازي با تشکيلات(۱۸)
• بازي با تشکيلات(17)

رصد، بهاره محبی/

لبخندهای پیاپی و لحن کاملا آشتی‌جویانه این دیپلمات ارشد چینی چنان مورد توجه رسانه‌های غربی قرار گرفت که برخی از “دیپلماسی لبخند” پکن در راستای تلاش برای جلب دوستی مخاطبان جهانی، سخن گفتند[۱].

رسانه‌های آمریکایی لحظه به لحظه سفر پنج روزه شی جین‌پینگ را دنبال کرده و تحلیل‌های متفاوتی را درباره آینده روابط واشنگتن‌‌ـ پکن پس از به قدرت رسیدن وی ارائه کردند. این تحلیل‌ها البته در فضای رسانه‌ای متاثر از رقابت‌های انتخابات ریاست‌جمهوری، گاه رنگ و بوی حزبی و جناحی نیز به خود گرفت.

نگاهی داشته‌ایم که رویکرد رسانه‌های چین و آمریکا (و تا حدی روسیه) نسبت به سفر رهبر آینده چین به ایالات متحده آمریکا.

رسانه‌های آمریکایی؛

شی‌، رهبری که می‌شود به او نزدیک شد

روزنامه نیویورک ‌تایمز چهاردهم فوریه با اشاره به این‌که شی جین‌پینگ به زودی بر کرسی ریاست‌جمهوری چین تکیه خواهد زد در مطلبی عنوان “آمریکا به وارث بلافصل چین بر لبه تیغ خوشامد می‌گوید” نوشت که مقام‌های آمریکایی ضمن خوشامدگویی به دیپلمات ارشد چینی انتقادهای خود را از برخی مسائل از جمله وضعیت حقوق بشر در چین و وتوی قطعنامه ضد سوری نیز ابراز کردند.

نیویورک تایمز که اغلب آن را رسانه‌ای حامی دولت دموکرات اوباما می‌دانند، در تلاش برای حمایت از عملکرد دولت آمریکا در رقابت اقتصادی با چین نوشت: “رئیس‌جمهور اوباما (در دیدار با شی جین‌پینگ) رفتاری کاملا دیپلماتیک داشت و گفت که می‌خواهد اطمینان حاصل کند که وقتی پای سیستم اقتصاد جهانی در میان است همگی تحت قوانین یکسانی بازی می‌کنند.”

این روزنامه همچنین در روز پایانی سفر شی جین‌پینگ نیز در مطلبی با عنوان “معاون رئیس ‌جمهور با نطقی دوستانه به سفر خود از آمریکا پایان داد” با تصویری خندان از وی و جو بایدن نوشت که شی جین‌پینگ نه تنها در سفر پنج روزه خود به آمریکا تلاش کرد تا در قامت رهبر آینده چین ظاهر شود بلکه کوشید تا نشان دهد سیاستمداری است که می‌توان به او نزدیک شد.    

روزنامه “واشنگتن‌ پست” متمایل به جمهوری‌خواهان اما کاملا عقیده‌ای متفاوت دارد. این روزنامه شانزدهم فوریه در مطلبی که رنگ و بوی انتقادهای تند همیشگی سناتورهای جمهوری‌خواه از سیاست‌های اقتصادی پکن در عرصه جهانی را داشت، نوشت: “در جریان سفر معاون رئیس‌جمهوری چین به آمریکا، به رغم ژست‌های دیپلماتیک و اظهار حسن‌نیت و سخنرانی‌هایی مبنی برهمکاری دو طرف، این دو اقتصاد بزرگ جهانی همچنان اختلاف‌های آزاردهنده زیادی از جمله در حوزه کشاورزی دارند که حل نشده است.”

نشریه تایم نیز بیستم فوریه در مطلبی با عنوان “حریفانی که با هم دوست هستند” که تصویری آرشیوی از باراک اوباما و شی جین‌پینگ خندان مربوط سفر نوامبر ۲۰۰۹ رئیس‌جمهوری آمریکا به چین آن را تزیین کرده، نوشت: “بیست‌و هشتم فوریه ۱۹۷۲، ریچارد نیکسون، رئیس ‌جمهوری آمریکا و “ژو انلای”،‌ نخست‌ وزیر وقت چین “اعلامیه رسمی شانگهای” را منتشر کردند، اقدام ظریف دیپلماتیکی که منجر به آغاز روند تاریخی عادی‌سازی روابط میان ایالات متحده و چین شد.”

تایم در این مطلب در مقام مقایسه اوباما با نیکسون و شی جین‌پینگ با انلای، خوشبینانه به آینده روابط واشنگتن‌ ـ ‌پکن می‌نگرد.  

“فارین افیرز” هم اما همچون واشنگتن پست نگاه خوشبینانه‌ای به نتایج سفر معاون رئیس‌جمهوری چین به آمریکا ندارد. این نشریه که توسط “شورای روابط خارجی”، موسسه تحقیقاتی و فراجناحی منتشر می‌شود، پانزدهم فوریه در مطلبی با عنوان “سفر شی نمی‌تواند عدم اعتماد میان آمریکا و چین را ترمیم کند” نوشت: “درست در آستانه سفر معاون رئیس‌ جمهوری چین به ایالات متحده، معاون وزیر خارجه این کشور گفت که “رابطه چین و آمریکا از عدم اعتماد رنج می‌برد.” سخن این دیپلمات چینی کاملا درست است؛ هزارن عامل از جمله سیستم‌های سیاسی متفاوت، فهرست رو به افزایش مواردی که دو کشور بر سر آن‌ها با یکدیگر رقابت دارند و انتظارهای بسیار دو طرف از یکدیگر باعث این بی‌اعتمادی شده است.

فارین افیرز در پایان این مطلب نتیجه‌گیری می‌کند که اختلافات آمریکا و چین چنان عمیق و گاه غیر قابل حل به نظر می‌رسد که نمی‌توان تنها به سفر رئیس‌ جمهوری خندان آینده چین به آمریکا و ژست‌های دیپلماتیک به تنهایی، دلخوش کرد.

رسانه‌های چینی و روسی؛

آمریکا؛ شریک اقتصادی؛ دشمن سیاسی

رسانه‌های چین هم اگرچه هفته گذشته به‌طور گسترده به سفر رهبر آینده خود به ایالات متحده پرداختند. اما نه تضاد آرا که حتی تفاوت و تنوع چندانی در مواضع رسانه‌های اغلب دولتی این کشور دیده نمی‌شود. خبرگزاری رسمی “شین‌هوا” که منعکس‌کننده مواضع حزب حاکم کمونیست و دولت چین درباره مسائل بین‌المللی است، در هیچ یک از اخبار و گزارش‌های خود به جنبه سیاسی سفر شی جین‌پینگ به آمریکا نپرداخته و تنها بر بعد اقتصادی این تور پنج روزه تمرکز کرد. در هیچ یک از اخبار و گزارش‌های منتشر شده این خبرگزاری نشانی از انتقادهای دولتمردان آمریکایی نسبت به شرایط حقوق‌ بشر در چین یا وتوی قطعنامه ضد سوری پکن و همچنین در مقابل پاسخ‌های شی جین‌پینگ به این انتقادها دیده نمی‌شود.

به نظر می‌رسد که از نگاه شین‌هوا، رسانه رسمی چین، سفر شی جین‌پینگ، سفری با هدف گسترش روابط اقتصادی میان پکن و واشنگتن است نه چیزی بیشتر.

نکته جالبی که در پوشش خبری سفر شی به ینگه دنیا توسط شین‌هوا دیده می‌شود، این است که تصاویر اغلب مطالب منتشر شده، تصاویری تک نفره و پرتره‌وار از رهبر آینده چین بدون حضور میزبان‌های آمریکایی است. (البته شین‌هوا در چند مورد جو بایدن را از این قاعده مستثنی کرده است!)

مطالب سایر رسانه‌های چینی از جمله روزنامه “چاینا دیلی” و “پیپولز دیلی” (people’s Daily) نیز اغلب به نقل از شین‌هوا بوده و تفاوت چندانی با مطالب منتشر شده در این خبرگزاری ندارد.

شاید همین انتشار اخبار گزینشی از مجرای مشخص عاملی بوده که باعث شده تا خبرنگاران چینی مخالف دولت پکن اجازه حضور در کنفرانس‌های خبری شی جین‌پینگ در آمریکا را نداشته باشند.

“ژائو یان”، خبرنگار چینی و مخالف دولت پکن که اکنون در نیویورک زندگی می‌کند، هفدهم فوریه در مصاحبه‌ای با نیویورک‌ تایمز اعلام کرد که مقام‌های چینی به او اجازه نداده‌اند تا در کنفرانس خبری که در کاخ سفید با حضور باراک اوباما و شی جین‌پینگ برگزار شده بود، شرکت کند.

این خبرنگار چینی گفته که برای یک وب‌ سایت خبری به زبان چینی[۲]  که مقرش در آمریکا است، کار می‌کند.   

*******************

خبرگزاری روسی ریانووستی اما در اقدامی جالب درست هم‌زمان با سفر رهبر احتمالی آینده چین به آمریکا و گمانه‌زنی‌ برخی رسانه‌های خوشبین آمریکایی مبنی بر احتمال بهبود روابط واشنگتن‌ـ‌پکن در آینده، با انتشار یک نظرسنجی به نقل از شبکه تلویزیونی “سی‌بی‌اس” آمریکا اعلام کرد که بیشتر آمریکایی‌ها، چین را خطری جدی برای کشور خود می‌دانند.

خبرگزاری ریانووستی که به نظر می‌رسد به عنوان رسانه رسمی دولت روسیه، پکن را در قامت متحد دیرین کرملین در برابر جبهه غرب، می‌بیند پیش از این در تحلیلی درباره سفر شش روزه سال گذشته جو بایدن به چین و احتمال بهبود روابط دو کشور در مطلبی با عنوان “پول چین و آمریکا را به یکدیگر نزدیک می‌کند” پیش‌بینی کرده بود: “جو بایدن در سفر به چین درباره مسائل بسیاری از جمله فروش تسلیحات آمریکایی به تایوان ـ‌که مورد مناقشه پکن و واشنگتن است‌ـ می‌تواند با دولتمردان چینی گفت‌وگو کند اما “پول” دلیل اصلی سفر معاون اول رئیس‌جمهوری آمریکا به چین است و این همان عاملی است که می‌تواند این دو کشور را به یکدیگر نزدیک کند.

[۱] بی‌بی‌سی

[۲] BOXUN.COM

مطالب مرتبط

• راشا تودی: شبکه‌های اجتماعی ابزار اصلی آمریکا برای نفوذ بر افکار جهانی است
• نگاهی آماری به دلایل آمریکا در جلوگیری از تحقق انقلاب بحرین
• حوزه‌های ضعف آمریكای امروز
• رامنی،نامزدمنتخب رسانه‌ هاي جمهوريخواه
• به جنگ کشوری نروید که سه برابر عراق وسعت دارد

به گزارش “رصد” پایگاه تحلیلی دفتر پژوهش روزنامه خراسان این فراخوان مردمی در بخش های طرح سوال از کاندیداها، دل نوشته به یک نماینده مردم، خاطره نویسی، شعر و داستان کوتاه، یادداشت تحلیلی، طنز و کاریکاتور، پیامک، عکس و فیلم منتشر شده است و عموم مردم می توانند دربخش های گفته شده آثار خود از طریق رایانامه، ارسال پستی و یا تحویل به دفاتر نمایندگی روزنامه خراسان ارسال کنند.

این گزارش می افزاید: یک دستگاه لپ‌تاپ جایزه ویژه برترین اثر ارسالی خواهد بود. هشت کارت هدیه به مبلغ دو میلیون ریال برای نفرات اول هر بخش، هشت کارت هدیه به مبلغیک میلیون و پانصد هزار ریال برای نفرات دوم هر بخش، هشت کارت هدیه به مبلغ یک میلیون ریال برای نفرات سوم هر بخش و هشت کارت هدیه به مبلغ دو میلیون ریال برای نفرات اول بخش ویژه رأی اولی‌هابه همراه اشتراک یک ساله روزنامه خراسان برای همه برگزیدگان از دیگر هدایای این فراخوان است.

توضیحات بیشتر در رابطه با این فراخوان به شرح زیر است:

بخش‌های فراخوان:

۱ –  دل نوشته به یک نماینده مردم     ۲ –  طرح سؤال از کاندیداها     ۳ – خاطره‌نویسی

۴ – شعر و داستان کوتاه     ۵ – یادداشت تحلیلی     ۶ –  طنز و کاریکاتـور     ۷ – پیامک

۸ – عکس و فیلم

مـوضـــوعــات فـــراخـــوان:

حضور حداکثری/ میزان، رای ملت/ قانون‌گرایی در هر شرایطی/ شور و نشاط انتخابات/ رأی اول من/ خانواده و انتخابات/ مطالبات مردم از مجلس و نمایندگان/ اخلاق انتخابات/ تبلیغات نامزدها/ چگونگی شناخت نامزد اصلح / فردای انتخابات/ شاخص‌های نماینده تراز انقلاب اسلامی همانند: (متعهد به جمهوری اسلامی، غیرمنحرف از صراط مستقیم بسوی غرب و شرق، بدون گرایش به مکتب‌های انحرافی، جزء متوسطین جامعه و محرومین، مطلع بر مسائل روز و سیاست‌های اسلامی/ توجه کاندیداها به نیازهای واقعی مردم همانند: اشتغال، مبارزه با فساد مالی، زدودن محرومیت از مناطق محروم، مهار تورم و مقابله با گرانی، روان شدن چرخه خدمت‌رسانی، گسترش و اعتلای فرهنگ و اخلاق، رونق یافتن علم و تحقیق، مسئولیت‌پذیری و پاسخگویی مسئولان حکومتی، تلاش در جهت عدم انحراف قوانین از اسلام،  استکبار ستیزی/ وابسته نبودن به کانون‌های قدرت و ثروت (سایر موضوعات مرتبط با انتخابات بلامانع است.)

بخش ویژه «رأی اولی ها»:

رأی اولی‌ها می‌توانند در این مسابقه در بخش‌های هشت‌گانه شرکت کنند اما جوایز این بخش بصورت جداگانه قرعه‌کشی خواهــد شد.  موضوع بخش ویژه:”برای چــه رأی می‌دهــم؟ و به چــه جور کاندیدایی…؟”

نکته: شرکت‌کنندگان به همراه اثر خود باید کپی کارت ملی خود را نیز ارسال کنند.

نکات کلــی در مورد آثــار:

۱ – در بخش طرح سوال از نماینده: سوالات باید واضح، مشخص و عینی باشند. به مسایل عموم مردم بپردازد و شخصی و جزئی نباشند.

۲ – در بخش عکس و فیلم: حریم خصوصی افراد حفظ شود. نکات مثبت و منفی انتخابات در آثار مورد توجه قرار گیرد. اخلاق عمومی رعایت شود. عکس و فیلم می‌تواند آماتور باشند (بوسیله دوربین‌های معمولی یا تلفن همراه گرفته شده باشند). مدت زما ن فیلم‌ها کوتاه و حداکثر ۳ دقیقه باشند.

 ۳ – در ابتدای هر اثر، زمان، مکان، بخش مسابقه، موضوع و مشخصات صاحب اثر شامل نام و نام خانوادگی، شماره تماس، آدرس محل سکونت و ایمیل ذکر شود.

۴ – محدودیتی برای شرکت یک فرد در بخش‌های مختلف فراخوان وجود ندارد.

۵ – محدودیتی در تعداد آثار یک فرد وجود ندارد.

 ۶ – منابع مطالعاتی: صحیفه نور امام خمینی(ره)(نرم افزار صحیقه نور در سایت www.Rasad.org رصد- پایگاه تحلیلی دفتر پژوهش روزنامه خراسان در بخش نرم افزار قابل دانلود رایگان است،) بیانات رهبر معظم انقلاب (سایت www.khamenei.ir) ویژه‌نامه‌های منتشر شده روزنامه خراسان مانند میراث مدرس جهت دریافت این ویژه نامه‌ها، به سایت مذکور مراجعه شود.

۷ – جهت دریـــافت اطلاعـــات بیشـــتر به ســـایت www.Rasad.org مراجعه شود.

نحوه ارسال آثــار:

۱ – ایمیل به پست الکترونیکی دفتر پژوهش روزنامه خراسان: rasad@khorasannews.com

۲ – ارسال پستی به نشانی: مشهد، بلوار شهید صادقی (سازمان آب)، ساختمان شماره۲ روزنامه خراسان،  دفتر پژوهش

۳ – تحویل آثار به دفاتر نمایندگی روزنامه خراسان:

          تهران، خیابان دکتر بهشتی، نرسیده به سهره وردی، شماره ۱۲۴

          مشهد(۱)، بلوار معلم، معلم ۹

          مشهد(۲)، بلوار پیروزی، نبش میدان هاشمیه

          مشهد(۳)، خیابان امام رضا(ع)، دور میدان ۱۵خرداد

          مشهد(۴)، طلاب، بین مفتح۲۶ و ۲۸

          بیرجند، میدان سوم خیابان مدرس، خیابان باهنر- پلاک ۴۳

          بجنورد، خیابان طالقانی غربی، ابتدای چهارراه بسیج، نبش کوچه آذر، پلاک ۲۶۳

          زاهدان، خیابان امیرالمومنین، امیرالمومنین۱۳

          گرگان، میدان سرخواجه، سرخواجه یکم، درب اول سمت راست، طبقه اول

جـــــوایــــــز:

برترین اثر: یک دستگاه لپ‌تاپ

۸ کارت هدیه با مبلغ۲٫۰۰۰٫۰۰۰ریال + اشتراک رایگان یک‌ساله روزنامه خراسان برای نفرات اول هر بخش

۸ کارت هدیه با مبلغ۱٫۵۰۰٫۰۰۰ریال + اشتراک رایگان یک‌ساله روزنامه خراسان برای نفرات دوم هر بخش

۸ کارت هدیه با مبلغ۱٫۰۰۰٫۰۰۰ریال + اشتراک رایگان یک‌ساله روزنامه خراسان برای نفرات سوم هر بخش

۸ کارت هدیه با مبلغ۲٫۰۰۰٫۰۰۰ریال + اشتراک رایگان یک‌ساله روزنامه خراسان برای نفرات اول بخش ویژه رأی اولی‌ها

نحوه  نمایش آثـار:

آثار برگزیده در قالب ویژه‌نامه‌ای همزمان با آغاز به کار مجلس نهم چاپ و توزیع سراسری  خواهد شد.

مهلت  ارسـال آثـــار:

۲۲ اســـفنـــد۱۳۹۰

مطالب مرتبط

• مطلبی در این ارتباط یافت نشد.‏

  
از مرداد سال ۸۵ که سلیمانی، وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات وقت که خبر راه اندازی «اینترنت ملی» را داد، بیش از پنج سال می‌گذرد، ولی هر چه پیش می‌رویم، نه تنها ابهامات کمتر نمی‌شود، بلکه هر روز با اظهارنظرهای گوناگونی روبه‌رو می‌شویم که پاسخی برای پرسش‌های مطرح ندارند و حتی موجب پدید آمدن پرسش‌های بیشتری در ذهن کاربران رو به افزایش این شبکه جهانی می‌شوند؛ اظهار نظرهایی که بیشتر سیاسی هستند تا…!

به گزارش «تابناک»، «پنج میلیون ترابایت اطلاعات در اینترنت موجود است که این رقم، معادل یک کتابخانه با پنجاه هزار میلیارد کتاب یا یک میلیارد فیلم ضبط شده DVD برآورد می‌شود. در همین حال، تاکنون ۵۵۵ میلیون دامنه اینترنتی و دویست میلیون وبلاگ به ثبت رسیده است و دو میلیارد نفر در دنیا، کاربر اینترنت هستند که پیش‌بینی می‌شود، این رقم در سال ۲۰۲۰ به ۵ میلیارد نفر افزایش یابد».
اشتباه نکنید، قصد بزرگنمایی دنیای مجازی را نداریم؛ اینها سخنان وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات است که روز گذشته در جمعی بیان کرد تا به این نتیجه برسد که در کنار این فرصت‌های پیش آمده، تهدیدهایی هم هست که اگر کنترل نشوند، به طور قطع، تهدیدهای آن بیش از فرصت‌های آن خواهد بود».

اینجاست که گویا، رخدادهای سال‌های اخیر در تغییرات ایجاد شده در طرح اولیه تأثیر بسزایی گذاشته‌اند؛ جایی که دیگر بحث بر سر مزایای اینترنت ملی نیست، بلکه بیشتر اظهارنظر‌های مسئولان، به قابل اطمینان نبودن اینترنت برمی‌گردد؛ به عبارتی بهتر، گویا اولویت ایجاد شبکه ملی به اینجا رسیده که قرار است، جایگزین اینترنت کنونی شود.

اکنون کافی است تا نگاهی به مطالب نقل شده از سوی مسئولان در چند وقت اخیر بیندازیم تا دریابیم که سایت‌هایی چون گوگل، یاهو، فیس‌بوک و حتی کل «اینترنت» ابزار جاسوسی خوانده شده‌اند و به صورت مقطعی و یا همیشه از دسترس خارج شده‌اند. 

این در حالی است که پشتوانه همه این اظهارنظر‌ها، مبحثی است که نخست در برنامه چهارم توسعه مورد توجه قرار گرفت و بعد‌ها به قانون پنجم توسعه هم راه پیدا کرد؛ جایی که در مهمترین ماده مربوط به فناوری اطلاعات در این برنامه (فصل چهارم، ماده ۴۶)، وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات مکلف شده است که شبکه ملی اطلاعات ایجاد کند تا همه دستگاه‌های اجرایی و واحدهای تابعه (تا پایان سال دوم) و ۶۰ درصد خانوار‌ها و همه کسب و کار‌ها (تا پایان برنامه) بتوانند به شبکه ملی اطلاعات و اینترنت متصل شوند؛ آن هم تا جایی که باید سرانه پهنای باند و دیگر شاخص‌های ارتباطات و فناوری اطلاعات در پایان برنامه به جایی برسد که کشورمان در رتبه دوم منطقه قرار بگیرد و سهم این صنعت در تولید ناخالص داخلی، در سال آخر برنامه به ۲ درصد برسد.

  
به عبارت بهتر، این برنامه به معنای ایجاد بیش از دوازده میلیون پورت پرسرعت اینترنت در کشور است و گویا، اشاره‌ای به جایگزینی شبکه‌ای به جای اینترنت ندارد. بدین ترتیب که قرار است یک شبکه ملی اطلاعات تدارک دید و بستر امنی برای اشتراک اطلاعات در درون کشور فراهم کرد تا با پیوستن همه ارگان‌ها به آن، گامی کارساز در راه رسیدن به دولت الکترونیک برداشته شود؛ گامی بزرگ که قرار است کشورمان را در سال ۹۵ (سال پایانی برنامه پنجم توسعه) به جایگاه دومی منطقه برساند.

اکنون کافی است آنچه درباره «شما» (مخفف شبکه ملی اینترنت) شنیده‌ایم، در کنار این قانون بگذاریم تا میزان سلیقه اعمال شده در طرح اولیه دستمان بیاید؛ طرحی که نه از بدافزار‌ها سخنی به میان آورده و نه اینترنت را جاسوس خطاب کرده، ولی از سوی دیگر، هم به امنیت شبکه توجه داشته و هم توسعه را در دستور کار قرار داده است.

البته منکر این نیستیم که بستر فعلی اینترنت ایرادات بسیاری دارد و به تیغ دو لبه شبیه است، ولی برایمان سوال شده که اگر این بستر تا این اندازه پر خطر است که قادر به کنترل آن نیستیم و می بایست تعویض شود (یا کاربردش محدود شود و یا هر روش حذفی دیگری بر آن اعمال شود)، چه تضمینی برای امنیت نوع داخلی آن هست که در برنامه توسعه، به ایجاد آن اشاره شده است؟

آیا جاسوسان به این شبکه جدید نفوذ نخواهند کرد یا پس از مدتی خواهیم گفت که این هم امن و پاک نیست و بهتر است این تیغ دوم را هم از سر راه برداریم؟

و اصلا چگونه است که از یک طرف گاهی افتخار می‌کنیم که شمار مسیرهای ارتباطی بین‌الملل کشورمان (درگاه یا به زبان انگلیسی: Gate Way) را از چهار لینک STM۱ در سال ۸۴ که بیشتر از مسیر کابل دریایی جاسک فجیره تأمین می‌شد، به ۱۰۴ لینک STM۱ در سال ۸۸ رسانده‌ایم که از ۹ درگاه بین‌المللی تأمین می‌شوند، ولی از سوی دیگر با چرخشی عجیب، این همه دستاورد را به کام دشمن می‌خوانیم و اینترنت را جاسوس می‌دانیم؟

 
سه سال پیش، قرار بود به شبکه فلگ متصل شویم و با قرار گرفتن در این حلقه جهانی پرسرعت اینترنت مابین آفریقا و اروپا و آسیا، تفاوت سرعت اینترنت‌مان محسوس شود. بماند که به این هدف رسیدیم یا نه، آیا به نظر شما هنوز در همان راه هستیم یا اهدافمان هم تغییر کرده است؟ اگر آری، بنا بر کدام قانون و مصوبه؟!

 منبع: تابناک

مطالب مرتبط

• فيلم/اینترنت ملی مغایرتی با اینترنت جهانی ندارد
• اختلالات اینترنت و رابطه آن با عزرائیل!

هنر دینى به‌هیچ‌وجه به معناى قشریگرى و تظاهر ریاکارانه‌ى دینى نیست

نکته ای که آن را یادداشت کرده‌ام و در بیانات آقایان هم مطرح شده بود، بحث هنر دینى است. من مى‌خواهم این را عرض کنم که هنر دینى به‌هیچ‌وجه به معناى قشریگرى و تظاهر ریاکارانه‌ى دینى نیست و این هنر لزوماً با واژگان دینى به وجود نمى‌آید.

اى بسا هنرى صددرصد دینى باشد، اما در آن از واژگان عرفى و غیردینى استفاده شده باشد. نباید تصوّر کرد که هنر دینى آن است که حتماً یک داستان دینى را به تصویر بکشد یا از یک مقوله دینى – مثلاً روحانیت و غیره – صحبت کند.

هنر دینى آن است که بتواند معارفى را که همه ادیان – و بیش از همه، دین مبین اسلام – به نشر آن در بین انسانها همت گماشته‌اند و جانهاى پاکى در راه نشر این حقایق نثار شده است، نشر دهد، جاودانه کند و در ذهنها ماندگار سازد. این معارف، معارف بلند دینى است.

اینها حقایقى است که همه پیامبران الهى براى آوردن آنها به میان زندگى بشر، بارهاى سنگینى را تحمّل کردند. نمى‌شود ما این‌جا بنشینیم و تلاشهاى زبده‌ترین انسانهاى عالم را – که مصلحان و پیامبران و مجاهدان راه خدا بودند – تخطئه کنیم و نسبت به آن بى‌تفاوت بگذریم.

هنر دینى این معارف را منتشر مى‌کند؛ هنر دینى عدالت را در جامعه به صورت یک ارزش معرفى مى‌کند؛ ولو شما هیچ اسمى از دین و هیچ آیه‌اى از قرآن و هیچ حدیثى در باب عدالت در خلال هنرتان نیاورید.

مثلاً هیچ لزومى ندارد که در محاورات سینمایى یا در تئاتر، نام و یا شکلى که نماد دین است، وجود داشته باشد تا حتماً دینى باشد؛ نه. شما مى‌توانید در باب عدالت، رساترین سخن را در هنرهاى نمایشى بیاورید. در این صورت به هنر دینى توجّه کرده‌اید.

هنر دینی نباید در خدمت شهوت و خشونت و ابتذال قرار بگیرد

آن چیزى که در هنر دینى به‌شدّت مورد توجّه است، این است که این هنر در خدمت شهوت و خشونت و ابتذال و استحاله هویّت انسان و جامعه قرار نگیرد. جامعه ما بعد از پیروزى انقلاب اسلامى احساس هویّت کرد؛ یعنى شخصیت خودش را باز یافت. ما به عنوان جزء نودونهم در امواج حرکات جهانى، غرق و گم بودیم.

انقلاب ما را زنده کرد و به ما شخصیت داد. انقلاب به ما آموخت که یک ملت مى‌تواند در اساسى‌ترین مسائل جهانى، سخن و موضعى داشته باشد و آن را با صراحت و بدون توجّه به این‌که قدرتمندان و قلدرهاى عالم چه مى‌خواهند، ابراز کند و پاى آن بایستد.

ارزش یک ملت در جامعه بین‌الملل به این چیزهاست، نه به دنباله‌روى کورکورانه؛ آن هم نه از چیزهاى خوب، بلکه از نقاط منفى. براى یک ملت، بله‌قربانگوى دولتهاى گردن کلفت‌تر و قویتر و ثروتمندتر بودن، ارزش نیست؛ این را انقلاب به ما داد؛ این به برکت اسلام به ما رسید.

 هنر دینى را نباید با هنر قشرى و تحجّرگرا اشتباه گرفت

امروز هم با قدرتِ تمام، نظام جمهورى اسلامى و ملت ایران در صحنه جهانى به عنوان یک ملت شجاع که در زمینه مسائل گوناگون صاحب ایده‌اند، مطرحند. درعین‌حال ما بیاییم با کمک هنر خود، دائماً از کنار این معنا بساییم، یا آن را به انواع حرفها و لجنها آغشته کنیم.

این درست است؟ هنر نباید در این جهت قرار گیرد. هنر دینى را نباید با هنر قشرى و تحجّرگرا – و به تعبیر دوستمان، پیروى از روشهاى فلان مجموعه جاهل و نادان – اشتباه کرد. بى‌خود به خودتان تهمت نزنید.

هنر دینى عبارت است از هنرى که بتواند مجسّم کننده و ارائه کننده آرمانهاى دین اسلام – که البته برترین آرمانهاى ادیان الهى است – باشد. این آرمانها همان چیزهایى است که سعادت انسان، حقوق معنوى انسان، اعتلاى انسان، تقوا و پرهیزگارى انسان و عدالت جامعه انسانى را تأمین مى‌کند. البته هیچ الزام و اجبارى وجود ندارد که این‌گونه عمل بشود یا نشود.

بنده معتقد نیستم که هنر با بخشنامه و دستور و فرمان و حکم و این‌طور چیزها درست مى‌شود …

کسانى که با نظرات من در این زمینه‌ها آشنا هستند، مى‌دانند که بنده معتقد نیستم که هنر با بخشنامه و دستور و فرمان و حکم و این‌طور چیزها درست مى‌شود.این از آن چیزهایى است که با حکم درست نمى‌شود؛ باید انگیزه وجود داشته باشد؛ هرچند انگیزه‌هاى ناپاک هم وجود دارد.

البته آنچه که من عرض مى‌کنم، نظرات خودم است و به معناى این نیست که اگر وزارت ارشاد در زمینه‌اى بخشنامه‌اى صادر کرد، به آن توجّهى نشود.

منبع: خبرگزاری دانشجو

مطالب مرتبط

• هیچ روحانی متنفذی جز رهبری از هنر انقلاب حمایت نکرده است!
• اين‌ها كارهاى مجلس نيست
• چرا به موازات پیشرفت‌های علمی، پیشرفت اخلاقی نداریم؟
• اشتباه استراتژیك عرفات
• دستمال كثيف شيشه را پاك نمي كند

 مدتی پیش در جلسه‌ای که یکی از مسئولین اقتصادی کشور حضور داشت یکی از حضار سوالی از وی پرسید که پاسخ آن مسئول اقتصادی بسیار تامل برانگیز بود و شاید بتوان گفت نمایانگر کلیدی‌ترین مانع تولید ملی در کشورمان است.

سوال آن فرد از مسئول اقتصادی با توصیف وضعیت واردات آغاز شد و این گونه بود: «آقای… شما اگر گذرتان به خیابان جمهوری بیافتد از ابتدا تا انتهای آن پر است از مغازه‌هایی که کالاهای وارداتی می‌فروشند. این خیابان یکی از مراکز فروش لوازم الکترونیک است. چرا وضع تولید در کشور باید این گونه باشد که در سراسر این خیابان و خیابان‌های دیگری که کالاهای مصرفی را می‌فروشند حتی یک برند ایرانی و داخلی هم دیده نشود؟ کشور ما که در عرصه‌های کمتر دست یافتنی علم چنین پیشرفت حیرت آوری دارد چرا باید مردمش خانه‌هایشان پر از لوازم مصرفی وارداتی باشد؟ چرا تولید ملی چنین وضعی دارد؟»

پاسخ آن مسئول اقتصادی به این پرسش از چند کلمه بیشتر تجاوز نمی‌کرد: «خب مردم این کالا‌ها را نخرند تا شما هم این همه برند خارجی در خیابان نبینید!»

این پاسخ نشان می‌دهد که متاسفانه در ذهن برخی از مسئولان اقتصادی کشور که وظیفه اصلیشان می‌بایست در وهله نخست تقویت تولید ملی باشد، چه می‌گذرد.

   
تولید ملی نه صرفا به واسطه منافع اقتصادی آن بلکه به واسطه وضعیت استراتژیک و سیاسی آن بسیار مهم است و اساسا کشوری که تولید ملی مستقل و شکوفایی نداشته باشد نمی‌تواند در معادلات جهانی نقش پر رنگی ایفا کند.

قوانین ضد تولید

ضامن دست یابی به اهداف اقتصادملی در وهله نخست، قوانینی است که بهترین و راحت‌ترین شرایط را برای توسعه و تقویت تولید ملی فراهم می‌کنند. در شرایط فعلی بسیاری از قوانین موجود در بخش اقتصادی یا ضد تولیدند و یا به دلیل اینکه سال‌ها از وضع آن‌ها گذشته، محلی از اعراب ندارند و به روز نشده‌اند و در نتیجه نمی‌توانند نیاز‌های فعلی بخش تولید را برآورده کنند.

از سوی دیگر خلاء وجود قوانین بازدارنده در امر تولید نیز به شدت وجود دارد. وجود قوانینی واضح و شفاف برای برخورد با کسانی که در امر تولید ملی دخالت می‌کنند سبب خواهد شد تا برخی نتوانند با استفاده از سکوت قانونی در این زمینه و برای به دست آوردن سود بادآورده دلالی، تولید داخلی را با شکست مواجه کنند.

 
از دیگر سو می‌بایست برای ترغیب هر چه بیشتر بدنه اجتماعی برای مشارکت در شکوفایی تولید ملی، قوانین تشویقی و حمایتی وضع شود تا بخش عمده‌ای از سرمایه سرگردان در دست مردم به جای اینکه صرف سوداگری و معامله ارز و سکه شود به سمت تولید و خلق عمومی ثروت هدایت شود.

نظام بانکی؛ یاور تولید یا…؟

بانک‌های کشور به تناسب توان و امکانتشان بیشتر متمایل به سرمایه گذاری در بخش واسطه‌گری و تزریق پول به بخش بازگانی هستند و این نوع سرمایه گذاری را به سرمایه گذاری در بخش تولید ترجیح می‌دهند و بعضا در ارائه تسهیلات بانکی به تولیدکنندگان، خسّت به خرج می‌دهند.

  
نتیجه این شیوهٔ سرمایه گزاری بانک‌ها، حرکت منابع پولی و مالی به سمت واردات کالاهای مصرفی از خارج از کشور است. این روند نهایتا سبب شده است تا علاوه بر خروج سرمایه‌های مالی کشور به خارج، بازار داخلی را که می‌بایست در اختیار تولید ملی باشد، بدون حصول هیچ امتیازی به کالای بیگانه واگذار شود و متاسفانه آنچه قربانی این سیاست گذاری غلط اندر غلط است، ضعف روزافزون ظرفیت تولید داخلی است.

 
برای غلبه بر این وضعیت می‌بایست نظام بانکی کشور را ملزم کرد که برای ارائه تسهیلات به بخش بازرگانی با احتیاط عمل کنند و اولویت خود را به تقویت تولید ملی بدهند تا در کنار رفع نیازهای حقیقی کشور به برخی کالاهایی که در کشور تولید نمی‌شوند، از نیاز کاذب بازار جلوگیری شده و بخش تعیین کننده بازار در اختیار تولید کننده داخلی قرار بگیرد.

نظام بانکداری کشور که در حقیقت شاه کلید تامین مالی اقتصاد کشور است موظف است که در جهت اهداف توسعهٔ کشور گام بردارد و تمامی امکانات و منابعش را در خدمت توسعه تولید در داخل مرزهای کشور قرار دهد. حضور موثر نمایندگان بخش تولید ملی در تصمیم گیری نظام بانکی کشور می‌تواند به مسئولان نظام بانکی، تصویر روشنی از اقتصاد داخلی و وضعیت تولید را ارائه کند.

سازمان‌هایی که ساز خود را می زنند

  

به دلیل شفاف نبودن فضای اقتصادی و عدم وجود قوانین تاویل ناپذیر، برخی از سازمان‌های دولتی به فراخور امکانات و قدرتی که دارند، قوانین را به نفع خود تفسیر و تاویل می‌کنند و نهایتا دانسته یا نادانسته، تولید ملی را فدای منفعتی بخشی و کوچک می‌کنند.

وجود راهکار‌های توجیهی و تبینی و اولویت دادن به اسناد اقتصادی بالادستی به عنوان محور حرکت اقتصادی سازمان‌ها و دستگاه‌ها، تنها راه خارج شدن از این وضعیت تاویل پذیر و غیر شفاف است.

کجا ایستاده‌ایم؟

 

اگر بازگشتی به صحبت آن مسئول اقتصادی داشته باشیم و بار دیگر آن را مرور کنیم به این نتیجه می‌رسیم که متاسفانه هنوز بخشی از مسئولین اقتصادی جایگاه خود در سطح مامور خرید کشور می‌دانند و گمانشان این است که کار اقتصادی یعنی فروش نفت، به دست آوردن ارز و خرید کالا از خارج.

  
بی‌گمان در شرایط کنونی جهان که بحران اقتصادی کمر اقتصادهای بزرگ جهان را خم کرده است، فرصتی کمیاب برای کشورمان پدید آمده است تا با سرمایه گزاری بر تولید ملی و بازنگری سیاست‌های اقتصادی، رشد اقتصادی را تضمین کرده و با تقویت ظرفیت‌های ملی، گام در راه توسعه کشور بگذارند.

  
برای اینکه در جهان کنونی از لحاظ اقتصادی حرفی تعیین کننده برای گفتن داشته باشیم و آینده روشن میهنمان را تضمین کنیم راهی جز این نیست که موانع پیش روی تولید ملی را مرتفع کنیم و زنجیره‌ای وسیع و به هم پیوسته از کالاهای کشاورزی و صنعتی و معدنی و مصرفی را به تولید ملی کشورمان بیافزاییم.

منبع: سایت خبری تحلیلی فردا

مطالب مرتبط

• بررسی وضعیت گمرکات در ایران
• سياست هايي كه براي حمايت از فعالان اقتصادي تلاش مي كنند
• حوزه‌های علمیه چه نقشی در تحقق عدالت اجتماعی دارند؟
• تحريم‌ها و تنگناي تنگه هرمز
• موافقان و مخالفان کاهش ارزش پول ملی

«راشا تودی»‌ به قلم پروفسور «ایگور پنرین» می‌نویسد: آمریکایی‌ها به دنبال کنترل اینترنت هستند زیرا اینترنت ابزاری سودمند در سیاست خارجی آنها به شمار می‌رود. «ایگور پنرین»، نویسنده و سیاستمدار، معتقد است که کشورهای سوریه و روسیه، برای آزمایش دکترین مداخله رسانه‌ای آمریکا انتخاب شده‌اند.

ناآرامی‌های اخیر در خاورمیانه نشان می‌دهند که اینترنت می‌تواند تا چه حدی تاثیرگذار باشد

ناآرامی‌های جمعی که موجب بی‌ثباتی شماری از کشورهای خاورمیانه در بهار ۲۰۱۱ شد، اولین نمونه واقعی است که ثابت می‌کند که اینترنت تا چه حدی قادر است بر امور داخلی یک کشور مستقل، تاثیرگذار باشد. شبکه‌های اجتماعی و وبلاگ‌ها، راه‌های بسیار موثری برای انتشار اطلاعات و اعزام داوطلبانه معترضان به منظور برگزاری تظاهرات و حتی شورش‌ها و اغتشاشات هستند. نخبگان سیاسی آمریکا، خیلی زود به این فرصت جدید پی برده و از آن استفاده کردند.‌

آمریکا با استفاده از اینترنت سعی در نفوذ و تاثیر بر افکار جهانی دارد

در ۱۶ می ۲۰۱۱، دولت آمریکا سند جدیدی در وب‌سایت رسمی خود با عنوان «راهبرد بین‌المللی آمریکا در مورد فضای مجازی»،‌ منتشر کرد. این سند دستورالعمل‌هایی برای دیپلماسی آمریکا ارائه داده تا با استفاده از فناوری‌های سایبری،‌ موجب شکل‌گیری یک محیط رسانه‌ای جهانی دوستدار آمریکا شود. در اصل، این سند سیاسی، دکترین جدید واشنگتن را مبنی بر مداخله رسانه‌ای، که به اینترنت به عنوان جزء اصلی شکل دهی بینش جهانی و تاثیرگذاری بر افکار جهانی تاکید می‌کند، نشان می‌دهد.

هیلاری کلینتون، آزادی اینترنت را مهم‌ترین اولویت در سیاست‌های خارجی آمریکا می‌داند

هیلاری کلینتون، وزیر امور خارجه آمریکا در یک سخنرانی عمومی در ۱۸ می ۲۰۱۱، اظهار داشت: «آزادی اینترنت،‌ مهم‌ترین اولویت ماست. ما قصد داریم تا از طریق تلاش‌های عمومی،‌ حفاظت بهتر از حریم شخصی را تضمین کرده و آزادی‌های اساسی را مانند آزادی بیان، رابطه و تجمع در هر جایی از جمله در اینترنت را تامین نماییم.» علاوه بر این هیلاری کلینتون به این اولویت، به عنوان سیاست خارجی جدیدی که برای وزارت امور خارجه آمریکا ضروری است، تاکید کرد. برای این منظور، اداره ویژه‌ای برای امنیت سایبری در درون ستاد امنیت ملی آمریکا (NSS)،‌ با سرپرستی «کریس پین‌تر»، یکی از مقامات پیشین NSS، و از مشاوران امنیت سایبری، ایجاد شد.

فیس‌بوک نقش عمده‌ای در شکل‌گیری اعتراضات نسبت به انتخابات روسیه داشت

این دکترین در دسامبر گذشته در مسکو آزمایش شد؛ درست هنگامیکه فیس‌بوک،‌ شبکه اجتماعی مستقر در آمریکا فعالانه برای فراخوانی مخالفان روسی برای شرکت در تظاهرات جهت اعتراض به انتخابات پارلمانی روسیه مورد استفاده قرار می‌گرفت. «تیم فیس‌بوک» در اصل،‌ درخواست مخالفان از مردم را، برای حمایت از آنها، در برپایی اعتراضات ضد دولتی در شهرهای روسیه، اعلام می‌کرد. این مسئله به هیچ وجه تصادفی نبود که شبکه‌های اجتماعی تبدیل به راه‌های اصلی شکل‌گیری تظاهرات مخالفین و رساندن آن به اطلاع عموم شده بودند. در این‌میان نیز عده زیادی از مردم اعلام می‌کردند که قصد شرکت در اعتراضات را دارند. کاملا مشخص بود که ۷۰ درصد آنها از را کاربران فیس‌بوک تشکیل می‌دهند.

‌تاسیسات فنی برای ادامه فعالیت اینترنت هنوز در آمریکا قرار دارند

‌  

شایان ذکر است که زادگاه اینترنت در اصل، آمریکا است و از همان‌جا نیز توسعه پیدا کرده است. طلایه دار آن آرپانت،‌ شبکه آژانس پروژه‌های تحقیقاتی پیشرفته است که توسط آژانس پروژه‌های تحقیقاتی پیشرفته وزارت دفاع (دارپا) به‌وجود آمده است. در واقع اصل مطلب این است که تاسیسات فنی برای ادامه فعالیت اینترنت هنوز در آمریکا قرار دارند؛‌ نه فقط در قلمرو آمریکا، بلکه در واقع تحت سرپرستی و نظارت آژانس‌های دولتی آمریکا هستند. علیرغم اینکه درخواست‌های متعددی در نشست‌های بین‌المللی از سوی شماری از کشورها از جمله روسیه، مبنی بر واگذاری کنترل اینترنت به سازمان ملل متحد مطرح شده است، این آژانس‌ها در واگذاری این نقش به متصدیان دیگر، هیچ گونه رغبتی از خود نشان نمی‌دهند.

راهبرد بین‌المللی آمریکا برای فضای مجازی (سایبر)، حاوی یک عبارت مخرب دیگر، به مفهوم تعهد آمریکا در تضمین آزادی اینترنت، از طریق ایجاد و حفظ سکوهای معتبر،‌ ایمن و مطمئن برای تامین آزادی بیان و کمک به جنبش‌های مخالفان در کشورها است. به زبانی ساده‌تر، این یک نوآوری در راه‌اندازی اینترنتی مشابه است که بجز آمریکا هیچ دولت دیگری به آن دسترسی ندارد. پیش‌بینی می‌شود که کاربران در سراسر دنیا می‌توانند با نادیده گرفتن شرکت‌های تامین کننده ملی به این «شدونت» دسترسی پیدا کنند و از این طریق تبادل اطلاعات بین کاربران و واشنگتن از هرگونه نظارت ناخواسته مصون خواهد بود. «شدونت» حاکی از مرحله جدیدی در برنامه راهبردی آمریکا برای نفوذ به فضای مجازی یا سایبری و محیط ارتباطی سایر کشورهای جهان است.

آمریکا حقوق قانونی سایر دولت‌ها را در حاکمیت ملی بر فضای مجازی کشورشان، نادیده می‌گیرد

به‌علاوه، دولت آمریکا قصد انتشار لیست سیاهی از کشورهایی را دارد که گفته می‌شود دسترسی اینترنت را برای ساکنینشان محدود کرده‌اند که متعاقب آن، داد و ستد شرکت‌های ارتباطی مستقر در آمریکا با این دولت‌ها ممنوع می‌شود. این تنها یکی از پیشنهاداتی است که در لایحه‌ای با عنوان افزایش آزادی جهانی اینترنت، مطرح شده‌است و در حال حاضر این لایحه موضوع مذاکرات در کنگره آمریکا است. وزارت امور خارجه روسیه نگرانی خود را نسبت به پیش‌نویس این قانون ابراز کرد و آن را غیر دموکراتیک خواند. آمریکا با طرفداری از آزادی مطلق در شبکه جهانی [اینترنت] در لفاظی‌هایش، در اصل خود را دادرس جهان می‌داند و حقوق قانونی سایر دولت‌ها را در حاکمیت ملی بر فضای مجازی کشورشان، نادیده می‌گیرد.

روسیه،‌ چین، تاجیکستان و ازبکستان، برای مقابله با عواقب این لایحه خواستار پیش نویس یک بیانیه در سازمان ملل شدند

کشورهای روسیه،‌ چین، تاجیکستان و ازبکستان، برای مقابله با عواقب این لایحه، مشترکا از مجمع عمومی سازمان ملل متحد،‌ درخواست پیش‌نویس بیانیه‌ای با عنوان مقررات اجرایی برای تضمین امنیت بین المللی سایبری کردند. این قوانین برای احترام به حاکمیت ملی، تمامیت ارضی و استقلال سیاسی تمامی کشورها و همینطور ایجاد مکانیسمی چندجانبه، شفاف و دموکراتیک برای کنترل اینترنت، مقرر خواهد شد. اگرچه این لایحه، به انتخاب خود آمریکا،‌ به حالت تعلیق درآمده است.

پروفسور «ایگور پنرین» کاملا مطمئن است که روسیه باید اقدامات مناسب سیاسی و دیپلماتیکی را برای حفظ حاکمیتش در فضای سایبر،‌ برای جلوگیری از مداخلات آمریکا،‌ اتخاذ کند.

منبع: خبرگزاری فارس

مطالب مرتبط

• آمريكا و چين؛ دشمنان دوست، دوستان دشمن
• نگاهی آماری به دلایل آمریکا در جلوگیری از تحقق انقلاب بحرین
• حوزه‌های ضعف آمریكای امروز
• به جنگ کشوری نروید که سه برابر عراق وسعت دارد
• فيلم/ آمريكا در مقابل ايران به« ببر كاغذي» تبديل شده است